Als de voorouders spreken…


Mijn vader verliet na een langdurig ziekteproces het leven toen ik net een twintiger was. Een gebeurtenis die me zeer uit balans haalde en diep raakte.
Ik was bezig met het uitzoeken van wie ik was en waar ik naartoe wilde, en had nog niet echt stil gestaan bij het mysterie, zoals ik dat toen ervaarde, van de dood.
Ik herinner me wel mijn verdriet, maar vooral ook de pijn die ik voelde rond het verdriet dat leefde doorheen mijn moeder. Ik denk dat dit me nog het meest raakte en ik vond geen weg om dit alles te begrijpen.

Jaren later, op een dieptepunt in mijn leven, ontmoette ik mijn vader opnieuw, maar dan op een heel andere en bijzondere wijze.

Het huwelijk met de vader van mijn drie grote meisjes liep in die tijd op zijn einde en ik voelde een grote verlatenheid in mezelf. Jaren had ik geprobeerd om deze relatie te redden, maar ik was op dat punt gekomen waarop ik besefte dat ik alleen nog maar kon loslaten. De uiteindelijke breuk had een grote impact op me en deed me zakken in de diepe dalen van de ziel.

Ik herinner me nog hoe ik tijdens het verlaten van mijn thuis, tussen de verhuisdozen gezeten als een hoopje ellende, steeds meer wegzonk en het gevoel had dat ik het leven achter me liet. Mijn kinderen sliepen bij vriendjes, de nacht was stil en koud, wat me restte was een kreet van wanhoop: “Vader, help me!”

Plots voelde ik een warme omhulling rond gans mijn lichaam, alsof ik gedragen werd in 2 stevige armen. Mijn lichaam ontspande zich en ik gaf me over aan deze zachte en koesterende energie. Ik liet mijn tranen stromen, liet me wiegen in deze liefdevolle handen en kwam thuis in een wereld die ik niet kende en moeilijk kan beschrijven, maar toch zo vertrouwd aanvoelde. Ik voelde mijn vaders aanwezigheid en liefde. Op dat ogenblik opende er zich een dialoog tussen ons die zo helend was voor heel het proces waarin ik me toen bevond. Hij gidste me doorheen het aanvaarden van het afscheid en ik leerde hem kennen als een meest liefdevolle ziel, vader in de andere wereld, vrij van de aardse beperkingen en lessen die hij hier op aarde kwam leren en hem zo menselijk maakte. Zijn stralende aanwezigheid was als een balsem op de wonde.

Ik voelde me open en verbonden, badend in een liefde die ik nog nooit eerder had beleefd en in deze staat bleef ik tot het eerste ochtendlicht zachtjes de ruimte binnendrong. Ik stroomde over van dankbaarheid, van liefde en van kracht om weer recht te staan en het leven in te gaan.

Sindsdien is mijn vader mijn steun en toeverlaat gebleven en ik voelde steeds opnieuw die draagkracht en omarming als ik er om vroeg.

Pas toen mijn moeder vele jaren later overleed, verdween hij uit mijn innerlijke wereld. Alleen de zeer praktische dingen zoals: “Griet, mazout” , “Griet, naar de garagist gaan,…” deelde hij met me. In mijn beleving was de zorg voor de overgang van mijn moeders ziel een prioriteit en ik kon dit helemaal begrijpen.

Ik leerde dat het leven niet eindigt na de dood, relaties kennen geen einde maar leven verder in de geesteswereld die de grens van de dood overschrijdt. Vanuit deze werelden is er eindeloos veel ondersteuning en aanmoediging voor ons. De voorouders zingen van vreugde bij elke nieuwe stap die we zetten, zij dansen mee de dans van het leven, houden je als het nodig is in veilige en liefdevolle armen.

We hebben er ons bij neer te leggen dat het leven hier in menselijke gedaante eindigt en het is goed om te weten dat er na de dood geen einde is maar een nieuw begin. Relaties deinen uit naar een kosmische ruimte waarin vernieuwde vereniging mogelijk is. In die ruimte kunnen we mekaar blijven steunen, dankbaarheid voelen en waarachtige verbinding leren. De voorouders zijn vrij van het aardse leven, zij zijn verbonden met de onvoorwaardelijke liefde van waaruit ze ons omarmen.

Het voorouderveld is een bron van kracht, waar we gidsing of healing kunnen ontvangen. Door hiermee verbinding te maken open je een wereld waarvan je de meerwaarde kan meedragen in de rest van je leven en die je zal leren dat we de tranen die we voelen voor het afscheid kunnen ruilen voor de vreugde van een vernieuwde verbinding.

In liefde,
Griet.

ps: Ook dit jaar komen we in cirkels samen om het werk met de voorouders te delen. Je bent van harte welkom:
– 27 & 28 oktober: “Ancestral Healing intensive
– 2 nov: Samhain Rituele dans
– 3 nov: Samhain zweethutceremonie

Een poort van gele juwelen.

Enkele maanden geleden plantte ik zoals elke jaar de zaadjes van zonnebloemen in onze tuin. Ik hou ervan om de paadjes te versieren met deze prachtige bloemen en zij brengen zegeningen voor iedereen die het pad bewandelt…

Vanaf dan wandelde ik dagelijks door de tuin, en sprak mijn woorden van dank voor hen. Ik zag dat de droogte de groei vertraagde en daarom besloot ik mijn douchewater op te sparen zodat ik het aan hen kon geven. Zelf dook ik dagelijks in het zwembad en voor zover ik kon horen zag ik er behoorlijk netjes uit.

Net voor we op vision quest vertrokken zag ik dat één van de kleine stengels gebroken was. Ik herinner me mijn gemengde gevoelens van teleurstelling, onmacht, onbegrip,… tot ik op het idee kwam de stengel te spalken, zoals wij mens dit doen met onze gebroken botten. Zorgzaam, voorzichtig en heel toegewijd spalkte ik dit groeiende plantje. Voor we op quest vertrokken vertelde ik haar dat ze de kracht had om te groeien, net zoals de anderen.

Tijdens onze reis kwamen de bloemen vaak in mijn gedachten. Ik voelde mijn bezorgdheid omwille van het droge weer maar ik keerde telkens weer terug naar mijn geloof in hun kracht.

Vandaag wandel ik door de tuin, doorheen een poort van gele juwelen. Ik ben blij met de regen, en zo ook mijn zusters. De gebroken stengel groeide krachtig verder en werd een schitterende plant die 6 prachtige bloemen draagt.

Ik geloof in de eenheid tussen al wat leeft. Wat je doet voor jezelf doe dat ook voor een ander, woorden die op dat moment de aanzet waren om de tere stengel te spalken. Mijn hart is blij en dankbaar als ik hen ’s morgens groet en die vreugde draag mee doorheen gans de dag.

Ik hoop dat deze woorden een uitnodiging moge zijn om te herinneren dat we leven op een schitterende planeet. Velen beleven tijden van eenzaamheid en zijn op zoek naar ware vriendschappen. En ook ik ken dat gevoel. Toewijding aan wat je lief is, is een kracht die veel verder gaat dan de menselijke relatie alleen. Zorg dragen voor al wat leeft draagt geschenken in zich die je hart op een wonderlijke wijze kunnen beroeren. En ja, ik zoen de bloemen, dans tussen de vlinders, zing met de vogels en ben dankbaar voor elke nieuwe vrucht.

Open je hart voor deze wonderen van het leven, zij staan klaar om hun magie met jou te delen..

In liefde verbonden,
Griet.

De uitzonderlijke hersengolven van geëvolueerde meditatie-beoefenaars

Wat gebeurd er wanneer men de hersengolven onderzoekt van mensen die tienduizenden uren hebben gemediteerd? Pscycholoog en auteur Daniel Goleman zegt dat de ‘verlichte staat’ waarover spirituele tradities al duizenden jaren spreken nu meetbaar is, en de resultaten zijn opmerkelijk.

Het leven heeft je lief!

We leven in een tijd waarin we steeds opnieuw uitgenodigd worden naar binnen te keren zodat we kunnen terug komen tot de essentie van wie we zijn. Uitdagingen zijn uitnodigingen om die beweging te maken. Het openen van het Hart is een keuze die reeds lang gemaakt is in de ziel en waarvan ik geloof dat ze verbonden is met de openbaring van de hemel op aarde, waarvan we af en toe een glimp kunnen zien of ervaren. In vele gevallen spreken we dan over “de wonderen van het leven”.

Het is een pad dat we allen bewandelen op onze eigen manier.
Spirit Practice, het beoefenen van de verbinding met Spirit, is belangrijk en noodzakelijk zodat je je steeds opnieuw kan verbinden met die innerlijke bron die leeft en werkt doorheen jou. Zij omvat de wijsheid en de inspiratie die nodig is om een rijkelijk leven te leiden, in alle opzichten.
Er zijn vele manieren om dit te beoefenen en uiteraard kiest ieder wat het beste bij hem of haar past.

Ik schrijf deze woorden vanuit de noodzaak in mezelf en ik heb het geluk dat al mijn werk verweven is rond een stem die door me spreekt.. Mijn leven ontvouwde zich vanuit al mijn ervaringen tot een pad van toewijding en dit is niet verschillend van enig ander. Mijn bewondering en dankbaarheid gaat uit naar elk lied dat wordt gezongen, elk vriendelijk woord dat wordt gesproken, elke mooie omarming, elk zacht gebaar, vanuit toewijding aan spirit, aan het Open Hart.

Laat vandaag het open hart door jou spreken, wees opmerkzaam in elke ontmoeting, voel dankbaarheid voor elk gesproken woord, weet dat het leven je uitnodigt om door te groeien tot die mooie kern die leeft in jou. Vandaag is een kans om nog meer jezelf te zijn. Het leven heeft je lief.

Namasté,
Griet.

En het Hart opende….

Mijn reis naar het mooie en o zo lieflijke Maui liet een enorme indruk op me na. Nog steeds word ik stil en zacht en vervaagt mijn blik wanneer ik terugdenk aan die dagen die ik mocht doorbrengen op het eiland dat de naam draagt van “Het open hart”.

Een vriend van ons nodigde ons uit om een bezoek te brengen aan dit Hawaiiaanse eiland tijdens de periode waarin de walvissen veelvuldig aanwezig zijn. We zouden kunnen zwemmen in de oceaan met deze indrukwekkende dieren en tevens beloofde hij ons om samen het eiland te verkennen. Zijn huis was onze thuis.

Wat doe je dan… zeker als Hawaii reeds jaren bovenaan je verlanglijstje staat….

Ik kan moeilijk beschrijven wat er allemaal gebeurde op deze wonderlijke plek, maar ik weet dat mijn verblijf daar mede bijdroeg tot het in de wereld brengen van mijn missie. Ik deel een ervaring die me zeer nauw aan het hart ligt en nadien schreef ik volgende woorden die ik graag deel:

“Ik herinner me hoe ik drijvend in die gigantische oceaan, omringd door walvissen, mijn tranen liet overstromen in het mooie heldere water dat me zo droeg. Mijn hart werd zacht en liefdevol en ik voelde overgave aan het leven, aan het pad dat ik wandelde, ik was één. Zoals een moeder die wiegt en sust en koestert de pijn en de vreugde van haar kleine kind, zo gaf ik me over aan deze immense ervaring. Ik had het gevoel dat ik verdween en alleen nog maar deel was van deze gigantisch oceaan van liefde..

Mijn hart herinnerde haar openheid en uit elke traan stroomde de belofte om mijn talenten ten volle in te zetten voor het ontwaken van de mens en het opnieuw ervaren dat we één zijn met al wat is. “

Sindsdien is er veel verandert in mijn leven. Angsten laat ik los, ongeloof omarm ik, liefde verwelkom ik elke dag. Donkere dagen schenk ik licht, ik omarm mezelf en herinner me mijn schoonheid.

Ik kan niet omschrijven wat ik voelde in de nabijheid van die wonderlijke dieren, groot en krachtig en onmetelijk liefdevol. En woorden schieten me tekort.
Maar wat ik voel is dat het tijd is dat je terug keert naar de essentie van wie je bent. Dat je begrijpt dat je een wezen bent van liefde en het is je taak om uit te zoeken hoe je opnieuw je hart kan openen.
Je hebt waarschijnlijk ervaringen die je weerhouden om open en liefdevol te zijn. Maar toch.. zijn het niet die momenten die je koestert waarin je je liefdevol voelde omarmd?

Wees moedig en bereid om te wandelen doorheen de sluier die er leeft rond je hart. De eerste liefde die je zal ontmoeten is de liefde voor jezelf. Je bent een wonderlijk wezen, perfect zoals het moet zijn. Volmaakt en prachtig en één met al wat is. Elke stap is een juiste en draagt bij tot het herinneren van deze waarheid.

Het is in deze handelingen dat de ware ziel zijn thuis vindt zodat ze zich opnieuw kan verenigen met alles wat haar omringt.

Ik wens je een schitterend pad!
In liefs,
Griet.

Voor zij die danst en zingt, haar schitterend lied, in de stilte van de magische nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf….en met zovelen.

Wat hou ik van die momenten waarop ik vrij kan surfen op de golven van het leven. Waarop mijn geliefden vertoeven in het land van de dromen, en de stilte van de nacht mij fluistert dat de tijd rijp is om te volgen waar de ziel zo naar verlangt….ik me geen zorgen hoef te maken dat ook maar iemand zich afvraagt wat leeft in mij dat ik me zo gedraag.

Die momenten waarop ik in de nacht mijn laptop open en op zoek ga naar wat het mysterie me vertelt….overtuigd dat het zal spreken doorheen de beelden die verschijnen op dit kleine witte scherm. Of is het de maan die me roept en wiens stem ik ontvang, mijn sjaal doet omslaan om te dansen en te zingen in haar heldere witte licht dat me omarmt in deze magische bijzondere nacht. In de stilte van deze kostbaarheid zijn het de sterren die begrijpen, dat wat voor velen ongrijpbaar is…
Het zijn die momenten waarop het leven geen zorg nodig heeft en me uitnodigt om helemaal mezelf te zijn…

Zo af en toe is goed om jezelf die ruimte te geven en af te wijken van het schema dat je zelf hebt opgebouwd. Je terug te trekken en los te maken van alle verantwoordelijkheden die je soms zo achtervolgen. En terug die gekte te voelen die vrouwen zo verbindt.
Niemand heeft schuld aan dit gebeuren of is oorzaak van dit verlangen. Het is gewoon de vrouwelijke ziel die wil bewegen, onstuimig als de golven van de zee, wil dansen in de gekte van de wervelende wind, wil rusten in de armen van de stille nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf…en met zovelen.

Daarom, als dit verlangen je roept, wees dan wild of krachtig of juist heel stil, maar volg de roep die leeft in jou en adem in met teugen de vreugde van dit gekke spel! Het maakt je mooi en bijzonder en herinnert je eraan dat je mag zijn zoals je bent. Dat kind, dat veulen of die gekke vrouw. Mystiek of ondoorgrondelijke of gewoon eenvoudigweg jezelf.

Hartegroet,
Griet.

En het Zusterschap opende

“Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.”

Na de geboorte van mijn derde dochter veranderde er veel, alsof zij de voorbode was van het nieuwe leven dat zich aankondigde. Het pad met hun vader eindigde en ik werd een alleenstaande moeder met drie kleine meisjes.

Ik ervaarde het leven als zeer intens maar de zorg voor mijn kinderen hield me met mijn voeten verbonden met de aarde en dwong me om steeds opnieuw in rechte lijn te komen met het leven.

De tijd die ik samen met mijn kinderen beleefde kende ups en downs. Ik herinner me hoe we mekaar aanmoedigden om zo hoog mogelijk uit de zetels te springen, luidkeels meezingend met Andrea Bocelli zijn Conte Partiro. We doken als dolfijnen in het zelf gegraven zwembad, bouwden kampen met nieuwjaar waar we de nacht in doorbrachten, sliepen samen in één bed als het te koud was,…. gaven troost waar nood was, brachten ontbijt op bed, wandelden zo snel als we maar konden op ons afgelegen weggetje om de pijn die we soms voelden bij elke stap achter ons te laten.

Er waren van die dagen dat ik te ziek was om te zorgen, en dan waren het mijn meisjes die de zorg op zich namen. Ik smelt weg bij deze herinneringen, ze maken me blij en droevig. Ik had zo graag zoveel meer willen schenken…

Een vrouwenhuis waren we, dat zijn eb en vloed beleefde en bewoog zoals de golven van de zee dat kunnen.

Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.

En weer veranderde het leven en we leerden over het openen voor de man in ons leven. Een zoektocht met vele paden en gaandeweg ontstond er steeds meer begrip en dankbaarheid en omarming voor het mooie samenzijn. Het zusterschap omarmde de broeder en wat ontstond was ware liefde.
En het pad kronkelde verder…..

Wanneer het mysterie van het leven door ons werkt, ontstaat er een ruimte waarin begrip zich kan nestelen en het nieuwe kan geboren worden. De vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke is een noodzaak. Wat rechtlijnig is heeft vloeibaarheid nodig om te kunnen groeien. Werelden kunnen samen komen als er openheid is om te omarmen.

In mijn leven was het samen zijn met mijn meisjes een pad dat me opende voor het zusterschap. Ik herbeleefde en heelde mijn kindertijd van meisje tot jonge vrouw doorheen het samenzijn met mijn mooie dochters. De komst van de man in mijn leven daagde me uit om de deur van het zusterschap te openen en voorbij de oude wonden te kijken en de vereniging van het mannelijke te integreren.

Het samenzijn met vrouwen is een kostbare schat die dient gekoesterd te worden. Vrouwen dragen de blauwdruk van het leven in zich. Elk van ons is verbonden met de hartslag van de aarde. Zoals de aarde voeding is voor elk nieuw leven dat zich door haar ruwe korst wringt, zo is de vrouw dat ook. Zij schenkt het leven en kent het proces van creatie.
Het goddelijke vrouwelijke is geen tegenpool van het mannelijke. In haar mysterie is alles omvat. Het is tijd om dit terug te integreren.

Mijn jarenlange werk met vrouwen vond zijn oorsprong door het werken met honderden vrouwen in mijn healingspraktijk en de vele lessen met leraren in binnen en buitenland rond de integratie van de godin. Het leven zorgde ervoor dat ik genoeg uitdagingen kreeg om dit werk te integreren. Dit gaf geboorte aan de impuls om krachtige vrouwencirkels te ontwikkelen, waarin elke vrouw deze stap in zichzelf kan zetten en er in groeien.

Zo vormde zich de vrouwenworkshop “Soul Remembrance”, de vrouwenzweethutten en de training voor vrouwen: “Holy Marriage”. Wanneer vreugde, vergeving, kracht en verbondenheid worden samengebracht is er de perfecte opening om ruimte te geven aan het integreren van het mysterie van de vrouwelijke scheppingskracht.

Het leven nodigt je uit om samen te brengen wat niet verenigbaar lijkt. Open je voor dit gebeuren, het draagt het wonder van de Nieuwe tijd in zich.

In liefde verbonden,
Griet.

De kracht van Beslissingen!

Ken je dat gevoel waarin vele mogelijke scenario’s als een storm waar geen einde aan komt door je hoofd razen omdat je een beslissing moet nemen waar je niet uit geraakt? Elke mogelijke keuze draagt een ander verhaal in zich en hoe je ook probeert één rechte lijn te vinden, het pad lijkt ondoorgrondelijk…

Drie van de huizen waar ik ooit woonde werden met de grond gelijk gemaakt omwille van verschillende oorzaken. Een storm, en 2 onteigeningen daagden me uit tot het nemen van snelle en toch wel belangrijke beslissingen in mijn leven. De storm had de grootste impact, waarshijnlijk omdat het de eerste confrontatie was met het verliezen van een thuis, maar tevens dacht ik dat de oorlog was uitgebroken en het einde van de wereld nabij was, zo ging de natuur te keer. In nog geen 30 minuten was ik dakloos, kregen we van de brandweer 24 uur de tijd om alles weg te halen wat nog bruikbaar was en vroeg ik me af waar we die nacht zouden slapen.

Ik herinner me hoe ik surfte tussen het niet begrijpen van wat er gebeurd was, de mogelijke oplossingen die door instanties werden aangeboden, de vriendschappen die zich toonden om te helpen het huis leeg te halen en weer ergens te installeren. Want wat doe je in godsnaam met een ganse inboedel waar geen nieuwe plek voor is. En hoe ik hierover ook nadenk, dat laatste kan ik me niet meer herinneren. De tussenfase tussen het oude huis en het nieuwe is een blanco pagina.

Een wonderlijk pad kan ik nu wel zeggen… met een grote glimlach. Het leven heeft me nooit in de steek gelaten, dat is wat ik destijds alvast leerde. Het koppelde me los van materie en ik ervaarde een enorme rust die over me kwam en die ik steeds in moeilijke momenten terug kan opzoeken.

En toch is het nemen van beslissingen altijd een uitdaging voor me geweest. Het was in die momenten waar ik niet kon nadenken maar gewoon uitvoerde dat ik mijn gevoel feilloos kon volgen en lijnrechte beslissingen nam. Mijn focus was bij een goede thuis een fijne plek, er was geen tijd voor zovele andere gedachten.

Maar aan het nemen van beslissingen kan gewerkt worden. Een sterk en goed zelfbeeld, een gezonde eigenwaarde en vertrouwen zijn goede steunpilaren om verder op te bouwen. De geest duwt ons als mens naar voren om uit te voeren, te creëren, te integreren. En we maken allemaal die tijden mee waarin we die besluitloze gevoelens van tijd tot tijd ervaren: blijf ik of ga ik, kies ik voor mijn vertrouwde job of durf ik in het onbekende stappen, beslis ik om een dure reis te maken, of niet, blijf ik in een relatie of kies ik om alleen verder te wandelen… gedachten die je brengen in verhalen die niet bestaande zijn maar voeding vinden in een angstige, twijfelende geest.

Maar niet beslissen is de dood van de ziel!

Vele mensen hebben een visioen van hun leven maar omdat ze niet weten hoe ze dat in de wereld moeten brengen laten ze hun visioen varen. Of er wordt gekozen voor een uitgedokterd en veilig plan, wel overwogen, bepaald en ingekapseld… Het visioen laten ze varen, het plan komt op de voorgrond. Maar wat ze verliezen is inspiratie want zulk een plan heeft geen ruimte voor wonderlijke groei, verbazingwekkende ontvouwingen, fantastische oplossingen…

Een visioen heeft een beeld, je ziet jezelf stralend wandelen in het nieuwe, je voelt de gelukzaligheid en de juistheid van de ervaring en dat moment, het is een droom die je inkadert en daarin ligt je keuze omsloten. En vanuit die keuze neem je de beslissing. Je blijft bij het enthousiasme van dat moment en dat is wat je voeding geeft. Je weigert je zorgen te maken over hoe het zal gebeuren en blijft verbonden met de magie van het leven.

Een ticket voor een reis boek je vooraf, en wanneer de beslissing gemaakt is zal je wel uitzoeken hoe je het nodige geld zal verzamelen. Wanneer angst je wegwijzer is, dan leg je het lot in verkeerde handen. Dat laat je achterwege en je zorgt dat je groeit naar een dieper vertrouwen in de kracht van je beslissing.

En het gekke is dat eens de beslissing gemaakt is, het lijkt alsof het universum zich opent en alles in het werk stelt om ondersteunend te zijn aan je nieuwe pad dat gewandelt wordt….zodat het resultaat zichtbaar kan worden.
Het leven is kort, en je hebt het potentieel om alles te doen waar je voor kiest en om dat goed te doen. Neem tijd om te bidden, mediteer, onderzoek, vis uit, ga wandelen in de natuur …..en neem dan je beslissing. De universele energieën zullen onmiddellijk je beslissing ondersteunen en deuren zullen succesvol open gaan als bij magie!!!

Je bent de som van je gedachten. Door je vandaag op dit moment je hiervan bewust te zijn, kies je om een schitterende dag te beleven. Maak je geen zorgen over wat juist of fout was maar verbind je met het visioen waarvoor jij nu kiest. Open je voor de magie die door jou wil werken!
Hartegroet,
Griet.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

Ik hou ervan om me terug te trekken in onze yurt, het vuur aan te maken, kaarsjes aan te steken en me te laten omringen met mooie, zachte en inspirerende muziek.
Het zijn die momenten waarin ik even de drukte van het leven achter me laat en voor mezelf zorg en me onderdompel in mijn grote verlangen naar romantiek en verbondenheid.

Zoals ik vroeger dacht dat dit alleen te beleven viel met een partner die kon begrijpen wat er in me omging, heb ik geleerd dat deze momenten zeer waardevol kunnen zijn als je de verbinding eert met die prachtige ziel die je bent. Een bijzondere relatie die tot hiertoe nog niet zoveel namen draagt, maar waar velen naar op zoek zijn.

Zittende in mijn warme omhullende cocon komt de vraag naar boven wat de ware aard is van een liefdevolle relatie.

Ik ga ten rade bij één van mijn gidsen die me steeds bij staat wanneer ik voel dat dergelijke hersenspinsels op de voorgrond komen en vraag haar om me de weg te tonen doorheen dit kluwen van vele mogelijkheden.
Haar antwoord is verbluffend en wil ik graag met je delen. Zij spreekt tot mij…

“Relaties gaan niet over begrijpen en ontvangen of dichter bij mekaar komen, verbinden en openen, om de eenvoudige rede dat dit er al is. Het zijn echter uitnodigen om door te groeien naar een dieper geloof in – en zorg voor jezelf zodat je steeds opnieuw je hart kan openen.”

Zij neemt een spiegel en als ik erin kijk zie ik een groot hart van goud dat ik herken als het mijne. Ik pink een traan weg van ontroering en breng mijn aandacht verwachtingsvol terug bij haar.

Ik vraag haar wat ik kan doen om me meer te verbinden met dit gouden hart?

Mijn wijze gids zwaait met haar arm en zo opent ze als het ware een beeld van een prachtig geurende bloementuin. Ik zie mezelf wandelen tussen de geurende bloemen met een grote rieten mand in mijn armen. Eén voor één pluk ik de rijpe vruchten van de bomen, wandel naar mijn geliefde en schenk ze aan hem.

“Dit is het grootste geschenk dat je in een relatie kan geven”, spreekt zij, “het zijn de vruchten van wat je geleerd hebt in het leven, telkens opnieuw, en zij dragen de kracht van de liefde in zich. Elk leren omvat kracht, moed, vertrouwen en overgave en leidt uiteindelijk naar dat punt waar je bereid bent om voorbij de storm je hart terug te openen en liefde toe te laten.
Er is geen enkele vorm in materie die ooit de waarde heeft van deze kostbare vruchten… ze zijn onbetaalbaar.”

Haar woorden maken me stil en ik hoor het vuur in onze kachel op de achtergrond knetteren, alsof het nog meer kracht wil geven aan wat er gedeeld wordt.

In die stilte begrijp ik de uitdaging van het steeds verder groeien, telkens opnieuw ruimte vinden om weer te keren naar dat punt waar liefde zich toont. Soms zo ver verwijdert, maar in wezen altijd verbonden in het diepst van ons hart. Ik begrijp dat er niets valt te schenken als het niet zelf wordt gedragen. Hoe kan ik ooit liefde schenken als ik de liefde voor mezelf niet kan omarmen?

Ik leg een blok hout op het vuur en vraag me af wat er nodig is om daarin dichter bij mezelf te komen. Om die kostbare parel die we allemaal zijn te kunnen omarmen en koesteren als een grote schat.

Ik nodig je uit om op zoek te gaan naar jouw pad, jouw wijze om die grote liefde te ervaren, zodat het tekort dat je soms kan voelen niet de grote barriëre hoeft te zijn om, als je geliefde voor je staat, je armen te kunnen openen en samen te zijn in dat mooie gouden hart.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

In liefde verbonden,
Griet.

In naam van onze Grote Moeder, Pachamama…

“Als we de Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.”

Sinds mijn kindertijd heb ik een diep gevoel van thuiskomen in de natuur. Wanneer het leven te heftig is, is dat de plaats waar ik rust kan ervaren, me verbonden kan voelen en terug kan keren naar de kern van mijn wezen.

Een zonnestraal kan je hart verwarmen en de bomen zijn veilige bakens die rust en steun bieden. Misschien heb je zelf wel ooit dat moment gekend waarop je starend in het water op zoek was naar een oplossing of een teken voor wat er zo in beweging was in je leven. Tot plots de wind een rimpeling tovert in de waterspiegel en je gewoon -zonder nadenken- het oude loslaat en de nieuwe ruimte betreedt.

Ik hou van de aarde en steeds opnieuw zoek ik naar manieren om haar te eren, haar schoonheid te erkennen en haar te danken voor al wat ze me schenkt.

De vraag is dan ook wat we kunnen doen als mensheid om een nieuwe gezonde relatie met onze Grote Moeder tot stand te brengen? Hoe kunnen we dieper in verbinding zijn met haar en de liefde voelen zoals een kind dat voelt voor zijn moeder?

Wij westerlingen zijn niet gewend om van hieruit het leven te beoefenen maar ik geloof dat we allemaal in staat zijn om mee te bouwen aan de ommekeer waar de Aarde ons toe uitnodigt.
Durven we controle los te laten en zorgzaamheid opnemen? Menselijkheid de plaats van arrogantie laten innemen; het overheersen en heersen laten wijken voor harmonie en waardering?

Als we onze Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.

Ik hoop dat mijn woorden je moge inspireren, dat ze een uitnodiging mogen zijn om je mee te verbinden met dit vernieuwd samenzijn. De aarde heeft ons nodig, wij zijn haar gasten. Laten we dit ten allen tijde herinneren en voor waar nemen.

In name van onze Grote Moeder, Pachamama.
Hartegroet,
Griet.