En het Hart opende….

Mijn reis naar het mooie en o zo lieflijke Maui liet een enorme indruk op me na. Nog steeds word ik stil en zacht en vervaagt mijn blik wanneer ik terugdenk aan die dagen die ik mocht doorbrengen op het eiland dat de naam draagt van “Het open hart”.

Een vriend van ons nodigde ons uit om een bezoek te brengen aan dit Hawaiiaanse eiland tijdens de periode waarin de walvissen veelvuldig aanwezig zijn. We zouden kunnen zwemmen in de oceaan met deze indrukwekkende dieren en tevens beloofde hij ons om samen het eiland te verkennen. Zijn huis was onze thuis.

Wat doe je dan… zeker als Hawaii reeds jaren bovenaan je verlanglijstje staat….

Ik kan moeilijk beschrijven wat er allemaal gebeurde op deze wonderlijke plek, maar ik weet dat mijn verblijf daar mede bijdroeg tot het in de wereld brengen van mijn missie. Ik deel een ervaring die me zeer nauw aan het hart ligt en nadien schreef ik volgende woorden die ik graag deel:

“Ik herinner me hoe ik drijvend in die gigantische oceaan, omringd door walvissen, mijn tranen liet overstromen in het mooie heldere water dat me zo droeg. Mijn hart werd zacht en liefdevol en ik voelde overgave aan het leven, aan het pad dat ik wandelde, ik was één. Zoals een moeder die wiegt en sust en koestert de pijn en de vreugde van haar kleine kind, zo gaf ik me over aan deze immense ervaring. Ik had het gevoel dat ik verdween en alleen nog maar deel was van deze gigantisch oceaan van liefde..

Mijn hart herinnerde haar openheid en uit elke traan stroomde de belofte om mijn talenten ten volle in te zetten voor het ontwaken van de mens en het opnieuw ervaren dat we één zijn met al wat is. “

Sindsdien is er veel verandert in mijn leven. Angsten laat ik los, ongeloof omarm ik, liefde verwelkom ik elke dag. Donkere dagen schenk ik licht, ik omarm mezelf en herinner me mijn schoonheid.

Ik kan niet omschrijven wat ik voelde in de nabijheid van die wonderlijke dieren, groot en krachtig en onmetelijk liefdevol. En woorden schieten me tekort.
Maar wat ik voel is dat het tijd is dat je terug keert naar de essentie van wie je bent. Dat je begrijpt dat je een wezen bent van liefde en het is je taak om uit te zoeken hoe je opnieuw je hart kan openen.
Je hebt waarschijnlijk ervaringen die je weerhouden om open en liefdevol te zijn. Maar toch.. zijn het niet die momenten die je koestert waarin je je liefdevol voelde omarmd?

Wees moedig en bereid om te wandelen doorheen de sluier die er leeft rond je hart. De eerste liefde die je zal ontmoeten is de liefde voor jezelf. Je bent een wonderlijk wezen, perfect zoals het moet zijn. Volmaakt en prachtig en één met al wat is. Elke stap is een juiste en draagt bij tot het herinneren van deze waarheid.

Het is in deze handelingen dat de ware ziel zijn thuis vindt zodat ze zich opnieuw kan verenigen met alles wat haar omringt.

Ik wens je een schitterend pad!
In liefs,
Griet.

Voor zij die danst en zingt, haar schitterend lied, in de stilte van de magische nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf….en met zovelen.

Wat hou ik van die momenten waarop ik vrij kan surfen op de golven van het leven. Waarop mijn geliefden vertoeven in het land van de dromen, en de stilte van de nacht mij fluistert dat de tijd rijp is om te volgen waar de ziel zo naar verlangt….ik me geen zorgen hoef te maken dat ook maar iemand zich afvraagt wat leeft in mij dat ik me zo gedraag.

Die momenten waarop ik in de nacht mijn laptop open en op zoek ga naar wat het mysterie me vertelt….overtuigd dat het zal spreken doorheen de beelden die verschijnen op dit kleine witte scherm. Of is het de maan die me roept en wiens stem ik ontvang, mijn sjaal doet omslaan om te dansen en te zingen in haar heldere witte licht dat me omarmt in deze magische bijzondere nacht. In de stilte van deze kostbaarheid zijn het de sterren die begrijpen, dat wat voor velen ongrijpbaar is…
Het zijn die momenten waarop het leven geen zorg nodig heeft en me uitnodigt om helemaal mezelf te zijn…

Zo af en toe is goed om jezelf die ruimte te geven en af te wijken van het schema dat je zelf hebt opgebouwd. Je terug te trekken en los te maken van alle verantwoordelijkheden die je soms zo achtervolgen. En terug die gekte te voelen die vrouwen zo verbindt.
Niemand heeft schuld aan dit gebeuren of is oorzaak van dit verlangen. Het is gewoon de vrouwelijke ziel die wil bewegen, onstuimig als de golven van de zee, wil dansen in de gekte van de wervelende wind, wil rusten in de armen van de stille nacht.

“Zij is gek”, wordt soms gesproken, en niets is minder waar… maar haar tegen houden zou haar alleen maar kortwieken in het delen van de liefde die ze draagt, veilig en geborgen, en deelt als vanzelf…en met zovelen.

Daarom, als dit verlangen je roept, wees dan wild of krachtig of juist heel stil, maar volg de roep die leeft in jou en adem in met teugen de vreugde van dit gekke spel! Het maakt je mooi en bijzonder en herinnert je eraan dat je mag zijn zoals je bent. Dat kind, dat veulen of die gekke vrouw. Mystiek of ondoorgrondelijke of gewoon eenvoudigweg jezelf.

Hartegroet,
Griet.

In naam van onze Grote Moeder, Pachamama…

“Als we de Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.”

Sinds mijn kindertijd heb ik een diep gevoel van thuiskomen in de natuur. Wanneer het leven te heftig is, is dat de plaats waar ik rust kan ervaren, me verbonden kan voelen en terug kan keren naar de kern van mijn wezen.

Een zonnestraal kan je hart verwarmen en de bomen zijn veilige bakens die rust en steun bieden. Misschien heb je zelf wel ooit dat moment gekend waarop je starend in het water op zoek was naar een oplossing of een teken voor wat er zo in beweging was in je leven. Tot plots de wind een rimpeling tovert in de waterspiegel en je gewoon -zonder nadenken- het oude loslaat en de nieuwe ruimte betreedt.

Ik hou van de aarde en steeds opnieuw zoek ik naar manieren om haar te eren, haar schoonheid te erkennen en haar te danken voor al wat ze me schenkt.

De vraag is dan ook wat we kunnen doen als mensheid om een nieuwe gezonde relatie met onze Grote Moeder tot stand te brengen? Hoe kunnen we dieper in verbinding zijn met haar en de liefde voelen zoals een kind dat voelt voor zijn moeder?

Wij westerlingen zijn niet gewend om van hieruit het leven te beoefenen maar ik geloof dat we allemaal in staat zijn om mee te bouwen aan de ommekeer waar de Aarde ons toe uitnodigt.
Durven we controle los te laten en zorgzaamheid opnemen? Menselijkheid de plaats van arrogantie laten innemen; het overheersen en heersen laten wijken voor harmonie en waardering?

Als we onze Aarde de tijd en ruimte willen geven om te healen dan is het belangrijk dat we leren om haar te zien als een deel van ons leven, van onszelf, naar wie we luisteren, die we eren en waar we actief zorg voor dragen.

Ik hoop dat mijn woorden je moge inspireren, dat ze een uitnodiging mogen zijn om je mee te verbinden met dit vernieuwd samenzijn. De aarde heeft ons nodig, wij zijn haar gasten. Laten we dit ten allen tijde herinneren en voor waar nemen.

In name van onze Grote Moeder, Pachamama.
Hartegroet,
Griet.

Dat stille wonder.


“Ik val”, liet hij me weten, “en ik heb het gevoel dat er geen bodem is.”

Op dat moment keek ik naar het vallen van de blaren van de grote eikeboom. Er moet een moment zijn waarop ze loslaten of waarop de wind hen meeneemt en ze zich overgeven aan de reis die ze maken.

Ik richtte me tot mijn cliënt en nodigde hem uit om samen te kijken naar dit wonderlijke gebeuren.

Stil zaten we naast elkaar en bewonderden de stevige stam, rechtstaand, onbewogen, krachtig. “De storm heeft geen impact op hem”, sprak mijn cliënt.
Ik knikte.

De blaren dwarrelden naar beneden doordat een frisse bries het spel van loslaten speelde. Sommigen hadden zelfs die aanmoediging niet nodig, maar gaven zich moeiteloos over.

We volgenden de beweging en zagen hoe de blaren zachtjes de grond raakten. Geen enkel blad ging verloren, maar vond zijn eigen plaatsje om te rusten.

“Dat is het” sprak mijn cliënt. “Ik hoef niets te doen, ik heb alleen maar te luisteren, te observeren, te voelen en er komt een moment dat ik zachtjes de aarde raak en de tijd vind om dan voor even te rusten.

Er verscheen een glimlach rond zijn lippen en zo zaten we daar nog een tijdje, stil bij mekaar.

In liefde vebonden,
Hartegroet,
Griet.

Ik keek in de spiegel en wat ik zag leek onherkenbaar.

Oog in oog komen met waarheid is een uitnodiging om te helen wat geheeld wil worden en te omarmen en lief te hebben wat wonderlijk is en nooit gezien is als een wonder.

3 Weken schilderen in het prachtige Italië onder het waakzame oog van visionaire kunstenaar en leraar Autumn Skye Morisson, bracht me in een diepe staat van verwondering.
Verwondering over de gedachtenkronkels en waarheden die ik had aangenomen over mijn dierbare tempel waarin ik huis: mijn lichaam, meer bepaald mijn portret van mezelf.
Ik had een sterk vermoeden dat deze workshop veel in beweging zou zetten, maar ik wist niet dat dit proces bepalend zou zijn in het vinden van meer vrede en liefde van en voor mezelf.

De eerste dagen waren intens en moeilijk, ik had het gevoel dat ik in de spiegel keek naar een vreemd wezen. Ik heb nooit beseft hoe de vorm van mijn gezicht werkelijk was, ik keek naar de oneffenheden van mijn huid, de rimpels die met de jaren waren verschenen, hoe klein dan ook, ze leken gigantisch. Meerdere keren ging ik weg van de schildersezel om naar buiten te gaan en even een traan weg te pinken adem te halen en terug aan het werk te gaan. Ik verzamelde telkens opnieuw moed en overgave en was vastbesloten de reis verder te zetten.

Ik had geen ervaring in het schilderen van een portret maar nog meer leek ik geen ervaring te hebben in het omarmen van wat het innerlijk met me deed, ik gleed van het ene uiterste in het andere…. . Een wave die telkens opnieuw ontstond.
Ik werkte verder, voelde alle oude gedachtenkronkels banen trekken, vergroten en dan zachtjes weer verdwijnen in een bad van omarming en liefde.

Reeds sinds ik me kan herinneren was mijn neus een obstakel dat me in allerlei gekke dwalingen had gebracht. Als tienermeisje probeerde met allerlei hulpmiddelen mijn neus te verkleinen, te verdunnen, recht te krijgen… Ik was ervan overtuigd dat dit dierbaar geurorgaan elke mogelijke minnaar weer zou doen verdwijnen. 2 Dagen probeerde ik dit eigenaardig schepsel met verf en penseel op het doek te krijgen. Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost, maar ik kan in geen woorden de vreugde omschrijven toen ik door de ruimte riep: “Autumn Skye, ik heb een neus…. hij is fantastisch!”

We hebben vaak gelachen met alle gekke dwalingen van iedereen en de warmte en liefde die uitging van de groep was als een streling in elk moment. Ik voelde draagkracht en warmte en veel waardering en dat deed me zoveel deugd.
Na 2 weken kende ik de weg doorheen het kluwen en voelde ik diepe dankbaarheid voor het gegane pad.

In de derde week wijdde ik me aan het naar voor brengen van de ziel in mijn portret. De ziel die huist in de vorm. Ik volgde wat er innerlijk wilde spreken, luisterde en probeerde neer te schilderen wat er zich wilde tonen: Een oude ziel gewikkeld in witte gewaden, zilverkleurig haar, zachte ogen,….

Ik werd stil van mijn eigen creatie. Ik had nooit gedacht dat dit de ondertoon zou zijn van het ganse schilderij. Als ik kijk in die warme, stille ogen, de zachte blik, zie ik fijnheid en mededogen en dan weet ik dat mijn ziel verbonden is met deze pure essentie van wie ik ben.

De angst voor het ouder worden wijkt hier voor de komst van de wijsheid die ik omarm.

Mijn werk is niet af en er is nog veel dat zich wil tonen. Ik ben zeer benieuwd naar de evolutie ervan.
Ik leerde van Autumn Skye dat je kan blijven door schilderen tot je de waarheid helemaal raakt. Dus ik blijf verder gaan, verder schilderen, verder evolueren. De wijsheid die ik op dit ogenblik voel als ik naar haar kijk, mijn geliefd zelfportret, is een perfecte basis om de vreugde, het speelse en de verbondenheid verder in beeld te brengen. En daar kijk ik ongelooflijk naar uit.

We komen in het leven en zoeken een weg doorheen de kronkelingen en waarheden die we aannemen en waarvan we denken dat ze ons meer verbinden met het ware zijn. Maar gaande op het pad leer je stap voor stap los te laten wat niet werkelijk is en je te verbinden met de diepe waarheid die leeft in jou. Wanneer die waarheid de ruimte krijgt om zich te tonen, ontstaat er een liefde voor jezelf die je aan geen ander kan beschrijven, omdat je hebt begrepen dat er maar één is die die werkelijk kan begrijpen. En die ene, dat ben jij! Wonderlijk wezen, prachtig schepsel, oneindig liefdevol en zo begrepen, in alle aspecten van je zijn.
Ik hoop dat je dit elke dag kan begrijpen, weten en in liefde kan omarmen.

Hartegroet,
Griet

ps: klik hier voor de fotoreportage portretworkshop met Autumn Skye

ps2: In oktober komen Vera Atlantia en Kuba Ambrose, 2 internationale lesgevers in visionaire kunst, opnieuw lesgeven in ons centrum. Wil je graag mee in het avontuur van creatie stappen dan kan dat via volgende link: 2 Weekendworkshops met Vera & Kuba

What’s in your life’s Blueprint – Martin Luther King (video)

Op 26 oktober 1967, zes maanden voor hij de aanslag die hem om het leven bracht, sprak Dr. Martin Luther King Jr. tot een groep studenten in Barratt Junior High School in Philadelphia. Zijn boodschap spreekt recht tot de ziel.

“I want to ask you a question, and that is: What is your life’s blueprint?

Whenever a building is constructed, you usually have an architect who draws a blueprint, and that blueprint serves as the pattern, as the guide, and a building is not well erected without a good, solid blueprint.

Now each of you is in the process of building the structure of your lives, and the question is whether you have a proper, a solid and a sound blueprint.

I want to suggest some of the things that should begin your life’s blueprint. Number one in your life’s blueprint, should be a deep belief in your own dignity, your worth and your own somebodiness. Don’t allow anybody to make you fell that you’re nobody. Always feel that you count. Always feel that you have worth, and always feel that your life has ultimate significance.

Secondly, in your life’s blueprint you must have as the basic principle the determination to achieve excellence in your various fields of endeavor. You’re going to be deciding as the days, as the years unfold what you will do in life — what your life’s work will be. Set out to do it well.

And I say to you, my young friends, doors are opening to you–doors of opportunities that were not open to your mothers and your fathers — and the great challenge facing you is to be ready to face these doors as they open.

Ralph Waldo Emerson, the great essayist, said in a lecture in 1871, “If a man can write a better book or preach a better sermon or make a better mousetrap than his neighbor, even if he builds his house in the woods, the world will make a beaten path to his door.”

This hasn’t always been true — but it will become increasingly true, and so I would urge you to study hard, to burn the midnight oil; I would say to you, don’t drop out of school. I understand all the sociological reasons, but I urge you that in spite of your economic plight, in spite of the situation that you’re forced to live in — stay in school.

And when you discover what you will be in your life, set out to do it as if God Almighty called you at this particular moment in history to do it. don’t just set out to do a good job. Set out to do such a good job that the living, the dead or the unborn couldn’t do it any better.

If it falls your lot to be a street sweeper, sweep streets like Michelangelo painted pictures, sweep streets like Beethoven composed music, sweep streets like Leontyne Price sings before the Metropolitan Opera. Sweep streets like Shakespeare wrote poetry. Sweep streets so well that all the hosts of heaven and earth will have to pause and say: Here lived a great street sweeper who swept his job well. If you can’t be a pine at the top of the hill, be a shrub in the valley. Be be the best little shrub on the side of the hill.

Be a bush if you can’t be a tree. If you can’t be a highway, just be a trail. If you can’t be a sun, be a star. For it isn’t by size that you win or fail. Be the best of whatever you are.”

Dat stille ontwaken…

Toen het leven te intens leek en ik zocht naar mezelf en niets me nog herinnerde hieraan, vond ik die stille plaats in mezelf. Het waren de bloemen die me uitnodigden om een plaats te zoeken onder de koelte die een boom me bracht. Het was dat moment waarop ik wist dat het leven me nooit in de steek laat. Dat het aan mij is om te verpozen en stil te zijn, te ademen en te luisteren. Een straal van de zon drong op dat ogenblik door het wolkenveld en verwarmde mijn hoofd. Ik voelde me gezegend en herinnerde me, ik ben thuis.

Het is belangrijk om een ruimte te creëren waarin je alleen kan zijn met jezelf en met Spirit.
Een plaats waar je geraakt kan worden door de mooie liefde die behoort tot je hart.
Een plaats van innerlijk stilte waar het goddelijke kan geboren worden.

Zoals je je liefdeskamer klaar maakt voor de komst van je geliefde, zo zorg je ervoor dat je innerlijke ruimte stil en uitnodigend is en straalt van een diep verlangen naar deze ontmoeting.

In die ruimte is er plaats voor dat stil ontwaken van zachte liefde en de eerst zaadjes van pure verbondenheid met al wat is.

Maak plaats in je leven om deze ruimte te laten geboren worden. Ze brengt tot leven de meest ware bon die leeft in eenieder van ons.

Griet

Open je voor het licht van het leven.

Soms nodigt het leven je uit om wat je het meest dierbaar is los te laten.

Een diepe vriendschap, een jarenlange liefdesrelatie, een kind dat doorgroeit naar meer zelfstandigheid, een leven dat eindigt …

De angst en de pijn van wat komende is zijn een weerspiegeling van innerlijk sterven. Het graven en zoeken naar herinneringen die als lijm de scherven van de versplintering probeert samen te houden, werkt niet meer. Er is geen veerkracht meer, geen soepelheid, geen verbondenheid in deze uiterlijke staat van afgescheidenheid.

Maar diep vanbinnen groeit het zaad van het nieuwe dat in dit afscheid reeds aanwezig iets. Onzichtbaar, veilig geborgen, in een cocon van zachtheid en liefde, klaar om door de harde korst van weerstand en angst vol overgave zich te openen voor het licht van het leven.

Ik herinner me de geboorte van onze jongste dochter Noa als één van de mooiste geschenken in mijn leven. Ik had het geluk om haar in mijn armen te kunnen nemen in de meest perfecte omstandigheden. Onze huiskamer was omgetoverd tot een warme, stille, liefdevolle cocon. Op de achtergrond klonk de mooie muziek die ik 9 maanden beluisterde. Er was alle ruimte om de pijnlijke weeën op te vangen, los te laten en me telkens opnieuw te verbinden met het nieuwe leven dat stilletjes een weg vond doorheen mijn lichaam. Ik nam haar in mijn armen toen ze mijn lichaam verliet en tegelijkertijd gaf ik haar ruimte om de wijdsheid van het leven te voelen in het warme water waarin we ons beiden bevonden.

Ik herinner me hoe ik 9 maanden het ritme van mijn eigen lichaam volgde en in diep vertrouwen bleef met mijn innerlijk aanvoelen. Het gaf me de kracht om weg te blijven uit de angst van de medische wereld en door te groeien naar een dieper bewustzijn van vertrouwen. Een geschenk dat ik voor eeuwig in me draag.

Wanneer je durft loslaten en voor heel even de scheuring van de pijn en de angst durft toe te laten, kan de harde bolster barsten zodat het zaad zichtbaar wordt. Het hart opent zich en kan een sprankel voelen van het nieuwe dat doorheen de worsteling in het leven wil komen.

In de warme omhulling durven komen is mogelijk wanneer je kiest om bewust in de ervaring te durven zijn. Hier en nu in dit moment in het leven.
In dit moment leeft de ervaring dat alles goed is zoals het is en dat het leven veilig is.

Er is veel gaande in de wereld en het vraagt focus om uit de angst en verwarring verbonden te blijven met de diepe essentie van het leven. Het is de enige waarheid die we in ons dragen en die doorheen deze intense tijden geboorte wil vinden in dit leven. Je bent een kind van God, een weerspiegeling van goedheid en liefde en het leven nodigt je uit om die waarheid te herinneren, te omarmen en te leven. Je leeft in een eindeloze stroom van warme omarming en alles wat er nodig is wordt je ten allen tijde geschonken. Wat belangrijk is, is dat je hart verbonden is met deze waarheid en dat is is je grootste taak in dit leven.

Wees niet bang, maar wees moedig. Het leven heeft je lief!

Griet

The Great Bell Chant. (Video) –

Met alle turbulentie rondom ons heen is het belangrijk terug te keren naar de essentie. Maar soms is dit zoeken, worden we teveel belast door zorgen of druk van de buitenwereld. We moeten ons als het ware bewust terug verankeren in onze kern.

Deze schitterende video is een uitnodiging terug te keren naar innerlijke vrede. Om te herinneren hoe mooi deze Aarde is en hoe kostbaar het leven. Laat ze je inspireren om een verschil te maken.

De video is gemaakt door R Smittenaar en is te vinden op https://vimeo.com/6518109
De tekst is door Thich Nath Hanh, de zang door Phap Niem.
De audio is gecreëerd door Gary Malkin, de componist is Michael Stillwater. Het komt van de CD/book “Graceful Passages: A Companion for Living and Dying” beschikbaar bij wisdomoftheworld.com.
Beelden komen van: HOME, Earth and Baraka

Anna Halprin: de kracht van geloof

“When you really believe stronghly in something and come together and bring in your heart and soul and you put yourself in the centre… than something changes, there will be something shift in your consciousness.”

Jaren geleden werd ik geraakt door het wonderlijke werk van Anna Halprin: danseres en spirituele leraar in haar vak.

In 1972 kreeg Anna Halprin te horen dat ze kanker had. Dit veranderde haar leven. Haar proces van healing en transformatie bracht haar tot de creatie van een persoonlijk ritueel dat haar healinsproces tewerkstelligde.

Na deze zoektocht naar genezing richtte ze samen met haar dochter het Tamalpa instituut op waar ze workshops gaven gewijd aan therapeutische, transformationele en psychologiche noden.

Zij nodigde mensen uit om met behulp van lichaam, beweging, stem, tekening, improvisatie en reflectie zichzelf te ontdekken en deze vormen van kunst te gebruiken als therapie tot genezing.

Een wonderbaarlijke wijze vrouw en die wijsheid deelt ze in deze video.

Over hoe een leven kan veranderen als je met hart en ziel verbonden blijft in dat gevoel van diep vertrouwen in het leven.

Geniet ervan!
Hartegroet,
Griet.