Gisteren werkte ik aan een nieuwe blogtekst. De inspiratie kwam na de spoedopname van mijn moeder in het ziekenhuis. Het was haar derde opname in korte tijd en ik voelde dat erover schrijven me rust bracht.

Nu, enkele dagen later, laat ik met beetjes de verbinding die ik met haar heb hier op aarde, achter me.
Enkele uren na haar opname verliet ze in alle rust en in alle vrede het leven. Ze gleed als het ware uit onze handen, het nieuwe leven in. Ik kon alleen maar blij en dankbaar zijn.

De immense liefde die ik op dat ogenblik voelde is de waarheid waar ik me nu verder mee verbind.

Ik ben trots op haar ongelooflijke overgave…… uren later moet ik nog steeds glimlachen.

Mijn moeder en ik, het verhaal van zovele vrouwen, van vele dochters, en ook van vele moeders. Een relatie die uitnodigt om te groeien in liefde, in begrip en in dankbaarheid.
Een relatie die je niet zomaar wegsteekt of waar je zomaar omheen kan wandelen. Maar waarin je leert omgaan met zovele facetten van het leven en van de liefde.

Dit zijn de aardse lessen die we hier leren. Zij gaan over leren geven en ontvangen, over loslaten en opnieuw verbinden, over meestromen en over de eigen stroom bepalen, over het loslaten van verwachtingen en het openen voor de nieuwe relatie die hierin verscholen zit.

Mijn moeder en ik, we hebben vele waters doorzwommen, sommigen van stevige diepte, anderen gedragen door een speelse lichtheid. Wat ik nu voel is eindeloze liefde en het lijkt of al wat we samen deelden een peulschil is van wat er zich nu toont. Een nieuwe waarheid vind zijn bedding, de liefde leert me over onvoorwaardelijke verbinding, vrij van enige begrenzing. Het is aan mij om alert te zijn en niet te verdwalen in de werelden van spijt en tekort.

Jaren geleden ontmoette ik een oudere vrouw die me het volgende vertelde:

“Als moeder oefen je in vertrouwen en intuitie.
Wanneer het leven je dochters schenkt is het goed om volgende raad ter harte te nemen: dochters varen voor je. Zij roeien in het kleine bootje en bepalen de weg. Jij vaart in jouw boot achter ze en kijkt toe. Wanneer ze botsen tegen de obstakels van het leven, ben je daar om hen te ontvangen in je armen van liefde, hen te troosten, te luisteren en te begrijpen…….en dan weer los te laten.”

Ik ben nu op dat punt in mijn leven gekomen waarop ik de grote veilige boot achter mij loslaat, ik me omkeer en het laatste pad samen met haar vaar…..om dan op mijn beurt los te laten.

In liefde,
Griet

Vanmorgen stond ik op en nam het besluit: “Vandaag is de mooiste dag van mijn leven”. Ik relateerde deze affirmatie aan mijn gezondheid, mijn gezin, mijn relatie, mijn werksituatie,…. De lentezon bekrachtigde mijn voornemen, jawel, alles lachte me toe.

Ik besloot mijn affirmatie de ganse dag door uit te spreken. Uit ervaring weet ik dat je op deze wijze ook het onderbewustzijn raakt.

Mijn dag nam echter andere wendingen. Op een zeker ogenblik ontving ik nieuws dat me behoorlijk uit mijn centrum bracht. Ik probeerde focus te bewaren, maar helaas, ik duikte de diepte in. Terwijl ik me bewust was van wat er gebeurde slaagde ik er niet in een ander spoor in te slaan…..

Tot ik plots de woorden herinnerde van Louise Hay waarin ze vertelt dat ze elke dag probeert een half uurtje trampoline te springen. Ik wist niet goed waarom ze dit deed maar het leek me een manier om verandering te brengen in de situatie. Ik zie Noa springen maar ben zelf maar één keer de trampoline opgegaan. Ik weet dat elke verandering, hoe klein dan ook, je leven verandert.

Ik nam me voor om minstens 15 minuten me over te geven aan dit wonderbaarlijke speeltuig…… en inderdaad, dit was op zijn minst gezegd wonderbaarlijk!

Ik rees op in de hoogte, voelde me de hemel raken, kreeg de kriebels in mijn buik en samen met Noa speelden we “mekaars schaduw niet raken.” Dit wil zeggen dat je in plaats van in de schaduw over de schaduw springt. “Je moet in het licht springen, mama”, zei ze. Haleluja, wat een wijze dochter heb ik toch. We sprongen om ter hoogst, om ter verst, om ter gekst in het licht en met elke sprong kwam ik terug bij de waarheid dat dit de mooiste dag van mijn leven is, in dit moment. In dit heilige moment.

Even later kwam mijn andere dochter Emma thuis, keek verbaasd naar onze bokkesprongen en kon haar glimlach niet verstoppen. Ze vertelde me dat trampoline springen goed is voor het lichaam, goed voor de rug, omdat het vinden van de juiste balans alle spieren traint. Wat een dag toch vandaag!

Nadien heb ik een tijdje op de trampoline neergelegen, de hemel boven me bedankend voor dit fantastische idee.
Wanneer ik nu op alles terug kijk dan heb ik inderdaad een wonderbaarlijke dag beleefd. Hij bracht me van diepte naar speels enthousiasme. Deze kleine ingeving veranderde mijn leven op dat moment helemaal.

Ondertussen heb ik met Noa afgesproken dat we elke dag een kwartiertje trampoline springen. De toppen van de hemel rakend, de zon zoenend en mekaars schaduw omarmend, gewoon door er in dankbaarheid over te springen en te kiezen voor het licht.

Het is goed om in momenten waarin je je verloren voelt op zoek te gaan naar verandering. Dit kan heel klein en eenvoudig zijn. Maar iets veranderen, verandert alles. Het traject neemt een andere wending. En wil dit dan zeggen dat hierbij alles is opgelost? Misschien wel, misschien niet, maar het breekt op dat ogenblik het patroon van je leven waar je op dat moment in staat. Het nodigt je uit opnieuw te ademen en het leven toe te laten als de mooiste dag van je leven in dat moment.

Warme groet,
Griet

Vandaag is een bijzondere dag.
Niet omdat hij boven de andere uitschiet maar gewoon omdat hij nieuw is in al zijn aspecten.

Hij is bijzonder omdat hij je de mogelijkheid geeft te kiezen voor een dag van liefde, van vreugde en creatie.
Hij nodigt je uit om van elke ontmoeting een unieke ontmoeting te maken, en van elk moment een Heilig moment.

Moge alle zegeningen tot jou komen.
Hartegroet,
Griet

Op de eerste dag van het nieuwe jaar, nog steeds vervuld van de warme zegeningen van een intense, liefdevolle en  omarmende zweethutceremonie lees ik volgende woorden. Ik wil ze graag met jullie delen, ze maken me wakker en nodigen me uit om het beste van mezelf te geven.

Ik hoop dat ze dit ook met jou zullen doen.

Geniet ervan!
In liefde,
Griet.

“Ik geloof in een meedogende God, die slechts een plotse relevatie, een snel gebed, één enkel, oprecht en nederig verlangen het juiste te doen door lief te hebben, nodig heeft om hem te inspireren in te grijpen in het onverantwoorde drama van een roekeloze mensheid.

Wanneer je niet omkijkt en ook niet vooruit, maar diep naar binnen, zie je een licht dat groter is dan de duisternis van de wereld, een hoop die elk begrip overstijgt en een liefde die groter is dan haat.

En wie dat licht ziet volgt het, door het geboortekanaal, naar de wedergeboorte van de mensheid. De barensweeën duren lang en zijn in sommige opzichten weliswaar zwaar maar we worden herboren als ons ware ik. En we zullen nooit, nooit meer genoegen nemen met minder dan wie we werkelijk zijn.

Laat de liefde zegevieren.”

uit: “De leeftijd der wonderen”  – Marianne Williamson

Vorige week waren wij samen met velen om afscheid te nemen van een dierbare vriendin. Na een periode van ziekte begrepen zij en haar man dat hun samenzijn hier in dit leven eindigde. In de drie weken tijd die hen nog restte, kwamen zij tot een vreugde en liefde die hen voorbij de grens van dood en leven verbindt. Het mee moge getuige zijn van dit pad van overgave dat twee schitterende mensen, die mekaar zo in liefde omarmen, bewandelen, maakt me heel stil vanbinnen.

Mijn respect voor hun zorg en toewijding voor mekaar en de vreugde en liefde die hen zo verenigt, is groot. Het is een zegen voor ons allen, toont ons de kern van onvoorwaardelijke liefde. Daar waar we durven loslaten zal alles zich tonen.

Toen ik op een zeker ogenblik tijdens haar afscheidscereomnie, hen beiden over mekaar zag zitten, hij in zijn menselijke gedaante, zij in haar Geestelijke vorm, zag ik hoe er geen scheidingslijn is. Er was en is alleen maar samen.

Toen ik zelf nog vrij jong was overleed mijn vader en begreep ik niets van de pijn die ik voelde. Was het de pijn voor het verdriet dat ik bij mijn moeder voelde, was het mijn pijn….ik kon er niet aan uit. Het heeft lang geduurd voor ik dit een plaats kon geven. Rond mijn 40 ste levensjaar zakte ik in een diepte die ik tot dan toe niet had gekend. Er kwam geen einde aan, ik zag de weg niet meer.

In deze diepte her-ontmoette ik mijn vader, in een vorm waarvan ik nooit had gedacht dat dit mogelijk zou zijn. Ik voelde zijn armen, zijn liefde, zijn zorg en dit heeft me nooit meer verlaten. Mijn dialoog met hem is sindsdien levendig en ik weet dat er grote draagkracht is van hem in alle bewegingen die ik maak in dit leven.

Toen heb ik begrepen dat dood slechts illusie is.

De scheidingslijnen worden steeds doorzichtiger. De hulp van zij die zijn heengegaan is enorm. De voorouders tonen zich. Het is aan ons om ons te openen voor hun liefde en ondersteuning, om het pad vrij te maken. Zodat we gedragen door hun goede raad, hun kracht en hun onmetelijke lichtvibratie, onze taak hier ter harte kunnen nemen.

Er is veel werk hier op aarde. Zolang er kinderen van honger sterven, geen thuis hebben en verloren lopen in deze wereld, zijn we niet klaar met het werk. Het is aan ons om onze taak ter harte te nemen

Het is tijd om bij de vrede te komen in onszelf. Zolang we die vrede niet voelen en leven, zal verdeeldheid zich tonen. Het is onze eerste taak in welke situatie dan ook, vrede uit te nodigen. Hierin kan het pad van overgave zich nestelen. Waar vrede is, kan liefde zich tonen, kan kracht zich verbinden en kunnen we tot ware verbinding overgaan. Daar kunnen we jubelen, vreugde zijn en kan onze haleluja weerklinken tot ver in de wereld.

Kerstmis is een tijd waarin we naar binnen keren, de komst van de Christus verwelkomen. Hij is symbool voor vrede en genade. Hij toont ons het pad van vergeving.

Het is tijd om als broeders en zusters de handen te geven, onze oordelen over mekaar los te laten en onze verantwoordelijkheid op te nemen voor het verdere bestaan van onze planeet. Onze voorouders vormen de cirkel rond ons, zij zijn de draagkracht, dragen de wijsheid en ondersteunen ons in het werk dat er te doen valt.
Laat ons deze cirkel van licht eren,

Wees in mijn naam verenigd, zijn woorden van God. En God is liefde. Wees in liefdes naam verenigd.
Laat ons samenzijn, laat ons ons openen zodat het werk door ons kan gebeuren, in grote dienstbaarheid voor het Geheel.

In liefde,
Griet.

In de stroom van dankbaarheid na een mooi en intens weekend Reiki 1-inwijdingen stroomden deze woorden uit mijn hart. Ik schreef ze naar de groep mensen die deelnamen aan het weekend en wil ze graag met jullie delen.

Vandaag was ik wat grieperig en verdiepte me in de lectuur van toch wel één van mijn favoriete schrijfsters: Marianne Williamson. Ik citeer even: “Maak plaats voor de liefde en ze komt altijd. Bouw een nest voor de liefde en ze zal altijd neerstrijken. Maak een thuis voor de geliefde en hij zal altijd zijn weg erheen vinden”

Wanneer je je afvraagt hoe je dit doet, wel dan heb je nu de sleutel in je handen. Je verbinden met Reiki is je verbinden met liefde. Leg je handen, vraag dat Reiki door je mag stromen en geef je over aan het Goddelijke plan dat in elk van ons schuilt. “Uw wil geschiede” vanuit de wijsheid dat God, of hoe je deze kracht ook wil noemen, alleen maar het allermooiste en allerbeste met ons voorheeft, ons kent en ons in de armen neemt daar waar het moeilijk is zoals een moeder haar kleine kind troost wanneer het pijn of verdriet heeft.

Je verbinden met Reiki is je verbinden met het pad dat je toekomt waarin je leert zeggen tegen al diegenen die je nabij zijn: “Ik hou van jou” of met andere woorden: “Wees gezegend in de naam van God”
Hawayo Takato, één van de Reiki-grootmeesters,  zei reeds vroeger tegen haar leerlingen:” Reiki is Godpower”, en dat is zo. Dit pad volgen is leren over ware overgave, ware liefde, werkelijk geven en ontvangen. Het is een pad dat leidt naar verlichting, naar zege, naar waarachtigheid.

Laten we leren over liefdevol zijn voor elkaar zodat we mekaars schoonheid kunnen eren en dankbaar in die spiegel kunnen kijken om ons te kunnen herinneren dat het dat is wat we werkelijk zijn: oneindige liefde….

Het is tijd om thuis te komen in ons hart, ons te verbinden met de Heiligheid van onze aarde en zo zorg te dragen voor alle wezens die ons omringen.

De Godin roept ons, laten we dankbaar rusten in haar schoot.

In liefde,
Griet.

Woorden zijn scheppend, we bouwen onze realiteit uit woorden. Woorden zijn grote kracht.

De volgende 4 woorden sluiten evolutie uit, ze maken dat we zelfs niet luisteren. Je kent deze woorden, we kennen ze allemaal, ze zijn: “Dat weet ik al”

Deze woorden houden het bestaande paradigma van je geest in stand. Nu, als er één ding is dat je echt niet wil doen, is het je huidige paradigma: je huidige formule, perceptie en verklaring van de werkelijkheid, in stand houden. Stel je voor dat je nog steeds dezelfde overtuigingen over het leven zou hebben als 20 jaar geleden, of als 5 jaar geleden, of als vorige maand… Geen bemoedigend idee.

Evolutie is groeien en groeien wil zeggen dat we nieuw territorium betreden. Groei vraagt overgave aan het onbekende. Het pad van onze innerlijke evolutie is het pad van loslaten wie we denken te zijn en ons opnieuw te openen. “Het al weten” hoort daar niet echt in thuis. Het impliceert de onmogelijkheid te leren en beperkt het pad naar dieper begrip, kortom, essentie.

Het is daarom dat de lessen van de wijzen steeds herhaald en herhaald worden. De waarheden van de ziel zijn eeuwenoud, ze zijn eenvoudig, ze zijn als universele wetten aanwezig in elke cel. Wanneer we ze horen herkennen we ze in ons hart.

Spirituele leraars wijzen ons het pad. En we kijken en denken te zien wat ze aanwijzen, we denken te begrijpen. Maar onze leraars wijzen duizend maal opnieuw naar het pad. Altijd opnieuw. De lessen van waarheid worden herhaald en herhaald, tot onze ogen wennen aan het licht van de eenvoud.

Het pad van vrijheid is steeds opnieuw luisteren, steeds opnieuw ontdekken, steeds opnieuw openen voor een dieper begrip. Het is altijd opnieuw durven loslaten en kijken.

We groeien, begrijpend dat we niet begrijpen. En eens we dit begrijpen, wordt de vrede zichtbaar. We kunnen rusten in de wetenschap dat alles evolueert en in voortdurende expansie en transformatie is. Alles is voortdurend in groei, veranderd van vorm. We weten het niet allemaal, en we zullen het ook nooit allemaal weten.

De oude tradities, de oude wijzen, sjamanen en zieners, noemden deze wonderlijke schepping niet voor niets het “Grote Mysterie”.

Er rest ons enkel nog steeds opnieuw te luisteren, en ons te openen voor nieuw begrip. We hoeven het niet meer te weten, het leven schenkt ons duizenden gidsen naar dezelfde waarheid.

“Dat weet ik al”, zijn woorden die we kunnen achterlaten, om ons te openen voor de stilte van ons hart, waar de bloem zich eindeloos blijft ontvouwen. Waar visie zich ontvouwd en de tijloze parel van bewustzijn gevonden wordt.

Hartegroet,
Roel

Reacties kan je hieronder te posten.

De laatste maanden voelde ik mezelf meer en meer de stilte ingaan. Eenvoud riep me en liefde werd een uitdaging. Een uitdaging in meer leren over wat waarlijke liefde is. Leren waar liefde begint en liefde eindigt, om dan uiteindelijk tot de slotsom te komen dat ware liefde eindeloos is.

Daar, in die ruimte waar we allen verbonden zijn, waar onze zielen één zijn, is het liefde die ons uitdaagt terug te keren, stil te worden en de poort van de Heiligheid te betreden.
Daar schuilt alle kracht om oude wonden te genezen, onze bereidheid tot verder groeien te tonen en te weten dat we altijd gedragen zijn.

Onlangs viel het boek van Marianne Williamson:” Betoverende liefde” me letterlijk in mijn handen. Net als een klein kind huppelde ik bijna naar huis om snel haar boodschap te kunnen lezen.
Ik heb het boek dikwijls naast me moeten leggen, om de euforie die in me kwam tijdens het lezen een weg te laten vinden.
Ik hou van de eenvoud  en fijnheid van haar woorden en bewonder de wijsheid die zij deelt

Ik ben ervan overtuigd dat dit boek voor velen een mogelijkheid is tot beter begrijpen van wat er allemaal in relaties gaande is. Haar woorden zijn een uitnodiging om te durven kijken naar wat er in ons geheeld kan worden door het samenzijn met anderen. Een uitnodiging om oude denkpatronen te durven loslaten, het oude ik achter je te laten en de engel die in elk van ons schuilt te verwelkomen in het nieuwe leven dat op je wacht.

Het ouder worden van mijn moeder, haar niet meer mobiel zijn en afhankelijk worden van de zorg van anderen maakt me soms heel stil. Ik kan alleen maar stille getuige zijn van de weg die zij nu bewandelt en in mezelf kijken waar duisternis naar licht kan worden gebracht. Ons samenleven was soms bewogen en moeilijk, maar ik sta versteld van de liefde die ik voor haar voel. Het is deze liefde die me  uitnodigt om me in de nieuwe vorm met haar te verbinden.

We willen allemaal zo graag gezien worden zoals we werkelijk zijn, erkend worden in onze liefde, er is echter maar één weg daarin te gaan en dat is de liefde in de ander te erkennen.

Als slot wil ik nog een klein stukje toevoegen, woorden uit het boek van Marianne Williamson:

“Ieder van ons draagt, ingegrift in zijn of haar hart, instructies met zich mee die luiden: “Kom naar huis, kom naar huis.” En dan komt de beminde om ons daar naarheen te brengen…….Lang, lang geleden, in een bewustzijnssfeer heel ver hier vandaan, begon ergens een mystiek avontuur. Nu, vele eeuwen later, beginnen we te ontwaken uit onze diepe, diepe slaap van afgescheidenheid en schuld.
…om te ontwaken uit de doodsheid van onze vroegere ik…..We zijn van onze nachtmerrie verlost. We hebben vergeving gekregen en zijn bevrijd. We zijn een en al liefde. We zijn zo blij dat we thuis zijn. ” - uit Marianne Williamson: “Betoverende liefde”

Ik ben dankbaar voor alle relaties die me de weg toonden in het openen van mijn hart.
In liefde,
Griet.

Reacties kan je hieronder te posten.

We hebben vele vormen van identificatie. We identificeren ons voortdurend. We zijn alle mens, man of vrouw, vader, moeder, broeder, zuster, kind. We kunnen ons klein of groot voelen, open of gesloten. We kunnen onszelf beschouwen als Belg, Nederlander, Europeaan, mens, of universeel wezen. We kunnen ons identificeren vanuit allerlei overtuigingen, deze bepalen onze perceptie en dus onze ervaring.

Wanneer we ons klein voelen ten opzichte van een grote, boze buitenwereld, verliezen we kracht. We lopen verloren in de illusie van afgescheidenheid. We kennen dit allemaal.
Maar evengoed kennen we allen de momenten waarin we ons gedragen voelen door het leven. In deze momenten voelen we ons ruim en open, we voelen ons één met het leven, deel van dit grote levensweb.

Hoe kleiner de identificatie, hoe meer ‘problemen’ we hebben, omdat de schijnbare ‘ander’ groter wordt. Hoe ruimer de identificatie, hoe meer we beseffen dat alles evolutie is, en dat de zogeheten problemen slechts een fase zijn in een groeiproces. Dat alles en iedereen ons uitnodigt om te groeien, zodat we meer van onze goedheid kunnen delen.

We kunnen dit principe, dat altijd geldt, benutten en aktiveren, door onze aandacht, onze perceptie en bereidheid bewust te hanteren.

Tijdloze dimensie

Er is een aspect van ons wezen dat tijdloos is. Wanneer we ons ermee verbinden openen we ons spontaan voor de levenskracht. We zijn dan in staat vanuit een ruimer perspectief te kijken naar wat er zich afspeelt in ons leven of de wereld. We worden opnieuw wakker voor de levensadem, voor creativiteit, voor innerlijke vrede.

Het is goed je met regelmaat bewust te verbinden met de ruime identificatie van je tijdloze wezen. Verbind je met je tijdloze zelf, voorbij elke vorm, voorbij elke identificatie. Je kan dit doen in je meditatie en gebed, door je te openen, los te laten, het leven te voelen in je hart, in je adem. Door te erkennen dat je tijdloos bent en deze erkenning te omarmen.

Neem bewust momenten om in deze ruimere toestand te rusten en eenvoudigweg te zijn. Wat ons verhaal in dit leven ook mogen zijn, we zijn tijdloze wezens. Verken en voed dit. Het opent ons hart, het maakt mededogen en begrip wakker in ons hart. We komen thuis in vrede.

We worden wakker in het besef dat we met onze voeten in de dimensie van tijd en vorm staan, maar onze thuis is het eeuwige. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld.
Je kleinere identificaties (bv. als moeder of vader, als kostwinner, als man of vrouw) zijn natuurlijk ook aan de orde, maar onze thuishaven is de dimensie van tijdloze eenheid.

Bewustwording hiervan maakt dat de illusie van ‘de ander’, van afgescheidenheid, kan oplossen en zelfbevrijding verankert. Het brengt ons thuis in het hart.

In momenten van disharmonie is het ‘ik-verhaal’ zeer aktief. Hoe groter dit verhaal van afgescheidenheid, hoe zwaarder de energie voelt, en hoe groter het slachtofferschap.

Terugkeren naar de ruimere individualiteit maakt alles weer open, en brengt ons terug in de dimensie van verbondenheid. We worden opnieuw wakker voor het Leven zelf. We herkennen onszelf in het veld van eenheid, verbonden, voortdurend gevoed door het levensweb. Dit maakt dat we anders kunnen kijken, denken, spreken en handelen.

Individualiteit betekent ‘onafgescheiden van het geheel’. (“undivided” – engels, “in-dividuée” – Frans)  Je bent een tijdloos wezen, samen met andere tijdloze wezens, in een dans hier op aarde. We kunnen alle ideeën van strijd en de ander loslaten, en zo, opnieuw, ontwaken.

We kunnen de kleine verhalen loslaten en elkaar weer zien als broeders en zusters op het pad. De wereld die we zien in ons hart, omvat alle oplossingen voor de uitdagingen die we rondom en in ons zien.

We hebben allen zoveel goedheid te bieden. Laten we daarin samenzijn en onze schoonheid delen. Laten we elkaars kracht eren en aanmoedigen.

Een pad van eenvoud.
Een pad van kracht.
Een pad van verbondenheid.

Hartegroet,
Roel

Reacties kan je hieronder te posten.

Onze geest zoekt altijd antwoorden op vragen. Door bewust vragen te kiezen die ons op het pad van transformatie brengen, kunnen we nieuwe deuren openen in onszelf, elke dag opnieuw. Hieronder reik ik je 3 vragen aan, die je kan benutten om steeds nieuwe lagen van je wezen te verkennen en aktiveren.

Hoe eenvoudig ze ook lijken, wanneer je ze werkelijk gebruikt, zullen ze ongetwijfeld helpen in de transformatie van je leven.

Waar kan ik groeien vandaag?

Stel jezelf elke ochtend deze vraag. Waar kan ik me bewust op richten voor de groei van mijn wezen? Misschien kan je vandaag groeien in begrip, vrijgevigheid, vreugdevol zijn los van omstandigheden, vrede, enthousiasme,… Deze vraag is gericht op de bewuste keuze meer van onszelf te ontdekken en in de wereld te brengen. Ze helpt ons onszelf te openen voor de realiteit dat we elke dag bewust kunnen kiezen vernieuwd in het leven te staan. Ze maakt ons bewust over het aangaan van nieuwe perceptie, bewustwording en groei.

Waar kan ik schenken en dienen vandaag?

De ziel stroomt altijd over, kent geen beperkingen of limieten. Je kan deze vraag stellen zodat je bewust dienstbaar kan zijn. Dienstbaarheid is één van de meest belangrijke peilers op het pad van transformatie en spiritualiteit. Dienstbaarheid en schenken maakt niet alleen dat we ons openen en verbinden met onze medemens en het leven, deze krachten brengen ons in een toestand van groei, aktivatie van onze kwaliteiten en de hartekracht. Er zijn eindeloze kansen om te schenken. Misschien kan je vredevol zijn in een moeilijke situatie, iemand helpen die het moeilijk heeft, bewust hulpvaardig zijn overal waar je komt, positiviteit brengen waar het zwaarte heerst, een goede vriend zijn…

Het leven is groei, en wanneer iets groeit, schenkt het steeds meer van zichzelf. Wanneer een boom groeit, wordt hij, letterlijk, meer van zichzelf, wanneer een vuur groeit geeft het meer hitte, wanneer ons hart groeit delen we vanzelf meer liefde. Dienstbaarheid en schenken gaan hand in hand met groei. Ze maken ons wakker voor het besef dat elke keer dat we elkaar dienen en helpen, we door de hemelse poort zijn gewandeld.

Welke groei in mezelf kan ik vieren?

Elke avond, stel jezelf de vraag wat er gegroeid is in jezelf. Hoe klein of groot dit ook mag lijken, eindig je dag met het innerlijk vieren van wat er groeide in jezelf. Misschien was je rustig in een situatie waar je vroeger scherp uit de hoek kwam, misschien bracht je glimlach iets moois, misschien herinnerde je jezelf eraan dat het verleden voorbij is en bracht je jezelf terug in het Nu, uit de greep van fantasie, misschien was je gewoon je stralende zelf…

Hoe dan ook, eindig je dag met de kracht van het vieren van je groei. Laat alle gedachten over wat er zogezegd niet goed was maar even voor wat ze zijn. Vier dat je kiest om elke dag meer van je heldere kracht en goedheid te aktiveren. Eindig elke dag met de kracht van vieren en dankbaarheid.

Deze drie vragen zijn eenvoudig. Wanneer je ze dagelijks toepast zal je merken dat je in een spiraal van steeds groter wordende levenskracht en vreugde terecht komt. De uitdagingen die het leven je brengt worden kansen tot groei. We weten allemaal dat deze uitdagingen soms moeilijk zijn, maar in het licht van deze vragen veranderen ze tot poorten van transformatie, opdat we steeds meer van onze ware aard mogen delen.

Ze helpen ons te herinneren dat we vrij zijn in een veld van eindeloze mogelijkheden.

Ik wens je een prachtige dag toe

Shine on,

Roel

Reacties kan je hieronder te posten.