Dit is een gebed voor Wereldvrede, geschreven door Ernest Holmes. Ik lees dagelijks in het boek “365 Science of Mind – a Year of Daily Wisdom of Ernest Holmes”. Dit gebed staat op de pagina van vandaag, 31 december.

Nu we samen een nieuw decenium ingaan, zijn hoop, kracht en toewijding aan positieve intentie onze metgezel. Ik maakte een eenvoudige vertaling en deel deze graag met je:

Ik weet dat er maar één geest is en dat is de geest van God, waarin alle mensen leven.

Ik weet dat er een Goddelijk patroon voor de mensheid is en binnen dit patroon is eindeloze harmonie en vrede, samenwerking, eenheid en wederzijdse behulpzaamheid.

Ik weet dat de geest van de mensheid, die één is met de geest van God, zal ontdekken wat de beste methode, weg en middelen zijn, om toe te laten dat goddelijke liefde stroomt tussen individuen en naties.

Harmonie, vrede, samenwerking, eenheid en wederzijdse behulpzaamheid wordt zo door allen ervaren.

Ik weet dat er een vrije uitwisseling zal zijn van ideeën, van culturen, van spirituele concepten, van ethiek, onderwijssystemen en wetenschappelijke ontdekkingen – want alle goed behoort alle mensen toe.

Ik weet dat, omdat Goddelijke Geest ons alle schiep, we verbonden zijn in oneindige en perfecte eenheid.

Ik weet dat alle mensen en alle naties individueel zullen blijven, maar verbonden en als eenheid voor het gemeenschappelijk doel, vrede, geluk, harmonie en welvaart zullen uitdragen.

Ik weet dat diep in elke persoon, het Goddelijk Patroon van perfecte vrede reeds geplant is.

Met deze woorden stel en activeer ik, dat in elk persoon en leiders overal, dit Goddelijk Patroon in actie en tot volle bloei komt, zodat alle naties en alle mensen zullen samenleven in vrede, harmonie en overvloed, voor altijd.

En zo is het.

Ernest Holmes

Zo vrienden, wij ontsteken straks het vuur voor de zweethutceremonie.

Wij wensen je alle schoonheid toe in 2010, en de moed al je goedheid te delen.

Hartegroet van ons beiden,

Griet en Roel

PS: Wij hebben op de Anam Cara website 2 nieuwsbrieven:

>> Voor de Blog-Nieuwsbrief kan je rechtsbovenaan deze pagina inschrijven. Zo blijf je via mail onmiddellijk op de hoogte telkens wanneer er een nieuw artikel op de Blog verschijnt.

>> Voor de maandelijkse Anam Cara – Nieuwsbrief kan je inschrijven op de Nieuwsbrief-pagina. Deze Nieuwsbrief geeft een ruim overzicht van onze aktiviteiten, projecten en artikels.

Reacties kan je hieronder posten

Een tiental dagen geleden stond ik met mijn goede vriend Wim bij het vuur waarin de stenen voor de Zweethut Ceremonie aan het opwarmen waren. Hij zei me iets wat veel voor me betekende.

Ik vertelde hem over mijn ervaringen van de weken ervoor en de impact ervan. Ik had de avond voor die zweethut het artikel “De Kracht van het Gebed en de Cirkel” geschreven. Een artikel waarvoor ik erg dankbaar ben. Dankbaar voor de kracht die me raakte, en voor het feit dat ik het neerschreef. Aan de reacties van vele mensen te horen, raakte ook hen deze woorden.

Wim en ik spraken over de kracht van het gebed en de zegen die we ervaren dat we steeds opnieuw kunnen samenkomen in cirkels om te bidden voor wat er in onze harten leeft. Te bidden voor elkaar en voor onszelf. Al de gebeurtenissen van de afgelopen weken maakten dat ik me erg ontroerd voelde. Ik schreef het artikel met tranen van dankbaarheid in mijn ogen. Een dankbaarheid die zich nog steeds voortzet.

Een gedachte die me diep beroerd had deelde ik met hem: “Stel je voor dat niemand voor je bid, dat je ziek bent, of stervende, en niemand bid voor je…”
Nog steeds maakt deze gedachte me stil. Ik had nog nooit zo stil bij gestaan. Deze gedachte maakt het leven dat we leiden, vol cirkels, rituelen en gebeden, zo kostbaar en belangrijk.

Wim en ik keken terug naar de tien jaren waarin we elkaar kennen en steeds opnieuw in cirkels samenkomen. We deelden onze dankbaarheid met elkaar en hij lachte plots. Hij zei: “Ja, bidden voor elkaar, dat is het helemaal. En als dat gedaan is, dan beginnen we opnieuw!” En zo is het. Steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw.

In vele sjamanistische volkeren leeft de traditie waarin je bidt voor de 7 generaties voor je en de 7 generaties na je. Je bidt voor je vrienden, familie, voor de mensen, de Aarde. Op deze manier wordt een web gevormd, dat maakt dat niemand vergeten wordt en er voor zorgt dat er in moeilijke tijden altijd iemand is die voor je bid, zodat je de zegen en kracht van deze spirituele praktijk kan ontvangen.

Maar ook maakt het dat je voortdurend in contact komt met de stem van je hart. Want uiteindelijk is wat we ‘gebed’ noemen, gewoon jouw contact vanuit je hart met het Leven. En bovenal opent het gebed ons voor de zegeningen van het leven en voor nieuwe dimensies van het hart. We hoeven daarvoor geen specifieke religieuze opvattingen te hebben, gewoon de openheid om ons hart te verbinden met de bron van leven, hoe we die bron ook wensen te noemen.

Een vriendin van me heeft het momenteel erg moeilijk. Er brand een kaarsje voor haar hier naast me. Ik zie haar graag. En in het kaarslicht brand het lied van mijn hart, dat vertrouwt in het leven en deuren opent naar hulp, kracht en ondersteuning, vrede, vriendschap en liefde.

De meeste mensen hebben ooit wel de kracht van het gebed ervaren. Meestal pas in moeilijke momenten, waarin we ons openen voor een grotere kracht, voor een grotere liefde, voor de hulp die het leven ons wil bieden. En wanneer we ons openen begint het leven door ons te stromen, om pijnen te genezen, de liefde te herinneren en onze waanbeelden en angsten los te laten.

Het is goed ons steeds opnieuw te verbinden met die mooie kracht die door ons wil stromen. Om ons te openen voor groeiende liefde en, eens we overstromen, alles te zegenen wat leeft. We verbinden ons zo weer met het Levensweb en kunnen thuiskomen in het hart, waar alle zegeningen geboren worden. We worden dan weer wakker als mooie mensen, met een stralend hart.

In liefde,

Roel

Je kan hieronder je reactie plaatsen…
Indien je op de hoogte wil blijven van deze blog kan je je rechtsbovenaan op deze pagina inschrijven voor de Blog-Nieuwsbrief…

Vorig weekend gingen we van start met het Eerste weekend van “Het Pad van de Gewonde Genezer”, een training in sjamanistisch healingwerk. Het weekend liet een grote indruk op me na, die me wat stil maakte. Nu, vier dagen later, merk ik dat ik nog steeds wat stiller ben dan normaal. Niet alleen de deelnemers maakten in dit weekend een dieper contact met hun leraars en gidsen uit de sjamanistische dimensie, maar ook voor mij was dit zo.

Op een gegeven moment tijdens het weekend deden de deelnemers een sjamanistische trancereis naar een leraar in de onderwereld: een genezer(es) met wie ze contact maakten om te leren over wie we zijn en hoe we meer kunnen leven vanuit de ervaring van heelheid en verbondenheid.

Ik tromde en zong mee met mijn leraars, terwijl de deelnemers zich begaven op een reis in de dimensie van de ziel. Mijn aandacht was volledig gericht op een gebed voor hun reis. Op een gegeven moment tijdens de reis kwamen er allemaal herinneringen naar boven. Herinneringen van een specifieke trancereis die ik een twaalf jaar geleden deed, toen ik mijn eigen training in het sjamanisme begon. Het was een reis naar de voorouders.

De reis die ik toen deed had een diepe indruk op me nagelaten. Na de reis huilde ik. Ik voelde me alsof ik tot in het diepste van mijn wezen geraakt was. En ongetwijfeld was dit zo. In deze reis ontmoette ik mijn voorouders en zij toonden me iets over wie ik werkelijk ben. Een ervaring die in vorm zo eenvoudig was, maar me doordrong tot in elke vezel. Een ervaring die een grote gids werd op mijn levenspad.

Nu, tijdens het trommen, spoelde deze golf van herinneringen over mee heen. Net als de deelnemers van dit healingweekend, werd ook ik opnieuw in contact gebracht met wat ik als de kern van mijn wezen ervaar. Ik kwam in contact met een ontzaglijk gevoel van lotsbestemming, van thuiskomen en essentie. Een heel eenvoudig gevoel mezelf te zijn.

Terwijl ik verder tromde en zong voor mijn reizende vrienden, ervoer ik een enorme stilte.
En in de stilte ruimte
En in de ruimte een allesomvattende leegte.
Het was alsof ik in de leegte de schepping omarmde.

Na deze trancereis en het delen van ervaringen deden we een specifieke meditatie die ik onlangs ontving tijdens een individuele healingsessie die ik voor iemand deed. In deze meditatie word je uitgenodigd het bewustzijn steeds een beetje meer te verruimen en alles te omarmen wat binnen dit bewustzijn aanwezig is. Het omarmen van het leven in de stilte…

Eergisteren was ik aan het werk bij Steven Vrancken, die me hielp met het opzetten van een inschrijfsysteem voor deze blog. (Je kan de artikels van deze blog nu per mail of rss ontvangen, maar dit terzijde)
Steven had ook deelgenomen aan het weekend. Ik vroeg hem of hij blij zou zijn moest ik deze meditatie zou opnemen en ter beschikking stellen op de website. Hij glimlachte breed en zei iets in de aard van: “Super!”

Dus gisteren begon ik aan het maken ervan, en je zal dit binnenkort vinden op deze site.

Nu, tenmidden van deze dagen, voel ik me erg verbonden met de stilte en de stille ruimte binnenin. Een gevoel van rust, iets wat ik soms wel verlies in mijn drukke leven en enthousiasme. Het is fijn naar de rode bladeren te kijken in de avondzon, te luisteren naar het riet dat zingt in de wind. Het is goed de stilte te voelen binnenin, nu de natuur rondom ons haar tocht naar de winter verderzet. Het zijn dagen waarin we uitgenodigd worden te eren wat voorbij is, ook al wat het soms moeilijk. Een tijd om kaarsen te branden en te bidden voor de voorouders, de stroom van ontelbare zielen die het pad op aarde voor ons bewandelden.

Vrijdag zullen we dansen voor de Voorouders, ons gebed, zweet en pompend hart met hen delen.
Dit weekend volgt voor ons een tijd voor diep gebed en zegen. Een weekend om de dromen die we kregen over de voorouders te delen met de deelnemers van ons sjamanistisch voorouderweekend. Een moment om samen te komen in een cirkel van zegen en te luisteren naar wat de voorouders ons toefluisteren. Te luisteren naar hun gebed.

Maar voor nu wil ik dit met je delen: wanneer je de stilte kan vinden in je eigen wezen, omarm dan de wereld. Omarm het leven met heel je hart. Deze tijd van het jaar is een mooie tijd, waarin we naar binnen keren om te herinneren. Waarin we kunnen loslaten wat voorbij is, zoals ook de bomen de bladeren laten gaan.

Laten we in deze tijd omarmen wat is. In alle zachtheid. Laten we omarmen als een koestering, een omaring die alles eert en toelaat. Een omarming in de stille vrede van ons wezen.

Ik wens je alle vrede toe die je zoekt…

Roel