Voor zij die danst en zingt, haar schitterend lied, in de stilte van de magische nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf….en met zovelen.

Wat hou ik van die momenten waarop ik vrij kan surfen op de golven van het leven. Waarop mijn geliefden vertoeven in het land van de dromen, en de stilte van de nacht mij fluistert dat de tijd rijp is om te volgen waar de ziel zo naar verlangt….ik me geen zorgen hoef te maken dat ook maar iemand zich afvraagt wat leeft in mij dat ik me zo gedraag.

Die momenten waarop ik in de nacht mijn laptop open en op zoek ga naar wat het mysterie me vertelt….overtuigd dat het zal spreken doorheen de beelden die verschijnen op dit kleine witte scherm. Of is het de maan die me roept en wiens stem ik ontvang, mijn sjaal doet omslaan om te dansen en te zingen in haar heldere witte licht dat me omarmt in deze magische bijzondere nacht. In de stilte van deze kostbaarheid zijn het de sterren die begrijpen, dat wat voor velen ongrijpbaar is…
Het zijn die momenten waarop het leven geen zorg nodig heeft en me uitnodigt om helemaal mezelf te zijn…

Zo af en toe is goed om jezelf die ruimte te geven en af te wijken van het schema dat je zelf hebt opgebouwd. Je terug te trekken en los te maken van alle verantwoordelijkheden die je soms zo achtervolgen. En terug die gekte te voelen die vrouwen zo verbindt.
Niemand heeft schuld aan dit gebeuren of is oorzaak van dit verlangen. Het is gewoon de vrouwelijke ziel die wil bewegen, onstuimig als de golven van de zee, wil dansen in de gekte van de wervelende wind, wil rusten in de armen van de stille nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf…en met zovelen.

Daarom, als dit verlangen je roept, wees dan wild of krachtig of juist heel stil, maar volg de roep die leeft in jou en adem in met teugen de vreugde van dit gekke spel! Het maakt je mooi en bijzonder en herinnert je eraan dat je mag zijn zoals je bent. Dat kind, dat veulen of die gekke vrouw. Mystiek of ondoorgrondelijke of gewoon eenvoudigweg jezelf.

Hartegroet,
Griet.

En het Zusterschap opende

“Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.”

Na de geboorte van mijn derde dochter veranderde er veel, alsof zij de voorbode was van het nieuwe leven dat zich aankondigde. Het pad met hun vader eindigde en ik werd een alleenstaande moeder met drie kleine meisjes.

Ik ervaarde het leven als zeer intens maar de zorg voor mijn kinderen hield me met mijn voeten verbonden met de aarde en dwong me om steeds opnieuw in rechte lijn te komen met het leven.

De tijd die ik samen met mijn kinderen beleefde kende ups en downs. Ik herinner me hoe we mekaar aanmoedigden om zo hoog mogelijk uit de zetels te springen, luidkeels meezingend met Andrea Bocelli zijn Conte Partiro. We doken als dolfijnen in het zelf gegraven zwembad, bouwden kampen met nieuwjaar waar we de nacht in doorbrachten, sliepen samen in één bed als het te koud was,…. gaven troost waar nood was, brachten ontbijt op bed, wandelden zo snel als we maar konden op ons afgelegen weggetje om de pijn die we soms voelden bij elke stap achter ons te laten.

Er waren van die dagen dat ik te ziek was om te zorgen, en dan waren het mijn meisjes die de zorg op zich namen. Ik smelt weg bij deze herinneringen, ze maken me blij en droevig. Ik had zo graag zoveel meer willen schenken…

Een vrouwenhuis waren we, dat zijn eb en vloed beleefde en bewoog zoals de golven van de zee dat kunnen.

Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.

En weer veranderde het leven en we leerden over het openen voor de man in ons leven. Een zoektocht met vele paden en gaandeweg ontstond er steeds meer begrip en dankbaarheid en omarming voor het mooie samenzijn. Het zusterschap omarmde de broeder en wat ontstond was ware liefde.
En het pad kronkelde verder…..

Wanneer het mysterie van het leven door ons werkt, ontstaat er een ruimte waarin begrip zich kan nestelen en het nieuwe kan geboren worden. De vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke is een noodzaak. Wat rechtlijnig is heeft vloeibaarheid nodig om te kunnen groeien. Werelden kunnen samen komen als er openheid is om te omarmen.

In mijn leven was het samen zijn met mijn meisjes een pad dat me opende voor het zusterschap. Ik herbeleefde en heelde mijn kindertijd van meisje tot jonge vrouw doorheen het samenzijn met mijn mooie dochters. De komst van de man in mijn leven daagde me uit om de deur van het zusterschap te openen en voorbij de oude wonden te kijken en de vereniging van het mannelijke te integreren.

Het samenzijn met vrouwen is een kostbare schat die dient gekoesterd te worden. Vrouwen dragen de blauwdruk van het leven in zich. Elk van ons is verbonden met de hartslag van de aarde. Zoals de aarde voeding is voor elk nieuw leven dat zich door haar ruwe korst wringt, zo is de vrouw dat ook. Zij schenkt het leven en kent het proces van creatie.
Het goddelijke vrouwelijke is geen tegenpool van het mannelijke. In haar mysterie is alles omvat. Het is tijd om dit terug te integreren.

Mijn jarenlange werk met vrouwen vond zijn oorsprong door het werken met honderden vrouwen in mijn healingspraktijk en de vele lessen met leraren in binnen en buitenland rond de integratie van de godin. Het leven zorgde ervoor dat ik genoeg uitdagingen kreeg om dit werk te integreren. Dit gaf geboorte aan de impuls om krachtige vrouwencirkels te ontwikkelen, waarin elke vrouw deze stap in zichzelf kan zetten en er in groeien.

Zo vormde zich de vrouwenworkshop “Soul Remembrance”, de vrouwenzweethutten en de training voor vrouwen: “Holy Marriage”. Wanneer vreugde, vergeving, kracht en verbondenheid worden samengebracht is er de perfecte opening om ruimte te geven aan het integreren van het mysterie van de vrouwelijke scheppingskracht.

Het leven nodigt je uit om samen te brengen wat niet verenigbaar lijkt. Open je voor dit gebeuren, het draagt het wonder van de Nieuwe tijd in zich.

In liefde verbonden,
Griet.

De kracht van Beslissingen!

Ken je dat gevoel waarin vele mogelijke scenario’s als een storm waar geen einde aan komt door je hoofd razen omdat je een beslissing moet nemen waar je niet uit geraakt? Elke mogelijke keuze draagt een ander verhaal in zich en hoe je ook probeert één rechte lijn te vinden, het pad lijkt ondoorgrondelijk…

Drie van de huizen waar ik ooit woonde werden met de grond gelijk gemaakt omwille van verschillende oorzaken. Een storm, en 2 onteigeningen daagden me uit tot het nemen van snelle en toch wel belangrijke beslissingen in mijn leven. De storm had de grootste impact, waarshijnlijk omdat het de eerste confrontatie was met het verliezen van een thuis, maar tevens dacht ik dat de oorlog was uitgebroken en het einde van de wereld nabij was, zo ging de natuur te keer. In nog geen 30 minuten was ik dakloos, kregen we van de brandweer 24 uur de tijd om alles weg te halen wat nog bruikbaar was en vroeg ik me af waar we die nacht zouden slapen.

Ik herinner me hoe ik surfte tussen het niet begrijpen van wat er gebeurd was, de mogelijke oplossingen die door instanties werden aangeboden, de vriendschappen die zich toonden om te helpen het huis leeg te halen en weer ergens te installeren. Want wat doe je in godsnaam met een ganse inboedel waar geen nieuwe plek voor is. En hoe ik hierover ook nadenk, dat laatste kan ik me niet meer herinneren. De tussenfase tussen het oude huis en het nieuwe is een blanco pagina.

Een wonderlijk pad kan ik nu wel zeggen… met een grote glimlach. Het leven heeft me nooit in de steek gelaten, dat is wat ik destijds alvast leerde. Het koppelde me los van materie en ik ervaarde een enorme rust die over me kwam en die ik steeds in moeilijke momenten terug kan opzoeken.

En toch is het nemen van beslissingen altijd een uitdaging voor me geweest. Het was in die momenten waar ik niet kon nadenken maar gewoon uitvoerde dat ik mijn gevoel feilloos kon volgen en lijnrechte beslissingen nam. Mijn focus was bij een goede thuis een fijne plek, er was geen tijd voor zovele andere gedachten.

Maar aan het nemen van beslissingen kan gewerkt worden. Een sterk en goed zelfbeeld, een gezonde eigenwaarde en vertrouwen zijn goede steunpilaren om verder op te bouwen. De geest duwt ons als mens naar voren om uit te voeren, te creëren, te integreren. En we maken allemaal die tijden mee waarin we die besluitloze gevoelens van tijd tot tijd ervaren: blijf ik of ga ik, kies ik voor mijn vertrouwde job of durf ik in het onbekende stappen, beslis ik om een dure reis te maken, of niet, blijf ik in een relatie of kies ik om alleen verder te wandelen… gedachten die je brengen in verhalen die niet bestaande zijn maar voeding vinden in een angstige, twijfelende geest.

Maar niet beslissen is de dood van de ziel!

Vele mensen hebben een visioen van hun leven maar omdat ze niet weten hoe ze dat in de wereld moeten brengen laten ze hun visioen varen. Of er wordt gekozen voor een uitgedokterd en veilig plan, wel overwogen, bepaald en ingekapseld… Het visioen laten ze varen, het plan komt op de voorgrond. Maar wat ze verliezen is inspiratie want zulk een plan heeft geen ruimte voor wonderlijke groei, verbazingwekkende ontvouwingen, fantastische oplossingen…

Een visioen heeft een beeld, je ziet jezelf stralend wandelen in het nieuwe, je voelt de gelukzaligheid en de juistheid van de ervaring en dat moment, het is een droom die je inkadert en daarin ligt je keuze omsloten. En vanuit die keuze neem je de beslissing. Je blijft bij het enthousiasme van dat moment en dat is wat je voeding geeft. Je weigert je zorgen te maken over hoe het zal gebeuren en blijft verbonden met de magie van het leven.

Een ticket voor een reis boek je vooraf, en wanneer de beslissing gemaakt is zal je wel uitzoeken hoe je het nodige geld zal verzamelen. Wanneer angst je wegwijzer is, dan leg je het lot in verkeerde handen. Dat laat je achterwege en je zorgt dat je groeit naar een dieper vertrouwen in de kracht van je beslissing.

En het gekke is dat eens de beslissing gemaakt is, het lijkt alsof het universum zich opent en alles in het werk stelt om ondersteunend te zijn aan je nieuwe pad dat gewandelt wordt….zodat het resultaat zichtbaar kan worden.
Het leven is kort, en je hebt het potentieel om alles te doen waar je voor kiest en om dat goed te doen. Neem tijd om te bidden, mediteer, onderzoek, vis uit, ga wandelen in de natuur …..en neem dan je beslissing. De universele energieën zullen onmiddellijk je beslissing ondersteunen en deuren zullen succesvol open gaan als bij magie!!!

Je bent de som van je gedachten. Door je vandaag op dit moment je hiervan bewust te zijn, kies je om een schitterende dag te beleven. Maak je geen zorgen over wat juist of fout was maar verbind je met het visioen waarvoor jij nu kiest. Open je voor de magie die door jou wil werken!
Hartegroet,
Griet.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

Ik hou ervan om me terug te trekken in onze yurt, het vuur aan te maken, kaarsjes aan te steken en me te laten omringen met mooie, zachte en inspirerende muziek.
Het zijn die momenten waarin ik even de drukte van het leven achter me laat en voor mezelf zorg en me onderdompel in mijn grote verlangen naar romantiek en verbondenheid.

Zoals ik vroeger dacht dat dit alleen te beleven viel met een partner die kon begrijpen wat er in me omging, heb ik geleerd dat deze momenten zeer waardevol kunnen zijn als je de verbinding eert met die prachtige ziel die je bent. Een bijzondere relatie die tot hiertoe nog niet zoveel namen draagt, maar waar velen naar op zoek zijn.

Zittende in mijn warme omhullende cocon komt de vraag naar boven wat de ware aard is van een liefdevolle relatie.

Ik ga ten rade bij één van mijn gidsen die me steeds bij staat wanneer ik voel dat dergelijke hersenspinsels op de voorgrond komen en vraag haar om me de weg te tonen doorheen dit kluwen van vele mogelijkheden.
Haar antwoord is verbluffend en wil ik graag met je delen. Zij spreekt tot mij…

“Relaties gaan niet over begrijpen en ontvangen of dichter bij mekaar komen, verbinden en openen, om de eenvoudige rede dat dit er al is. Het zijn echter uitnodigen om door te groeien naar een dieper geloof in – en zorg voor jezelf zodat je steeds opnieuw je hart kan openen.”

Zij neemt een spiegel en als ik erin kijk zie ik een groot hart van goud dat ik herken als het mijne. Ik pink een traan weg van ontroering en breng mijn aandacht verwachtingsvol terug bij haar.

Ik vraag haar wat ik kan doen om me meer te verbinden met dit gouden hart?

Mijn wijze gids zwaait met haar arm en zo opent ze als het ware een beeld van een prachtig geurende bloementuin. Ik zie mezelf wandelen tussen de geurende bloemen met een grote rieten mand in mijn armen. Eén voor één pluk ik de rijpe vruchten van de bomen, wandel naar mijn geliefde en schenk ze aan hem.

“Dit is het grootste geschenk dat je in een relatie kan geven”, spreekt zij, “het zijn de vruchten van wat je geleerd hebt in het leven, telkens opnieuw, en zij dragen de kracht van de liefde in zich. Elk leren omvat kracht, moed, vertrouwen en overgave en leidt uiteindelijk naar dat punt waar je bereid bent om voorbij de storm je hart terug te openen en liefde toe te laten.
Er is geen enkele vorm in materie die ooit de waarde heeft van deze kostbare vruchten… ze zijn onbetaalbaar.”

Haar woorden maken me stil en ik hoor het vuur in onze kachel op de achtergrond knetteren, alsof het nog meer kracht wil geven aan wat er gedeeld wordt.

In die stilte begrijp ik de uitdaging van het steeds verder groeien, telkens opnieuw ruimte vinden om weer te keren naar dat punt waar liefde zich toont. Soms zo ver verwijdert, maar in wezen altijd verbonden in het diepst van ons hart. Ik begrijp dat er niets valt te schenken als het niet zelf wordt gedragen. Hoe kan ik ooit liefde schenken als ik de liefde voor mezelf niet kan omarmen?

Ik leg een blok hout op het vuur en vraag me af wat er nodig is om daarin dichter bij mezelf te komen. Om die kostbare parel die we allemaal zijn te kunnen omarmen en koesteren als een grote schat.

Ik nodig je uit om op zoek te gaan naar jouw pad, jouw wijze om die grote liefde te ervaren, zodat het tekort dat je soms kan voelen niet de grote barriëre hoeft te zijn om, als je geliefde voor je staat, je armen te kunnen openen en samen te zijn in dat mooie gouden hart.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

In liefde verbonden,
Griet.

In naam van onze Grote Moeder, Pachamama…

“Als we de Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.”

Sinds mijn kindertijd heb ik een diep gevoel van thuiskomen in de natuur. Wanneer het leven te heftig is, is dat de plaats waar ik rust kan ervaren, me verbonden kan voelen en terug kan keren naar de kern van mijn wezen.

Een zonnestraal kan je hart verwarmen en de bomen zijn veilige bakens die rust en steun bieden. Misschien heb je zelf wel ooit dat moment gekend waarop je starend in het water op zoek was naar een oplossing of een teken voor wat er zo in beweging was in je leven. Tot plots de wind een rimpeling tovert in de waterspiegel en je gewoon -zonder nadenken- het oude loslaat en de nieuwe ruimte betreedt.

Ik hou van de aarde en steeds opnieuw zoek ik naar manieren om haar te eren, haar schoonheid te erkennen en haar te danken voor al wat ze me schenkt.

De vraag is dan ook wat we kunnen doen als mensheid om een nieuwe gezonde relatie met onze Grote Moeder tot stand te brengen? Hoe kunnen we dieper in verbinding zijn met haar en de liefde voelen zoals een kind dat voelt voor zijn moeder?

Wij westerlingen zijn niet gewend om van hieruit het leven te beoefenen maar ik geloof dat we allemaal in staat zijn om mee te bouwen aan de ommekeer waar de Aarde ons toe uitnodigt.
Durven we controle los te laten en zorgzaamheid opnemen? Menselijkheid de plaats van arrogantie laten innemen; het overheersen en heersen laten wijken voor harmonie en waardering?

Als we onze Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.

Ik hoop dat mijn woorden je moge inspireren, dat ze een uitnodiging mogen zijn om je mee te verbinden met dit vernieuwd samenzijn. De aarde heeft ons nodig, wij zijn haar gasten. Laten we dit ten allen tijde herinneren en voor waar nemen.

In name van onze Grote Moeder, Pachamama.
Hartegroet,
Griet.

Dat stille wonder.


“Ik val”, liet hij me weten, “en ik heb het gevoel dat er geen bodem is.”

Op dat moment keek ik naar het vallen van de blaren van de grote eikeboom. Er moet een moment zijn waarop ze loslaten of waarop de wind hen meeneemt en ze zich overgeven aan de reis die ze maken.

Ik richtte me tot mijn cliënt en nodigde hem uit om samen te kijken naar dit wonderlijke gebeuren.

Stil zaten we naast elkaar en bewonderden de stevige stam, rechtstaand, onbewogen, krachtig. “De storm heeft geen impact op hem”, sprak mijn cliënt.
Ik knikte.

De blaren dwarrelden naar beneden doordat een frisse bries het spel van loslaten speelde. Sommigen hadden zelfs die aanmoediging niet nodig, maar gaven zich moeiteloos over.

We volgenden de beweging en zagen hoe de blaren zachtjes de grond raakten. Geen enkel blad ging verloren, maar vond zijn eigen plaatsje om te rusten.

“Dat is het” sprak mijn cliënt. “Ik hoef niets te doen, ik heb alleen maar te luisteren, te observeren, te voelen en er komt een moment dat ik zachtjes de aarde raak en de tijd vind om dan voor even te rusten.

Er verscheen een glimlach rond zijn lippen en zo zaten we daar nog een tijdje, stil bij mekaar.

In liefde vebonden,
Hartegroet,
Griet.

Het slachtoffer werd een krijger…

Dat was het moment waarop ik me loskoppelde van mijn oude ik, ik anderen niet langer de schuld gaf van wat ik miste en mijn ouders in het licht kon zetten en begreep dat zij het beste dat ze konden aan me geschonken hadden. Ik koppelde het oordeel over anderen los en opende me voor ware vriendschap…

Ik ervaar het als mijn taak in dit leven om mensen te ondersteunen in het vinden van een pad dat verbonden is met de essentie van hun wezen, hun zielekracht, hun taak hier op aarde.

Mijn jaren werken met zoekende mensen en het helen van hun oude wonden ligt me nauw aan het hart. Het schept me grote vreugde om voor even die baken van veiligheid en begrip te zijn waarin zij die hooggevoelig en zoekende zijn in het leven, voor even kunnen rusten, ademen en de kracht vinden om moedig hun pad te wandelen.
Het was mijn eigen verhaal dat me tot die staat van mededogen bracht , waarin ik met ogen van liefde als getuige kan mede wandelen op ieders pad.

Mijn leven was een aaneenschakeling van uitdagingen en ik heb daar lang niets van begrepen.
Soms leek het alsof ik niet geboren was voor het geluk en vrienden die me nabij waren konden dat absoluut beamen. Dat was het beetje troost dat ik op dat moment in dat bewustzijn kon ervaren.

Tot ik op zeker ogenblik het punt bereikte waarop ik besliste dat het genoeg was geweest en ik niet langer deze staat van, zoals ik dat soms in stilte noemde, “ontbinding”, wenste te leven.

Het goede hieraan was dat ik had begrepen dat er ergens een pad moest zijn. Het mindere was dat ik totaal geen idee had waar dat pad dan ook begon, laat staan dat ik zou geweten hebben waar het naartoe zou leiden.

Ik zocht hulp bij verschillende therapeuten, maar na enige tijd wisten ook zij geen raad meer met mijn vragen, de antwoorden bleven uit.

Toen vond ik mijn eerste spirituele leraar en alles veranderde.

Hij toonde me dat er meer was dan wat ik nu ervaarde en leerde me dat begrippen als “troost me” of “zorg voor me” niet behoorden tot de ware liefde of oprechte vriendschap. Maar dat het aan mij was om zorg te dragen voor dat diepe innerlijke verlangen naar ware verbinding. Mijn nieuwe pad reikte naar een innerlijke ontdekkingsreis.

Dat was het moment waarop ik me loskoppelde van mijn oude ik, anderen niet langer de schuld gaf van wat ik miste en mijn ouders in het licht kon zetten en begreep dat zij het beste dat ze konden aan me geschonken hadden. Ik koppelde het oordeel over anderen los en opende me voor ware vriendschap.

Ik voelde grote bereidheid om mijn leven op een zinvolle en verantwoordelijke wijze vorm te geven en verlangde naar oprechtheid en waarheid.

Het slachtoffer werd een krijger. En vanaf toen veranderde mijn leven drastisch.

Toen ik een tijdje geleden opnieuw uitgedaagd werd door het leven trok ik me even terug in oude schrijfsels, iets dat ik vaker doe wanneer ik even verwaal. Mijn boeken staan vol met herinneringen aan liefde, aan dankbaarheid en met de paden die zich toonden op soms magische wijze. En bij wonder las ik bovenstaande tekst. Net wat ik nodig had om opnieuw in kracht te kunnen zijn.

Het is goed om af en toe terug te blikken op wat geweest is, als toeschouwer te kijken en te zien dat alles altijd een oplossing in zich draagt. Het is belangrijk dat je onthoudt dat je een bron van wijsheid bent.

Je bent drager van je eigen bibliotheek waarin voor zeker de oplossingen te vinden zijn. Vergeet dit niet, neem tijd om je af en toe even terug te trekken, stil te durven worden, tijd te nemen om even te overschouwen van wat reeds geleerd werd en van daaruit te komen tot nieuwe beslissingen die nodig zijn om van je levenspad een schitterend pad te maken.
Je bent een prachtig wezen en het is goed om dat voor altijd te onthouden!

Hartegroet,
Griet.

Ik keek in de spiegel en wat ik zag leek onherkenbaar.

Oog in oog komen met waarheid is een uitnodiging om te helen wat geheeld wil worden en te omarmen en lief te hebben wat wonderlijk is en nooit gezien is als een wonder.

3 Weken schilderen in het prachtige Italië onder het waakzame oog van visionaire kunstenaar en leraar Autumn Skye Morisson, bracht me in een diepe staat van verwondering.
Verwondering over de gedachtenkronkels en waarheden die ik had aangenomen over mijn dierbare tempel waarin ik huis: mijn lichaam, meer bepaald mijn portret van mezelf.
Ik had een sterk vermoeden dat deze workshop veel in beweging zou zetten, maar ik wist niet dat dit proces bepalend zou zijn in het vinden van meer vrede en liefde van en voor mezelf.

De eerste dagen waren intens en moeilijk, ik had het gevoel dat ik in de spiegel keek naar een vreemd wezen. Ik heb nooit beseft hoe de vorm van mijn gezicht werkelijk was, ik keek naar de oneffenheden van mijn huid, de rimpels die met de jaren waren verschenen, hoe klein dan ook, ze leken gigantisch. Meerdere keren ging ik weg van de schildersezel om naar buiten te gaan en even een traan weg te pinken adem te halen en terug aan het werk te gaan. Ik verzamelde telkens opnieuw moed en overgave en was vastbesloten de reis verder te zetten.

Ik had geen ervaring in het schilderen van een portret maar nog meer leek ik geen ervaring te hebben in het omarmen van wat het innerlijk met me deed, ik gleed van het ene uiterste in het andere…. . Een wave die telkens opnieuw ontstond.
Ik werkte verder, voelde alle oude gedachtenkronkels banen trekken, vergroten en dan zachtjes weer verdwijnen in een bad van omarming en liefde.

Reeds sinds ik me kan herinneren was mijn neus een obstakel dat me in allerlei gekke dwalingen had gebracht. Als tienermeisje probeerde met allerlei hulpmiddelen mijn neus te verkleinen, te verdunnen, recht te krijgen… Ik was ervan overtuigd dat dit dierbaar geurorgaan elke mogelijke minnaar weer zou doen verdwijnen. 2 Dagen probeerde ik dit eigenaardig schepsel met verf en penseel op het doek te krijgen. Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost, maar ik kan in geen woorden de vreugde omschrijven toen ik door de ruimte riep: “Autumn Skye, ik heb een neus…. hij is fantastisch!”

We hebben vaak gelachen met alle gekke dwalingen van iedereen en de warmte en liefde die uitging van de groep was als een streling in elk moment. Ik voelde draagkracht en warmte en veel waardering en dat deed me zoveel deugd.
Na 2 weken kende ik de weg doorheen het kluwen en voelde ik diepe dankbaarheid voor het gegane pad.

In de derde week wijdde ik me aan het naar voor brengen van de ziel in mijn portret. De ziel die huist in de vorm. Ik volgde wat er innerlijk wilde spreken, luisterde en probeerde neer te schilderen wat er zich wilde tonen: Een oude ziel gewikkeld in witte gewaden, zilverkleurig haar, zachte ogen,….

Ik werd stil van mijn eigen creatie. Ik had nooit gedacht dat dit de ondertoon zou zijn van het ganse schilderij. Als ik kijk in die warme, stille ogen, de zachte blik, zie ik fijnheid en mededogen en dan weet ik dat mijn ziel verbonden is met deze pure essentie van wie ik ben.

De angst voor het ouder worden wijkt hier voor de komst van de wijsheid die ik omarm.

Mijn werk is niet af en er is nog veel dat zich wil tonen. Ik ben zeer benieuwd naar de evolutie ervan.
Ik leerde van Autumn Skye dat je kan blijven door schilderen tot je de waarheid helemaal raakt. Dus ik blijf verder gaan, verder schilderen, verder evolueren. De wijsheid die ik op dit ogenblik voel als ik naar haar kijk, mijn geliefd zelfportret, is een perfecte basis om de vreugde, het speelse en de verbondenheid verder in beeld te brengen. En daar kijk ik ongelooflijk naar uit.

We komen in het leven en zoeken een weg doorheen de kronkelingen en waarheden die we aannemen en waarvan we denken dat ze ons meer verbinden met het ware zijn. Maar gaande op het pad leer je stap voor stap los te laten wat niet werkelijk is en je te verbinden met de diepe waarheid die leeft in jou. Wanneer die waarheid de ruimte krijgt om zich te tonen, ontstaat er een liefde voor jezelf die je aan geen ander kan beschrijven, omdat je hebt begrepen dat er maar één is die die werkelijk kan begrijpen. En die ene, dat ben jij! Wonderlijk wezen, prachtig schepsel, oneindig liefdevol en zo begrepen, in alle aspecten van je zijn.
Ik hoop dat je dit elke dag kan begrijpen, weten en in liefde kan omarmen.

Hartegroet,
Griet

ps: klik hier voor de fotoreportage portretworkshop met Autumn Skye

ps2: In oktober komen Vera Atlantia en Kuba Ambrose, 2 internationale lesgevers in visionaire kunst, opnieuw lesgeven in ons centrum. Wil je graag mee in het avontuur van creatie stappen dan kan dat via volgende link: 2 Weekendworkshops met Vera & Kuba

What’s in your life’s Blueprint – Martin Luther King (video)

Op 26 oktober 1967, zes maanden voor hij de aanslag die hem om het leven bracht, sprak Dr. Martin Luther King Jr. tot een groep studenten in Barratt Junior High School in Philadelphia. Zijn boodschap spreekt recht tot de ziel.

“I want to ask you a question, and that is: What is your life’s blueprint?

Whenever a building is constructed, you usually have an architect who draws a blueprint, and that blueprint serves as the pattern, as the guide, and a building is not well erected without a good, solid blueprint.

Now each of you is in the process of building the structure of your lives, and the question is whether you have a proper, a solid and a sound blueprint.

I want to suggest some of the things that should begin your life’s blueprint. Number one in your life’s blueprint, should be a deep belief in your own dignity, your worth and your own somebodiness. Don’t allow anybody to make you fell that you’re nobody. Always feel that you count. Always feel that you have worth, and always feel that your life has ultimate significance.

Secondly, in your life’s blueprint you must have as the basic principle the determination to achieve excellence in your various fields of endeavor. You’re going to be deciding as the days, as the years unfold what you will do in life — what your life’s work will be. Set out to do it well.

And I say to you, my young friends, doors are opening to you–doors of opportunities that were not open to your mothers and your fathers — and the great challenge facing you is to be ready to face these doors as they open.

Ralph Waldo Emerson, the great essayist, said in a lecture in 1871, “If a man can write a better book or preach a better sermon or make a better mousetrap than his neighbor, even if he builds his house in the woods, the world will make a beaten path to his door.”

This hasn’t always been true — but it will become increasingly true, and so I would urge you to study hard, to burn the midnight oil; I would say to you, don’t drop out of school. I understand all the sociological reasons, but I urge you that in spite of your economic plight, in spite of the situation that you’re forced to live in — stay in school.

And when you discover what you will be in your life, set out to do it as if God Almighty called you at this particular moment in history to do it. don’t just set out to do a good job. Set out to do such a good job that the living, the dead or the unborn couldn’t do it any better.

If it falls your lot to be a street sweeper, sweep streets like Michelangelo painted pictures, sweep streets like Beethoven composed music, sweep streets like Leontyne Price sings before the Metropolitan Opera. Sweep streets like Shakespeare wrote poetry. Sweep streets so well that all the hosts of heaven and earth will have to pause and say: Here lived a great street sweeper who swept his job well. If you can’t be a pine at the top of the hill, be a shrub in the valley. Be be the best little shrub on the side of the hill.

Be a bush if you can’t be a tree. If you can’t be a highway, just be a trail. If you can’t be a sun, be a star. For it isn’t by size that you win or fail. Be the best of whatever you are.”

Dat stille ontwaken…

Toen het leven te intens leek en ik zocht naar mezelf en niets me nog herinnerde hieraan, vond ik die stille plaats in mezelf. Het waren de bloemen die me uitnodigden om een plaats te zoeken onder de koelte die een boom me bracht. Het was dat moment waarop ik wist dat het leven me nooit in de steek laat. Dat het aan mij is om te verpozen en stil te zijn, te ademen en te luisteren. Een straal van de zon drong op dat ogenblik door het wolkenveld en verwarmde mijn hoofd. Ik voelde me gezegend en herinnerde me, ik ben thuis.

Het is belangrijk om een ruimte te creëren waarin je alleen kan zijn met jezelf en met Spirit.
Een plaats waar je geraakt kan worden door de mooie liefde die behoort tot je hart.
Een plaats van innerlijk stilte waar het goddelijke kan geboren worden.

Zoals je je liefdeskamer klaar maakt voor de komst van je geliefde, zo zorg je ervoor dat je innerlijke ruimte stil en uitnodigend is en straalt van een diep verlangen naar deze ontmoeting.

In die ruimte is er plaats voor dat stil ontwaken van zachte liefde en de eerst zaadjes van pure verbondenheid met al wat is.

Maak plaats in je leven om deze ruimte te laten geboren worden. Ze brengt tot leven de meest ware bon die leeft in eenieder van ons.

Griet