Open…..

Het uitreiken naar anderen om geluk, thuis komen of één zijn te ervaren is slechts een illusie die reikt naar het eindeloze zoeken.
Er is een natuurlijke staat van goedheid die stroomt door ieder van ons. Wanneer je jezelf vrij maakt van blokkades, van angst en oude gewoonten zal deze stroom zijn natuurlijke bedding vinden.

Alles wat je nodig hebt is daarin verweven… liefde, geborgenheid, vertrouwen, vreugde,…. Het is aan jou om dit terug te ontdekken.

En ja, we zijn verbonden met elkaar, maar het kan niet zijn dat we daarom elkaars nabijheid opzoeken, niet om ons geluk in de ander te vinden.

Daarom voor vandaag, als angst je pad komt vergezellen, omarm, wees zacht en verwelkom. Er is een nieuwe deur die wacht om open te gaan. Iets nieuws wil geboren worden.
Vind een plaats waar je naar de hemel kan kijken en open je voor dat immense gevoel dat de hemel je nooit heeft verlaten.

Alles is in je, ook vandaag….

In liefde,
Griet.

Verras de wereld met je mooie zijn!

Ik geloof dat velen onder ons het geloof hebben dat we ons zo moeten gedragen dat we kleiner zijn dan we werkelijk zijn.
Minder bedreigend, gemakkelijker, meer aanvaardbaar en eenvoudiger om mee om te gaan, lieflijker, niet uitgesproken …

Waardoor we denken meer sympathie, begrip en goedkeuring van anderen naar ons toe te trekken en de uitnodiging om erbij te horen groter wordt…
Je jezelf kortwiekt en afscheid neemt van de grootsheid die je werkelijk in je draagt.

Maar wat als je stopt met dit neerhalend patroon nog verder te leven en je stopt met je in te houden om te zijn wie je werkelijk bent?

En wat als je ophoudt te denken dat er een strijd valt te leveren om toch maar de beste te zijn en de beste gewoon in jezelf te zijn?

Daarom voor vandaag, luister naar het verlangen dat er werkelijk leeft in jou. Maak van deze dag, een dag van vreugde en dankbaarheid voor de man of vrouw die je werkelijk bent.

Welke woorden willen door jou gesproken worden vrij van angst voor oordeel of verwijt.
Welke wijsheid wil je delen op die wijze die werkelijk bij je past…
Hoe kan je je vreugde verspreiden, door gewoon jezelf te zijn?

Sta recht vandaag, fier en trots en krachtig. Verras de wereld met je mooie zijn!

Namasté,
Griet.

Wanneer licht je raadgever wordt…


“Ik weet niet meer wie ik ben”, sprak mijn cliënt, “Ik ben de draad van mijn eigen verhaal verloren…”

Ik kon haar zo goed begrijpen en ik herinnerde me al die keren dat ik me doorheen deze beleving worstelde

We staarden samen in hetzelfde vlammetje van de kaars die tussen ons stond en het was stil.

En het bleef stil, elk verzonken in onze eigen gedachten.

En toen verscheen een glimlach rond haar lippen en ik glimlachte mee.

“Tijd voor verandering” sprak mijn cliënt, en we stonden recht en wandelden doorheen de angst, moedig en krachtig en vol van de beslissing dat het nieuwe pad de richting was. Het werk kon beginnen.

Namasté,
Griet.

Coming Home…

In de stilte van de ziel is er een plaats waar thuiskomen huist. Een plaats van omarming en gedragenheid in al wat is.

Wanneer je je opent voor de ervaring van dit wonderlijke zijn, ontstaat er een resonantie waarin de werkelijke schoonheid van het leven zich kan ontvouwen. Nood aan, hopen op, wachten tot,… verdwijnen als in een lichte bries die zachtjes fluistert dat het goed is.

Wat zich ontvouwt is de wonderlijke ervaring dat alles perfect is zoals het is en altijd zo zal zijn.

Het leven is veranderlijk, dat weten jullie wel, maar om te kunnen wandelen in die armen van geborgenheid is er overgave nodig en diep geloof. Je kan dit beoefenen door terug te keren naar die momenten van stil aanwezig zijn, elk oordeel te laten vervagen en te omarmen, je mooie zelf.

Wandel in die stille kracht, alleen voor vandaag en wat zich morgen zal tonen zal ook hierin mogen rusten.
Ik wens je een stralende dag toe!

In liefde,
Griet.

Mijn medicijn in deze tijd…

Heel het corona gebeuren heeft me diep doen duiken in onze tuin. In het begin om mijn idee dat ik ons gezin moest voorzien van eten te sussen, nadien om mijn dankbaarheid voor de aarde te vieren en nog later om mijn passie voor tuinieren terug te voelen.

Elke morgen wandel ik door onze tuin, bewonder alle groen, zit ik nog steeds op mijn bankje, geniet ik van de liederen van de vogels en hang een lintje in de boom op de vrouwenplek en dank voor alle overvloed.

Het is mijn medicijn in deze tijd. Ik kan er terecht met mijn zorgen, mijn dwalingen, mijn verlangens, mijn hoop, mijn verdriet en alles wat daar bijhoort. Wat het met me doet is me verlichten, oplossen, omkeren en terug brengen naar de eenvoud van wat is. Naar het kostbare nu, naar dankbaarheid en naar stille vreugde en diep geloof dat het leven goed voor me is.

Het oogsten is ingezet, het zaaien gaat verder en het uitplanten is mijn geschenk. Elk plantje is verbonden met een gebed voor de aarde, en voor allen hiermee verbonden. Voor liefde en voor verbondenheid in elk hart.

De pandemie heeft me geraakt en het was alsof de collectieve pijn en angst voelbaar was tot in mijn hart. Het was een innerlijke zoektocht naar vertrouwen en geloof en die gaat nog steeds verder.

Ik ben me er zeer van bewust dat we te gast zijn op onze mooie plek, dat ze ons niet toebehoort, maar dat we er gebruik van mogen maken. En tot nu was zij een plaats waar velen verbinding konden vinden, mensen elkaar konden ontmoeten.

Sinds heel het corona gebeuren is het hier stil en zijn we nog steeds gesloten. Hier en daar sijpelt er iemand binnen en dat doet deugd. De rust en de stilte hebben me de ruimte gegeven om te overschouwen en uit te zoeken wat voor nu werkelijk belangrijk is. “Introspection time” noemt één van mijn leraren het.

En zo neem ik het ook. Mijn dankbaarheid en toewijding draag ik op aan jullie, mijn vrienden. En zo ook mijn vrienden de bomen, de bloemen, de dieren, de vlinders, de bijen, de zon, de wind….

Onze tuin toont me dat het leven verder gaat, steeds opnieuw een begin en een einde heeft, een cirkel die nooit wordt onderbroken. De zon komt op, de maan neemt over, de nacht is stil en de vogels verwelkomen met hun ochtendlied.

Dit is mijn medicijn maar ik geloof dat ieder zo het zijne heeft. Het zijn de kleine dingen die het groot maken. Een ochtendwandeling, een lied voor een kind, zorg voor ouderen, een stil gebed, een kaars branden,….

Laat ons onze medicijnen samenbrengen en schenken aan het wereldhart. De wereld heeft dit zo nodig! Eén verandering is kostbaar voor zovelen. Zoals een schaakbord… één beweging verandert gans het spel.

Wees krachtig, moedig, open en wandel. Omarm wat beweegt in je mooie hart. Wees zacht voor je meest kostbare zijn. En weet dat het leven je lief heeft!

Voor vandaag wens ik je vreugde en dankbaarheid toe. Voor de kleine dingen en voor je grote hart!
In liefde verbonden,
Griet.

Omarm….

Omarm het gevoel dat je gefaald hebt, dat
het fout was en je niet gegeven hebt wat je kon.

Fouten horen niet tot het universum.
Je hebt gewandeld volgens je beste kunnen op dat moment.

Dus omarm, wees zacht voor jezelf
en kijk naar het pad dat voor je ligt.

Het is tijd om opnieuw richting te kiezen en jezelf toe te staan dat het goed is om stap voor stap, met kleine babypasjes,
het nieuwe pad te bewandelen.

In de donkere nacht van de ziel.

Ik luister naar het lied dat zingt vanuit de donkere nacht van zijn ziel.
De pijn van onbegrip en afgescheidenheid overschaduwt de zachte klanken. Het lijkt alsof rondom ons alles mee resoneert in deze ruimte waarin waarheid niet langer verbonden is met de liefde die leeft in het hart.

Mijn cliënt staart in de schaal met water die voor hem staat en ik vraag of hij bereid is om dieper te kijken. Hij voelt de pijn van zijn gebroken relatie die snijdt doorheen de bittere korst van het leven. Het verlangen naar samenzijn leeft zo diep in zijn hart.
Ik voel zijn wantrouwen en ik verzeker hem dat niet ik, maar het water hem zal gidsen. Ik voel de twijfel en de angst, doch het reiken naar verbondenheid is groter en doet zijn wezen bewegen.

Ik lees de energie van onmacht en verlangen die leeft in de diepte van zijn ziel. Het water spreekt tot hem en maakt vloeibaar wat zo strak verankert is in de kwaadheid die zijn pijn beschermd. De eerste laag van weerstand smelt… een traan valt en maakt cirkels die uitdeinen als een tere bloem die zich opent voor het eerste licht. Zijn ogen smelten in deze dans van ontwaken in liefdevol begrip. Het water neemt de ogen mee in dit ontwapenend spel en brengt terug de ziel naar de liefde, die de enige waarheid is.

Zachte ogen kijken me aan en een glimlach verschijnt op zijn mooie en rustige gelaat en stil worden de woorden gesproken. De duisternis maakt plaats voor het wonder van het licht zoals de ochtendzon die met haar eerste stralen de wereld verlicht. Zijn handen reiken uit naar de mijne…dankbaar kan ik ontvangen dit teken van verbonden zijn met al wat is.

In de stilte adem ik de vreugde van het ontwaken in. Dankbaar omarm ik dit intense gebeuren en voel hoe mijn hart in de liefde zingt. De eerste stap is gezet, het pad is open, de uitnodiging om te wandelen is gezet.

Als een jong kind dat danst in de vreugde van het licht jubel ik.

Relaties zijn uitnodigingen om te genezen, met als opdracht de groei van de ziel. Zij maken zichtbaar wat zwak of niet verbonden is en zijn een oefening in het leren over mededogen en begrip. Het verlangen dat de liefde van de ander je wonden zal genezen is slechts een illusie die dient tot het niets. Verder wandelen in dit geloof zal wrok en haat als brandstof in het leven roepen voor het brengen van de warmte waar je zo naar verlangt. Eenzaamheid en afgescheidenheid worden je bondgenoten in dit eenzame spel. Kwaadheid is de illusie die het ego tussen beiden brengt. Zij wordt gebruikt om gelijk mee af te dwingen, om waarheid in eigen kamp te brengen, en dat maakt dat dit pad soms moeilijk en zo uitdagend is.”

De bron van alle geluk is liefde. Elkaar deelgenoot maken van de pijn zonder naar oplossingen te zoeken, is een eerste stap. Er is een keuze in het pad dat kan gewandeld worden. Pijn kan tussen beiden komen te staan of het kan een brug zijn die jullie verbindt.
Zelfliefde en zorgzaamheid zijn noodzaak in dit gebeuren. Het vraagt openheid en de kracht om te begrijpen wat er werkelijk leeft in ieders hart.

En daarom, luister naar wat er leeft in je hart en wat er wil geboren worden. Wees helder in het delen van dit verlangen. Wees trouw aan jezelf en voel de bereidheid om te groeien in de waarheid van je ziel.
Deze tijd is een uitnodiging tot veel verandering. Wees moedig en krachtig en geloof dat het leven je dient.

In liefde verbonden,
Griet.

YOU ARE THE ONE by Jeff Foster…

Do not seek love. Do not leave yourself for love, and search for love in the other. Love is not an object, it cannot be given nor taken away. It cannot be found nor lost. Love is not a feeling, a state, or a peak experience, but what you are, presence itself.

Do not confuse love with attraction. Attraction comes and goes, can fade over time. Do not confuse love with longing. Longing is impermanent, transitory. Do not confuse love with feelings of bliss, pleasure, an excited nervous system. These passing states cannot last; it is not in their nature. Even promises, given with such certainty today, with the best of intentions, can fade tomorrow, or be broken.

Love, however, does not fade. Love cannot diminish over time. Love is not a commodity, a shifting form. Love is a field, a field within and without us, a field in which thoughts, feelings, even the most seemingly solid plans for the future, can appear and disappear.

Love holds hope as much as loss, excitement as much as boredom, crushing disappointment as much as bliss. Love is the field for the shifting forms, the ground that holds us as we walk, sit, talk or do not, feel what we feel in each other’s presence, go about the business of our day, plan, eat, hope, say goodbye, try to love.

Love is greater than us. We do not generate it with words and deeds, or even intentions, but we are continually embraced by it, held in its vastness, no matter what we do, or do not. We are married, we divorce; we are friends, we are lovers; we break up, we break together; we are born, we die; the field endures.

Nobody has ever given us love; that is the great illusion. We have simply remembered the field in each other’s presence, sometimes, recognised eternity in the midst of the everyday, then credited another. Love never came from outside of us; we simply touched our own presence, fell into the love that we are, and cannot not be.

And nobody ever took love away from us; we simply forgot the field, and ‘blamed’ the other, and looked for love again, feeling its absence, lost in a narrative of ‘lost love’. Yet love was there, even in its apparent absence; it was present, even in the loss. It cannot be broken; a wave cannot crush the Ocean.

Do not seek love, do not look for the light, but be it, offer it; the joy of loving another is infinitely greater than the joy of fearfully clinging to another’s love, for deep down you know it is only an illusion that what you have always longed for could ever have come from outside of you. You are the One; you have always been the One.
The search ends exactly where it began – in presence.

You realise you are love itself, and this changes everything; love is yours, forever, even when it’s not.

– Jeff Foster

En het Zusterschap opende

“Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.”

Na de geboorte van mijn derde dochter veranderde er veel, alsof zij de voorbode was van het nieuwe leven dat zich aankondigde. Het pad met hun vader eindigde en ik werd een alleenstaande moeder met drie kleine meisjes.

Ik ervaarde het leven als zeer intens maar de zorg voor mijn kinderen hield me met mijn voeten verbonden met de aarde en dwong me om steeds opnieuw in rechte lijn te komen met het leven.

De tijd die ik samen met mijn kinderen beleefde kende ups en downs. Ik herinner me hoe we mekaar aanmoedigden om zo hoog mogelijk uit de zetels te springen, luidkeels meezingend met Andrea Bocelli zijn Conte Partiro. We doken als dolfijnen in het zelf gegraven zwembad, bouwden kampen met nieuwjaar waar we de nacht in doorbrachten, sliepen samen in één bed als het te koud was,…. gaven troost waar nood was, brachten ontbijt op bed, wandelden zo snel als we maar konden op ons afgelegen weggetje om de pijn die we soms voelden bij elke stap achter ons te laten.

Er waren van die dagen dat ik te ziek was om te zorgen, en dan waren het mijn meisjes die de zorg op zich namen. Ik smelt weg bij deze herinneringen, ze maken me blij en droevig. Ik had zo graag zoveel meer willen schenken…

Een vrouwenhuis waren we, dat zijn eb en vloed beleefde en bewoog zoals de golven van de zee dat kunnen.

Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.

En weer veranderde het leven en we leerden over het openen voor de man in ons leven. Een zoektocht met vele paden en gaandeweg ontstond er steeds meer begrip en dankbaarheid en omarming voor het mooie samenzijn. Het zusterschap omarmde de broeder en wat ontstond was ware liefde.
En het pad kronkelde verder…..

Wanneer het mysterie van het leven door ons werkt, ontstaat er een ruimte waarin begrip zich kan nestelen en het nieuwe kan geboren worden. De vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke is een noodzaak. Wat rechtlijnig is heeft vloeibaarheid nodig om te kunnen groeien. Werelden kunnen samen komen als er openheid is om te omarmen.

In mijn leven was het samen zijn met mijn meisjes een pad dat me opende voor het zusterschap. Ik herbeleefde en heelde mijn kindertijd van meisje tot jonge vrouw doorheen het samenzijn met mijn mooie dochters. De komst van de man in mijn leven daagde me uit om de deur van het zusterschap te openen en voorbij de oude wonden te kijken en de vereniging van het mannelijke te integreren.

Het samenzijn met vrouwen is een kostbare schat die dient gekoesterd te worden. Vrouwen dragen de blauwdruk van het leven in zich. Elk van ons is verbonden met de hartslag van de aarde. Zoals de aarde voeding is voor elk nieuw leven dat zich door haar ruwe korst wringt, zo is de vrouw dat ook. Zij schenkt het leven en kent het proces van creatie.
Het goddelijke vrouwelijke is geen tegenpool van het mannelijke. In haar mysterie is alles omvat. Het is tijd om dit terug te integreren.

Mijn jarenlange werk met vrouwen vond zijn oorsprong door het werken met honderden vrouwen in mijn healingspraktijk en de vele lessen met leraren in binnen en buitenland rond de integratie van de godin. Het leven zorgde ervoor dat ik genoeg uitdagingen kreeg om dit werk te integreren. Dit gaf geboorte aan de impuls om krachtige vrouwencirkels te ontwikkelen, waarin elke vrouw deze stap in zichzelf kan zetten en er in groeien.

Zo vormde zich de vrouwenworkshop “Soul Remembrance”, de vrouwenzweethutten en de training voor vrouwen: “Holy Marriage”. Wanneer vreugde, vergeving, kracht en verbondenheid worden samengebracht is er de perfecte opening om ruimte te geven aan het integreren van het mysterie van de vrouwelijke scheppingskracht.

Het leven nodigt je uit om samen te brengen wat niet verenigbaar lijkt. Open je voor dit gebeuren, het draagt het wonder van de Nieuwe tijd in zich.

In liefde verbonden,
Griet.

De kracht van Beslissingen!

Ken je dat gevoel waarin vele mogelijke scenario’s als een storm waar geen einde aan komt door je hoofd razen omdat je een beslissing moet nemen waar je niet uit geraakt? Elke mogelijke keuze draagt een ander verhaal in zich en hoe je ook probeert één rechte lijn te vinden, het pad lijkt ondoorgrondelijk…

Drie van de huizen waar ik ooit woonde werden met de grond gelijk gemaakt omwille van verschillende oorzaken. Een storm, en 2 onteigeningen daagden me uit tot het nemen van snelle en toch wel belangrijke beslissingen in mijn leven. De storm had de grootste impact, waarshijnlijk omdat het de eerste confrontatie was met het verliezen van een thuis, maar tevens dacht ik dat de oorlog was uitgebroken en het einde van de wereld nabij was, zo ging de natuur te keer. In nog geen 30 minuten was ik dakloos, kregen we van de brandweer 24 uur de tijd om alles weg te halen wat nog bruikbaar was en vroeg ik me af waar we die nacht zouden slapen.

Ik herinner me hoe ik surfte tussen het niet begrijpen van wat er gebeurd was, de mogelijke oplossingen die door instanties werden aangeboden, de vriendschappen die zich toonden om te helpen het huis leeg te halen en weer ergens te installeren. Want wat doe je in godsnaam met een ganse inboedel waar geen nieuwe plek voor is. En hoe ik hierover ook nadenk, dat laatste kan ik me niet meer herinneren. De tussenfase tussen het oude huis en het nieuwe is een blanco pagina.

Een wonderlijk pad kan ik nu wel zeggen… met een grote glimlach. Het leven heeft me nooit in de steek gelaten, dat is wat ik destijds alvast leerde. Het koppelde me los van materie en ik ervaarde een enorme rust die over me kwam en die ik steeds in moeilijke momenten terug kan opzoeken.

En toch is het nemen van beslissingen altijd een uitdaging voor me geweest. Het was in die momenten waar ik niet kon nadenken maar gewoon uitvoerde dat ik mijn gevoel feilloos kon volgen en lijnrechte beslissingen nam. Mijn focus was bij een goede thuis een fijne plek, er was geen tijd voor zovele andere gedachten.

Maar aan het nemen van beslissingen kan gewerkt worden. Een sterk en goed zelfbeeld, een gezonde eigenwaarde en vertrouwen zijn goede steunpilaren om verder op te bouwen. De geest duwt ons als mens naar voren om uit te voeren, te creëren, te integreren. En we maken allemaal die tijden mee waarin we die besluitloze gevoelens van tijd tot tijd ervaren: blijf ik of ga ik, kies ik voor mijn vertrouwde job of durf ik in het onbekende stappen, beslis ik om een dure reis te maken, of niet, blijf ik in een relatie of kies ik om alleen verder te wandelen… gedachten die je brengen in verhalen die niet bestaande zijn maar voeding vinden in een angstige, twijfelende geest.

Maar niet beslissen is de dood van de ziel!

Vele mensen hebben een visioen van hun leven maar omdat ze niet weten hoe ze dat in de wereld moeten brengen laten ze hun visioen varen. Of er wordt gekozen voor een uitgedokterd en veilig plan, wel overwogen, bepaald en ingekapseld… Het visioen laten ze varen, het plan komt op de voorgrond. Maar wat ze verliezen is inspiratie want zulk een plan heeft geen ruimte voor wonderlijke groei, verbazingwekkende ontvouwingen, fantastische oplossingen…

Een visioen heeft een beeld, je ziet jezelf stralend wandelen in het nieuwe, je voelt de gelukzaligheid en de juistheid van de ervaring en dat moment, het is een droom die je inkadert en daarin ligt je keuze omsloten. En vanuit die keuze neem je de beslissing. Je blijft bij het enthousiasme van dat moment en dat is wat je voeding geeft. Je weigert je zorgen te maken over hoe het zal gebeuren en blijft verbonden met de magie van het leven.

Een ticket voor een reis boek je vooraf, en wanneer de beslissing gemaakt is zal je wel uitzoeken hoe je het nodige geld zal verzamelen. Wanneer angst je wegwijzer is, dan leg je het lot in verkeerde handen. Dat laat je achterwege en je zorgt dat je groeit naar een dieper vertrouwen in de kracht van je beslissing.

En het gekke is dat eens de beslissing gemaakt is, het lijkt alsof het universum zich opent en alles in het werk stelt om ondersteunend te zijn aan je nieuwe pad dat gewandelt wordt….zodat het resultaat zichtbaar kan worden.
Het leven is kort, en je hebt het potentieel om alles te doen waar je voor kiest en om dat goed te doen. Neem tijd om te bidden, mediteer, onderzoek, vis uit, ga wandelen in de natuur …..en neem dan je beslissing. De universele energieën zullen onmiddellijk je beslissing ondersteunen en deuren zullen succesvol open gaan als bij magie!!!

Je bent de som van je gedachten. Door je vandaag op dit moment je hiervan bewust te zijn, kies je om een schitterende dag te beleven. Maak je geen zorgen over wat juist of fout was maar verbind je met het visioen waarvoor jij nu kiest. Open je voor de magie die door jou wil werken!
Hartegroet,
Griet.