Sinds eeuwen worden de voorouders geëerd in deze tijd van het jaar. Het is de tijd waarin de sluiers tussen onze wereld en die van de overledenen het dunst is. De verbinding met de voorouders speelt een belangrijke rol binnen het sjamanisme. Hun krachtveld is fundamenteel verbonden met ons eigen leven. Wanneer we kijken in de wereld rondom ons zien we dat de verbinding met de voorouders overal een grote rol speelt, al lijkt dit in onze westerse cultuur wat verwaterd te zijn.

We naderen de tijd van Samhain, één van de acht voornaamste Keltische rituelen. Het is het feest van de doden, en in deze traditie tevens het Nieuwjaarsfeest. Het leven en wat we ‘dood’ noemen, is immers verbonden. Later werd dit ritueel door de verchristelijking van naam veranderd: “Allerheiligen – Allerzielen”. Zoals bij de meeste veranderingen van traditie, werd de essentie van deze rituelen echter bewaard.

Het zijn immers de fundamentele momenten in de jaarcyclus, die eeuwenlang worden gevierd. Tradities veranderen van vorm, maar wanneer we doorheen de vorm kijken, komen we steeds weer terecht bij hun essentie en ware kracht.

De traditionele culturen zijn gefundeerd op het bewustzijn dat alles leeft en verbonden is. Alles is doordrongen van ziel en reikt voorbij het oprijzen en vallen van vorm. De voorouders worden geëerd vanuit het bewustzijn dat hun leven maakt dat wij hier zijn. Ze spreken nog steeds tot ons in stille fluistering en in dromen. Hun wijsheid huist in onze botten en stroomt door ons bloed.

Het voorouderveld omvat “zij die ons zijn voorgegaan”. Niet alleen is dit een krachtveld waar we ons dieper mee kunnen verbinden, we zijn er zelf ook deel van. Hoe we het ook draaien of keren, wij zijn voorouders, of we nu zelf kinderen hebben of niet, we staan in het veld waarin allen verbonden zijn.

Deze tijd vraagt van ons onze kracht te verzamelen. Tenmidden van een wereld die op instorten lijkt, worden we uitgenodigd te herinneren wie we werkelijk zijn. We worden uitgenodigd voor onszelf te ontdekken en wat essentie is. Een ontdekkingstocht die ons vroeg of laat brengt bij de waarheid van ons hart. Net als onze voorouders, wil elk van ons vrede, leven in verbondenheid en het gevoel thuis te zijn op deze wonderlijke planeet. Het hart is onze gids naar een meer stralende toekomst en kan ons helpen de weg te vinden uit het eindeloze labyrint van verhalen en illusie.

Mijn persoonlijke verbinding met de voorouders heeft me altijd uitgenodigd te groeien in liefde. Ze leerde me de tijdloze stroom die doorheen de mensheid loopt te herkennen. Ze leert me de waarde van het gebed. Net zoals we gebeden van schoonheid koesteren voor de kinderen en zij die gaan komen, zo stromen er tijdloze gebeden van schoonheid van de voorouders naar ons toe.

Het is tijd onze plek in de cirkel van het leven in te nemen en te bouwen aan een stralende toekomst. Elke dag opnieuw. Wanneer we de verhalen loslaten en thuiskomen in het veld van eindeloze mogelijkheden, voelen we de zegen van de voorouders.

Het is goed op onze eigen manier de verbondenheid met de voorouders te eren. Zo baden we vorig weekend met de Voorouders in de Zweethutceremonie.

En zo duiken we ook dit jaar weer diep het voorouderveld in met de Sjamanistische Voorouderworkshop: Zegen van de Voorouders.

Het is goed je eigen manier te vinden, en je bewust te richten tot hun wonderlijke kracht en boodschap. Ze zit in onze botten en stroomt door ons bloed.

In liefde,
Roel

Ps: Je kan meer artikels lezen over de voorouders: Gebeden van de Voorouders
>>> Indien je graag op de hoogte blijft van verder Blog-Artikels, kan je rechtsbovenaan deze pagina inschrijven.
>>> Reacties kan je hieronder posten

Vorig weekend gingen we van start met het Eerste weekend van “Het Pad van de Gewonde Genezer”, een training in sjamanistisch healingwerk. Het weekend liet een grote indruk op me na, die me wat stil maakte. Nu, vier dagen later, merk ik dat ik nog steeds wat stiller ben dan normaal. Niet alleen de deelnemers maakten in dit weekend een dieper contact met hun leraars en gidsen uit de sjamanistische dimensie, maar ook voor mij was dit zo.

Op een gegeven moment tijdens het weekend deden de deelnemers een sjamanistische trancereis naar een leraar in de onderwereld: een genezer(es) met wie ze contact maakten om te leren over wie we zijn en hoe we meer kunnen leven vanuit de ervaring van heelheid en verbondenheid.

Ik tromde en zong mee met mijn leraars, terwijl de deelnemers zich begaven op een reis in de dimensie van de ziel. Mijn aandacht was volledig gericht op een gebed voor hun reis. Op een gegeven moment tijdens de reis kwamen er allemaal herinneringen naar boven. Herinneringen van een specifieke trancereis die ik een twaalf jaar geleden deed, toen ik mijn eigen training in het sjamanisme begon. Het was een reis naar de voorouders.

De reis die ik toen deed had een diepe indruk op me nagelaten. Na de reis huilde ik. Ik voelde me alsof ik tot in het diepste van mijn wezen geraakt was. En ongetwijfeld was dit zo. In deze reis ontmoette ik mijn voorouders en zij toonden me iets over wie ik werkelijk ben. Een ervaring die in vorm zo eenvoudig was, maar me doordrong tot in elke vezel. Een ervaring die een grote gids werd op mijn levenspad.

Nu, tijdens het trommen, spoelde deze golf van herinneringen over mee heen. Net als de deelnemers van dit healingweekend, werd ook ik opnieuw in contact gebracht met wat ik als de kern van mijn wezen ervaar. Ik kwam in contact met een ontzaglijk gevoel van lotsbestemming, van thuiskomen en essentie. Een heel eenvoudig gevoel mezelf te zijn.

Terwijl ik verder tromde en zong voor mijn reizende vrienden, ervoer ik een enorme stilte.
En in de stilte ruimte
En in de ruimte een allesomvattende leegte.
Het was alsof ik in de leegte de schepping omarmde.

Na deze trancereis en het delen van ervaringen deden we een specifieke meditatie die ik onlangs ontving tijdens een individuele healingsessie die ik voor iemand deed. In deze meditatie word je uitgenodigd het bewustzijn steeds een beetje meer te verruimen en alles te omarmen wat binnen dit bewustzijn aanwezig is. Het omarmen van het leven in de stilte…

Eergisteren was ik aan het werk bij Steven Vrancken, die me hielp met het opzetten van een inschrijfsysteem voor deze blog. (Je kan de artikels van deze blog nu per mail of rss ontvangen, maar dit terzijde)
Steven had ook deelgenomen aan het weekend. Ik vroeg hem of hij blij zou zijn moest ik deze meditatie zou opnemen en ter beschikking stellen op de website. Hij glimlachte breed en zei iets in de aard van: “Super!”

Dus gisteren begon ik aan het maken ervan, en je zal dit binnenkort vinden op deze site.

Nu, tenmidden van deze dagen, voel ik me erg verbonden met de stilte en de stille ruimte binnenin. Een gevoel van rust, iets wat ik soms wel verlies in mijn drukke leven en enthousiasme. Het is fijn naar de rode bladeren te kijken in de avondzon, te luisteren naar het riet dat zingt in de wind. Het is goed de stilte te voelen binnenin, nu de natuur rondom ons haar tocht naar de winter verderzet. Het zijn dagen waarin we uitgenodigd worden te eren wat voorbij is, ook al wat het soms moeilijk. Een tijd om kaarsen te branden en te bidden voor de voorouders, de stroom van ontelbare zielen die het pad op aarde voor ons bewandelden.

Vrijdag zullen we dansen voor de Voorouders, ons gebed, zweet en pompend hart met hen delen.
Dit weekend volgt voor ons een tijd voor diep gebed en zegen. Een weekend om de dromen die we kregen over de voorouders te delen met de deelnemers van ons sjamanistisch voorouderweekend. Een moment om samen te komen in een cirkel van zegen en te luisteren naar wat de voorouders ons toefluisteren. Te luisteren naar hun gebed.

Maar voor nu wil ik dit met je delen: wanneer je de stilte kan vinden in je eigen wezen, omarm dan de wereld. Omarm het leven met heel je hart. Deze tijd van het jaar is een mooie tijd, waarin we naar binnen keren om te herinneren. Waarin we kunnen loslaten wat voorbij is, zoals ook de bomen de bladeren laten gaan.

Laten we in deze tijd omarmen wat is. In alle zachtheid. Laten we omarmen als een koestering, een omaring die alles eert en toelaat. Een omarming in de stille vrede van ons wezen.

Ik wens je alle vrede toe die je zoekt…

Roel