En het Zusterschap opende

“Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.”

Na de geboorte van mijn derde dochter veranderde er veel, alsof zij de voorbode was van het nieuwe leven dat zich aankondigde. Het pad met hun vader eindigde en ik werd een alleenstaande moeder met drie kleine meisjes.

Ik ervaarde het leven als zeer intens maar de zorg voor mijn kinderen hield me met mijn voeten verbonden met de aarde en dwong me om steeds opnieuw in rechte lijn te komen met het leven.

De tijd die ik samen met mijn kinderen beleefde kende ups en downs. Ik herinner me hoe we mekaar aanmoedigden om zo hoog mogelijk uit de zetels te springen, luidkeels meezingend met Andrea Bocelli zijn Conte Partiro. We doken als dolfijnen in het zelf gegraven zwembad, bouwden kampen met nieuwjaar waar we de nacht in doorbrachten, sliepen samen in één bed als het te koud was,…. gaven troost waar nood was, brachten ontbijt op bed, wandelden zo snel als we maar konden op ons afgelegen weggetje om de pijn die we soms voelden bij elke stap achter ons te laten.

Er waren van die dagen dat ik te ziek was om te zorgen, en dan waren het mijn meisjes die de zorg op zich namen. Ik smelt weg bij deze herinneringen, ze maken me blij en droevig. Ik had zo graag zoveel meer willen schenken…

Een vrouwenhuis waren we, dat zijn eb en vloed beleefde en bewoog zoals de golven van de zee dat kunnen.

Na negen jaar verscheen mijn grote liefde en we stonden versteld van de komst van een man in ons midden. Als een vreemde eend in de bijt vond hij zijn weg en hij was moedig en bleef. En begreep dat dit huis verbonden was met vrouwelijke schoonheid en kracht, en daarom schonk hij ons de vijfde vrouw in huis. Een prachtige dochter met helderblauwe ogen.

En weer veranderde het leven en we leerden over het openen voor de man in ons leven. Een zoektocht met vele paden en gaandeweg ontstond er steeds meer begrip en dankbaarheid en omarming voor het mooie samenzijn. Het zusterschap omarmde de broeder en wat ontstond was ware liefde.
En het pad kronkelde verder…..

Wanneer het mysterie van het leven door ons werkt, ontstaat er een ruimte waarin begrip zich kan nestelen en het nieuwe kan geboren worden. De vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke is een noodzaak. Wat rechtlijnig is heeft vloeibaarheid nodig om te kunnen groeien. Werelden kunnen samen komen als er openheid is om te omarmen.

In mijn leven was het samen zijn met mijn meisjes een pad dat me opende voor het zusterschap. Ik herbeleefde en heelde mijn kindertijd van meisje tot jonge vrouw doorheen het samenzijn met mijn mooie dochters. De komst van de man in mijn leven daagde me uit om de deur van het zusterschap te openen en voorbij de oude wonden te kijken en de vereniging van het mannelijke te integreren.

Het samenzijn met vrouwen is een kostbare schat die dient gekoesterd te worden. Vrouwen dragen de blauwdruk van het leven in zich. Elk van ons is verbonden met de hartslag van de aarde. Zoals de aarde voeding is voor elk nieuw leven dat zich door haar ruwe korst wringt, zo is de vrouw dat ook. Zij schenkt het leven en kent het proces van creatie.
Het goddelijke vrouwelijke is geen tegenpool van het mannelijke. In haar mysterie is alles omvat. Het is tijd om dit terug te integreren.

Mijn jarenlange werk met vrouwen vond zijn oorsprong door het werken met honderden vrouwen in mijn healingspraktijk en de vele lessen met leraren in binnen en buitenland rond de integratie van de godin. Het leven zorgde ervoor dat ik genoeg uitdagingen kreeg om dit werk te integreren. Dit gaf geboorte aan de impuls om krachtige vrouwencirkels te ontwikkelen, waarin elke vrouw deze stap in zichzelf kan zetten en er in groeien.

Zo vormde zich de vrouwenworkshop “Soul Remembrance”, de vrouwenzweethutten en de training voor vrouwen: “Holy Marriage”. Wanneer vreugde, vergeving, kracht en verbondenheid worden samengebracht is er de perfecte opening om ruimte te geven aan het integreren van het mysterie van de vrouwelijke scheppingskracht.

Het leven nodigt je uit om samen te brengen wat niet verenigbaar lijkt. Open je voor dit gebeuren, het draagt het wonder van de Nieuwe tijd in zich.

In liefde verbonden,
Griet.

De kracht van Beslissingen!

Ken je dat gevoel waarin vele mogelijke scenario’s als een storm waar geen einde aan komt door je hoofd razen omdat je een beslissing moet nemen waar je niet uit geraakt? Elke mogelijke keuze draagt een ander verhaal in zich en hoe je ook probeert één rechte lijn te vinden, het pad lijkt ondoorgrondelijk…

Drie van de huizen waar ik ooit woonde werden met de grond gelijk gemaakt omwille van verschillende oorzaken. Een storm, en 2 onteigeningen daagden me uit tot het nemen van snelle en toch wel belangrijke beslissingen in mijn leven. De storm had de grootste impact, waarshijnlijk omdat het de eerste confrontatie was met het verliezen van een thuis, maar tevens dacht ik dat de oorlog was uitgebroken en het einde van de wereld nabij was, zo ging de natuur te keer. In nog geen 30 minuten was ik dakloos, kregen we van de brandweer 24 uur de tijd om alles weg te halen wat nog bruikbaar was en vroeg ik me af waar we die nacht zouden slapen.

Ik herinner me hoe ik surfte tussen het niet begrijpen van wat er gebeurd was, de mogelijke oplossingen die door instanties werden aangeboden, de vriendschappen die zich toonden om te helpen het huis leeg te halen en weer ergens te installeren. Want wat doe je in godsnaam met een ganse inboedel waar geen nieuwe plek voor is. En hoe ik hierover ook nadenk, dat laatste kan ik me niet meer herinneren. De tussenfase tussen het oude huis en het nieuwe is een blanco pagina.

Een wonderlijk pad kan ik nu wel zeggen… met een grote glimlach. Het leven heeft me nooit in de steek gelaten, dat is wat ik destijds alvast leerde. Het koppelde me los van materie en ik ervaarde een enorme rust die over me kwam en die ik steeds in moeilijke momenten terug kan opzoeken.

En toch is het nemen van beslissingen altijd een uitdaging voor me geweest. Het was in die momenten waar ik niet kon nadenken maar gewoon uitvoerde dat ik mijn gevoel feilloos kon volgen en lijnrechte beslissingen nam. Mijn focus was bij een goede thuis een fijne plek, er was geen tijd voor zovele andere gedachten.

Maar aan het nemen van beslissingen kan gewerkt worden. Een sterk en goed zelfbeeld, een gezonde eigenwaarde en vertrouwen zijn goede steunpilaren om verder op te bouwen. De geest duwt ons als mens naar voren om uit te voeren, te creëren, te integreren. En we maken allemaal die tijden mee waarin we die besluitloze gevoelens van tijd tot tijd ervaren: blijf ik of ga ik, kies ik voor mijn vertrouwde job of durf ik in het onbekende stappen, beslis ik om een dure reis te maken, of niet, blijf ik in een relatie of kies ik om alleen verder te wandelen… gedachten die je brengen in verhalen die niet bestaande zijn maar voeding vinden in een angstige, twijfelende geest.

Maar niet beslissen is de dood van de ziel!

Vele mensen hebben een visioen van hun leven maar omdat ze niet weten hoe ze dat in de wereld moeten brengen laten ze hun visioen varen. Of er wordt gekozen voor een uitgedokterd en veilig plan, wel overwogen, bepaald en ingekapseld… Het visioen laten ze varen, het plan komt op de voorgrond. Maar wat ze verliezen is inspiratie want zulk een plan heeft geen ruimte voor wonderlijke groei, verbazingwekkende ontvouwingen, fantastische oplossingen…

Een visioen heeft een beeld, je ziet jezelf stralend wandelen in het nieuwe, je voelt de gelukzaligheid en de juistheid van de ervaring en dat moment, het is een droom die je inkadert en daarin ligt je keuze omsloten. En vanuit die keuze neem je de beslissing. Je blijft bij het enthousiasme van dat moment en dat is wat je voeding geeft. Je weigert je zorgen te maken over hoe het zal gebeuren en blijft verbonden met de magie van het leven.

Een ticket voor een reis boek je vooraf, en wanneer de beslissing gemaakt is zal je wel uitzoeken hoe je het nodige geld zal verzamelen. Wanneer angst je wegwijzer is, dan leg je het lot in verkeerde handen. Dat laat je achterwege en je zorgt dat je groeit naar een dieper vertrouwen in de kracht van je beslissing.

En het gekke is dat eens de beslissing gemaakt is, het lijkt alsof het universum zich opent en alles in het werk stelt om ondersteunend te zijn aan je nieuwe pad dat gewandelt wordt….zodat het resultaat zichtbaar kan worden.
Het leven is kort, en je hebt het potentieel om alles te doen waar je voor kiest en om dat goed te doen. Neem tijd om te bidden, mediteer, onderzoek, vis uit, ga wandelen in de natuur …..en neem dan je beslissing. De universele energieën zullen onmiddellijk je beslissing ondersteunen en deuren zullen succesvol open gaan als bij magie!!!

Je bent de som van je gedachten. Door je vandaag op dit moment je hiervan bewust te zijn, kies je om een schitterende dag te beleven. Maak je geen zorgen over wat juist of fout was maar verbind je met het visioen waarvoor jij nu kiest. Open je voor de magie die door jou wil werken!
Hartegroet,
Griet.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

Ik hou ervan om me terug te trekken in onze yurt, het vuur aan te maken, kaarsjes aan te steken en me te laten omringen met mooie, zachte en inspirerende muziek.
Het zijn die momenten waarin ik even de drukte van het leven achter me laat en voor mezelf zorg en me onderdompel in mijn grote verlangen naar romantiek en verbondenheid.

Zoals ik vroeger dacht dat dit alleen te beleven viel met een partner die kon begrijpen wat er in me omging, heb ik geleerd dat deze momenten zeer waardevol kunnen zijn als je de verbinding eert met die prachtige ziel die je bent. Een bijzondere relatie die tot hiertoe nog niet zoveel namen draagt, maar waar velen naar op zoek zijn.

Zittende in mijn warme omhullende cocon komt de vraag naar boven wat de ware aard is van een liefdevolle relatie.

Ik ga ten rade bij één van mijn gidsen die me steeds bij staat wanneer ik voel dat dergelijke hersenspinsels op de voorgrond komen en vraag haar om me de weg te tonen doorheen dit kluwen van vele mogelijkheden.
Haar antwoord is verbluffend en wil ik graag met je delen. Zij spreekt tot mij…

“Relaties gaan niet over begrijpen en ontvangen of dichter bij mekaar komen, verbinden en openen, om de eenvoudige rede dat dit er al is. Het zijn echter uitnodigen om door te groeien naar een dieper geloof in – en zorg voor jezelf zodat je steeds opnieuw je hart kan openen.”

Zij neemt een spiegel en als ik erin kijk zie ik een groot hart van goud dat ik herken als het mijne. Ik pink een traan weg van ontroering en breng mijn aandacht verwachtingsvol terug bij haar.

Ik vraag haar wat ik kan doen om me meer te verbinden met dit gouden hart?

Mijn wijze gids zwaait met haar arm en zo opent ze als het ware een beeld van een prachtig geurende bloementuin. Ik zie mezelf wandelen tussen de geurende bloemen met een grote rieten mand in mijn armen. Eén voor één pluk ik de rijpe vruchten van de bomen, wandel naar mijn geliefde en schenk ze aan hem.

“Dit is het grootste geschenk dat je in een relatie kan geven”, spreekt zij, “het zijn de vruchten van wat je geleerd hebt in het leven, telkens opnieuw, en zij dragen de kracht van de liefde in zich. Elk leren omvat kracht, moed, vertrouwen en overgave en leidt uiteindelijk naar dat punt waar je bereid bent om voorbij de storm je hart terug te openen en liefde toe te laten.
Er is geen enkele vorm in materie die ooit de waarde heeft van deze kostbare vruchten… ze zijn onbetaalbaar.”

Haar woorden maken me stil en ik hoor het vuur in onze kachel op de achtergrond knetteren, alsof het nog meer kracht wil geven aan wat er gedeeld wordt.

In die stilte begrijp ik de uitdaging van het steeds verder groeien, telkens opnieuw ruimte vinden om weer te keren naar dat punt waar liefde zich toont. Soms zo ver verwijdert, maar in wezen altijd verbonden in het diepst van ons hart. Ik begrijp dat er niets valt te schenken als het niet zelf wordt gedragen. Hoe kan ik ooit liefde schenken als ik de liefde voor mezelf niet kan omarmen?

Ik leg een blok hout op het vuur en vraag me af wat er nodig is om daarin dichter bij mezelf te komen. Om die kostbare parel die we allemaal zijn te kunnen omarmen en koesteren als een grote schat.

Ik nodig je uit om op zoek te gaan naar jouw pad, jouw wijze om die grote liefde te ervaren, zodat het tekort dat je soms kan voelen niet de grote barriëre hoeft te zijn om, als je geliefde voor je staat, je armen te kunnen openen en samen te zijn in dat mooie gouden hart.

Het pad is open, je hoeft alleen maar te wandelen.

In liefde verbonden,
Griet.

Het slachtoffer werd een krijger…

Dat was het moment waarop ik me loskoppelde van mijn oude ik, ik anderen niet langer de schuld gaf van wat ik miste en mijn ouders in het licht kon zetten en begreep dat zij het beste dat ze konden aan me geschonken hadden. Ik koppelde het oordeel over anderen los en opende me voor ware vriendschap…

Ik ervaar het als mijn taak in dit leven om mensen te ondersteunen in het vinden van een pad dat verbonden is met de essentie van hun wezen, hun zielekracht, hun taak hier op aarde.

Mijn jaren werken met zoekende mensen en het helen van hun oude wonden ligt me nauw aan het hart. Het schept me grote vreugde om voor even die baken van veiligheid en begrip te zijn waarin zij die hooggevoelig en zoekende zijn in het leven, voor even kunnen rusten, ademen en de kracht vinden om moedig hun pad te wandelen.
Het was mijn eigen verhaal dat me tot die staat van mededogen bracht , waarin ik met ogen van liefde als getuige kan mede wandelen op ieders pad.

Mijn leven was een aaneenschakeling van uitdagingen en ik heb daar lang niets van begrepen.
Soms leek het alsof ik niet geboren was voor het geluk en vrienden die me nabij waren konden dat absoluut beamen. Dat was het beetje troost dat ik op dat moment in dat bewustzijn kon ervaren.

Tot ik op zeker ogenblik het punt bereikte waarop ik besliste dat het genoeg was geweest en ik niet langer deze staat van, zoals ik dat soms in stilte noemde, “ontbinding”, wenste te leven.

Het goede hieraan was dat ik had begrepen dat er ergens een pad moest zijn. Het mindere was dat ik totaal geen idee had waar dat pad dan ook begon, laat staan dat ik zou geweten hebben waar het naartoe zou leiden.

Ik zocht hulp bij verschillende therapeuten, maar na enige tijd wisten ook zij geen raad meer met mijn vragen, de antwoorden bleven uit.

Toen vond ik mijn eerste spirituele leraar en alles veranderde.

Hij toonde me dat er meer was dan wat ik nu ervaarde en leerde me dat begrippen als “troost me” of “zorg voor me” niet behoorden tot de ware liefde of oprechte vriendschap. Maar dat het aan mij was om zorg te dragen voor dat diepe innerlijke verlangen naar ware verbinding. Mijn nieuwe pad reikte naar een innerlijke ontdekkingsreis.

Dat was het moment waarop ik me loskoppelde van mijn oude ik, anderen niet langer de schuld gaf van wat ik miste en mijn ouders in het licht kon zetten en begreep dat zij het beste dat ze konden aan me geschonken hadden. Ik koppelde het oordeel over anderen los en opende me voor ware vriendschap.

Ik voelde grote bereidheid om mijn leven op een zinvolle en verantwoordelijke wijze vorm te geven en verlangde naar oprechtheid en waarheid.

Het slachtoffer werd een krijger. En vanaf toen veranderde mijn leven drastisch.

Toen ik een tijdje geleden opnieuw uitgedaagd werd door het leven trok ik me even terug in oude schrijfsels, iets dat ik vaker doe wanneer ik even verwaal. Mijn boeken staan vol met herinneringen aan liefde, aan dankbaarheid en met de paden die zich toonden op soms magische wijze. En bij wonder las ik bovenstaande tekst. Net wat ik nodig had om opnieuw in kracht te kunnen zijn.

Het is goed om af en toe terug te blikken op wat geweest is, als toeschouwer te kijken en te zien dat alles altijd een oplossing in zich draagt. Het is belangrijk dat je onthoudt dat je een bron van wijsheid bent.

Je bent drager van je eigen bibliotheek waarin voor zeker de oplossingen te vinden zijn. Vergeet dit niet, neem tijd om je af en toe even terug te trekken, stil te durven worden, tijd te nemen om even te overschouwen van wat reeds geleerd werd en van daaruit te komen tot nieuwe beslissingen die nodig zijn om van je levenspad een schitterend pad te maken.
Je bent een prachtig wezen en het is goed om dat voor altijd te onthouden!

Hartegroet,
Griet.

Dat stille ontwaken…

Toen het leven te intens leek en ik zocht naar mezelf en niets me nog herinnerde hieraan, vond ik die stille plaats in mezelf. Het waren de bloemen die me uitnodigden om een plaats te zoeken onder de koelte die een boom me bracht. Het was dat moment waarop ik wist dat het leven me nooit in de steek laat. Dat het aan mij is om te verpozen en stil te zijn, te ademen en te luisteren. Een straal van de zon drong op dat ogenblik door het wolkenveld en verwarmde mijn hoofd. Ik voelde me gezegend en herinnerde me, ik ben thuis.

Het is belangrijk om een ruimte te creëren waarin je alleen kan zijn met jezelf en met Spirit.
Een plaats waar je geraakt kan worden door de mooie liefde die behoort tot je hart.
Een plaats van innerlijk stilte waar het goddelijke kan geboren worden.

Zoals je je liefdeskamer klaar maakt voor de komst van je geliefde, zo zorg je ervoor dat je innerlijke ruimte stil en uitnodigend is en straalt van een diep verlangen naar deze ontmoeting.

In die ruimte is er plaats voor dat stil ontwaken van zachte liefde en de eerst zaadjes van pure verbondenheid met al wat is.

Maak plaats in je leven om deze ruimte te laten geboren worden. Ze brengt tot leven de meest ware bon die leeft in eenieder van ons.

Griet

Open je voor het licht van het leven.

Soms nodigt het leven je uit om wat je het meest dierbaar is los te laten.

Een diepe vriendschap, een jarenlange liefdesrelatie, een kind dat doorgroeit naar meer zelfstandigheid, een leven dat eindigt …

De angst en de pijn van wat komende is zijn een weerspiegeling van innerlijk sterven. Het graven en zoeken naar herinneringen die als lijm de scherven van de versplintering probeert samen te houden, werkt niet meer. Er is geen veerkracht meer, geen soepelheid, geen verbondenheid in deze uiterlijke staat van afgescheidenheid.

Maar diep vanbinnen groeit het zaad van het nieuwe dat in dit afscheid reeds aanwezig iets. Onzichtbaar, veilig geborgen, in een cocon van zachtheid en liefde, klaar om door de harde korst van weerstand en angst vol overgave zich te openen voor het licht van het leven.

Ik herinner me de geboorte van onze jongste dochter Noa als één van de mooiste geschenken in mijn leven. Ik had het geluk om haar in mijn armen te kunnen nemen in de meest perfecte omstandigheden. Onze huiskamer was omgetoverd tot een warme, stille, liefdevolle cocon. Op de achtergrond klonk de mooie muziek die ik 9 maanden beluisterde. Er was alle ruimte om de pijnlijke weeën op te vangen, los te laten en me telkens opnieuw te verbinden met het nieuwe leven dat stilletjes een weg vond doorheen mijn lichaam. Ik nam haar in mijn armen toen ze mijn lichaam verliet en tegelijkertijd gaf ik haar ruimte om de wijdsheid van het leven te voelen in het warme water waarin we ons beiden bevonden.

Ik herinner me hoe ik 9 maanden het ritme van mijn eigen lichaam volgde en in diep vertrouwen bleef met mijn innerlijk aanvoelen. Het gaf me de kracht om weg te blijven uit de angst van de medische wereld en door te groeien naar een dieper bewustzijn van vertrouwen. Een geschenk dat ik voor eeuwig in me draag.

Wanneer je durft loslaten en voor heel even de scheuring van de pijn en de angst durft toe te laten, kan de harde bolster barsten zodat het zaad zichtbaar wordt. Het hart opent zich en kan een sprankel voelen van het nieuwe dat doorheen de worsteling in het leven wil komen.

In de warme omhulling durven komen is mogelijk wanneer je kiest om bewust in de ervaring te durven zijn. Hier en nu in dit moment in het leven.
In dit moment leeft de ervaring dat alles goed is zoals het is en dat het leven veilig is.

Er is veel gaande in de wereld en het vraagt focus om uit de angst en verwarring verbonden te blijven met de diepe essentie van het leven. Het is de enige waarheid die we in ons dragen en die doorheen deze intense tijden geboorte wil vinden in dit leven. Je bent een kind van God, een weerspiegeling van goedheid en liefde en het leven nodigt je uit om die waarheid te herinneren, te omarmen en te leven. Je leeft in een eindeloze stroom van warme omarming en alles wat er nodig is wordt je ten allen tijde geschonken. Wat belangrijk is, is dat je hart verbonden is met deze waarheid en dat is is je grootste taak in dit leven.

Wees niet bang, maar wees moedig. Het leven heeft je lief!

Griet

Laat het Nieuwe Licht door jou geboren worden.

Ik herinner me hoe ik jaren geleden in de zweethut zat, samen met mijn vrienden, dicht bij mekaar met een gevoel van diepe verbondenheid. Mijn vreugde bij de aanvang had plaats gemaakt voor een stilte die me terug bracht naar herinneringen aan mijn eerste grote liefde.

Oude pijn van bedrog en leugen sloop naar binnen en nam bezit van me. Alsof mijn lichaam in stukken werd gereten krimpte ik in mekaar en verdween in deze roes van kwaadheid en gekwetst zijn. Het zweet droop van mijn lichaam en ik snakte naar frisse lucht. Het gevoel dat ik zou barsten en geen ruimte kreeg maakte dat ik de koelte van de aarde onder me opzocht. Ik legde me neer op de aarde, gaf me over en vroeg om hulp. En toen werd het stil rondom mij…

Een lied werd gezongen, mijn hart opende zich en ik voelde hoe graag ik had gezien, hoe diep ik had bemind. Doodsbang was ik om dit te voelen, alsof ik overspel pleegde in mijn eigen verhaal. Maar de stoom in de hut deed me nog dieper buigen en hierin opende ik mijn hart nog meer. Ik werd warm en zacht en ontspande mijn verkrampte lichaam. Ik opende mijn handen en herinnerde me opnieuw mijn grote liefde. Het werd stil in mij en in die stilte kon ik omarmen, loslaten en vergeven. Wat overbleef was een dieper begrijpen van wat eens pijn was geweest.

Sinds deze ervaring leerde ik hoe belangrijk het is om vergeving toe te laten. Het is niet iets dat je kan afdwingen of vooraf plannen. Maar de intentie tot vergeving maakt dat het proces tot leven kan komen. De oude ervaringen zullen zich aandienen en nodigen je uit om het verleden los te laten en in het nu aanwezig te zijn.

Sinds mijn zweethutervaring besloot ik om bewust met dit proces van loslaten aan de slag te gaan. Kleine gebeurtenissen alsook grotere en dieper ingedaalde ervaringen toonden zich. Het waren geschenken die zich toonden en ik voelde hoe ik door die los te laten meer ruimte kreeg, me gemakkelijker begon te openen, me lichter voelde, ruimte kreeg en ervaarde hoe een licht in mij werd geboren.

Als je verhangen blijft aan het verleden, is het moeilijk om vergeving een kans te geven. En in elke oude ervaring hiervan is een vonk te vinden waarin je kan werken met het schenken van vergeving aan jezelf. Hoe dikwijls heb je jezelf niet verweten dat je niet kon zien wat er gebeurde, dat je dacht dat je de verkeerde keuze had gemaakt, dat je besefte dat je niet oprecht was? Hoe moeilijk kan het soms zijn om daarin zachtheid en liefde te brengen?

Blijven hangen in het verleden is verbonden blijven met het geloof dat je als slachtoffer in het leven staat. Het koppelt je los van elke mogelijkheid tot groei.

De andere of jezelf vergeven helpt je om de fouten van het verleden los te laten.Het ontlast je geest en opent je voor de positieve stroom van het leven Het geeft je de kans om op het nieuwe pad te gaan staan en dit te bewandelen. Het geeft je de ruimte om te bouwen aan nieuwe relaties, nieuwe paden, een nieuwe liefde, nieuwe verbondenheid. Het opent je zodat je het nieuwe licht kan ontvangen.

Midwinter is een magische tijd die van oudsher wordt ervaren als één van de krachtigste momenten van het jaar. Het is het moment waarop het licht wordt geboren.

Het wiel van de zon staat op dat moment op haar keerpunt en een nieuwe beweging ontstaat: de groei van het licht. Het nodigt je uit om duisternis achter je te laten en je te verbinden met de geboorte van het nieuwe licht in jou.

Open je voor deze ervaring! Laat het nieuwe licht door jou geboren worden.

Hartegroet,

Griet.

Een lied van dankbaarheid.

Zondag zaten we samen in de vrouwenzweethut om het zusterschap te herinneren en te vieren. Een moment waarop je als vrouw stil staan en opnieuw verbinding maakt met de innerlijke bron van wijsheid, verbonden met de immense kracht en ondersteuning van het wonderlijke voorouderveld.
Deze bijeenkomsten zijn een warme oproep om recht te staan in de lineage van de hoedsters van de aarde.
Maar deze keer werd ik geraakt door een eenvoudig en mooi lied dat plots weerklonk in de hut en dat is wat ik graag met je wil delen.

Het is stil en donker. De gloed van de warme stenen is zichtbaar.
22 Vrouwen zitten verenigd in de cirkel van de zweethut. Onze harten zijn open, de gebeden worden gesproken, liederen worden gezongen.

De hete stoom neemt mee en transformeert wat klaar is voor verandering.

Wij gaan akkoord dat het tijd is om als vrouw recht te staan en de plaats in te nemen als hoedster van de aarde. Unaniem geloven we dat de tijd is gekomen om een voorbeeld te zijn voor anderen, om zorg te dragen voor de bomen, de bloemen, de planten, het water… want dat is toch wat vrouwen doen.

“Ja”, klinkt het in de hut, “wij kennen het proces van creatie, want wij zijn het die het leven schenken aan onze kinderen”.

Wij zijn verbonden met de aarde, die schenkt, hoedt, draagt…eenvoudigweg omdat wij ook die kracht bezitten. Wij schenken, wij hoeden, wij dragen….

Opnieuw is het stil. Het water wordt over de stenen gegoten en opnieuw neemt de stoom ons mee in een dieper golf van overgave. Handen vinden mekaar, het zusterschap is wedergeboren.

De hut gaat open en een frisse bries bereikt ons allen. We ademen, we danken, we zijn stil.
Vanuit die stilte weerklinkt de vraag of een nieuw lied mag gezongen worden. Twijfelend, zachtjes, gevoelig dringen de eerste klanken en woorden tot me door. Ik word stil en herinner me. Ik kijk langzaam naar de zingende vrouw die haar tranen wegveegt. Ik voel de pijn van het verlies, maar ook de dankbaarheid voor wat geweest is.

De stemmen van de andere vrouwen voegen zich bij de tere klanken van dit mooie lied.. Wat afgescheiden was, wordt verbonden, en de pijn vervaagt in de bloem van dankbaarheid die zich opent.

Het is stil, onze harten zijn verbonden. Wij rusten in deze gloed van zachte liefde.

Een jaar geleden nam mijn lieve vriendin Els afscheid van het leven. Zij was één van die vrouwen die vanuit een zachte kracht en grenzeloze liefde haar dankbaarheid betoonde aan de aarde. Zij wist dit onder te brengen in een eenvoudig en mooi lied dat ik graag met je wil delen.
Dank je Els voor je fijnheid, zachtheid en grote liefde.

Hartegroet,
Griet

De Aarde heeft je nodig…

De aarde heeft ons nodig, ze is in nood en het is aan ons om naar haar kreet van hulp te luisteren.

We zijn niet gemaakt om uren achter tvschermen door te brengen, te hollen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, onze ouderen te vergeten,…

Wij zijn hier om onze sacraliteit te herinneren, om het leven te eren en recht te staan en te spreken over wat werkelijk belangrijk is.

Wij worden gedragen, verzorgd en gevoed door het wonder van de natuur.

Elke bloem toont je dat het leven heilig is en nog nooit heeft de zon gedacht dat ze haar stralen niet meer zou schenken. Het water stroomt eindeloos en zorgt ervoor dat we als mens hier kunnen leven.

Word wakker en sta recht, neem je plaats in in de cirkel als hoeder van de aarde.

Kom op voor de dieren, draag zorg voor het plantenrijk. Sta bewust in het leven en kies ervoor een voorbeeld voor anderen te zijn.

De aarde heeft je nodig!

hartegroet,
Griet.

De tijd om in je kracht te staan is Nu.

Mijn hart bonst, terwijl de sjamaan zijn haast hypnotiserende liederen zingt. Hij ligt naast me met een groot kristal, ik voel golven van kracht door mijn lichaam stromen. Keer op keer kom ik terecht bij een trauma uit mijn kindertijd en huil ik.

De sjamaan kijkt naar me en zegt: “Ik kan je niet helpen wanneer je steeds terug in die tranen stapt. Ga voor het vuur zitten en geef dat wat je niet meer wenst aan het vuur. En als je dat gedaan hebt, zit dan hier aan het vuur als de man die je werkelijk wil zijn…”

Woorden die de koers van mijn leven zouden bepalen…

Allemaal hebben we momenten op ons pad, waarin de obstakels soms zo groot lijken dat we denken ze niet te kunnen overwinnen. Maar soms heb je een engel op je pad, die je terug in je kracht duwt en je helpt in te zien dat jij zelf het medicijn bent voor al je kwalen. Dat de ware kracht binnenin jezelf zit.

Zo beginnen we te zien dat we elke dag stappen kunnen zetten, elke dag kunnen we ons opnieuw openen, elke dag kunnen we ons richten op het beste in onszelf.

Sjamanen wereldwijd werken met het licht, en dat is allesbehalve een zweverige aangelegenheid voor hen. Ze beseffen dat onze ware aard licht is, en dat datgene wat je ‘negatief’ zou noemen niet zo zeer negatief is, maar zwaarder, trager trillend. De kern van de healing is dan ook altijd de transformatie van zware energie naar lichte energie.

Wanneer we deze reis aangaan, ontdekken we dat we, door ons te richten op onze keuze voor die lichte kwaliteit van ons wezen, we weer open kunnen worden, ontvankelijk, lichtvoetig, hoopvol. We ontdekken dat de verhalen in ons hoofd maar verhalen zijn. We keren terug met onze aandacht naar de werkelijkheid, naar de lucht, de zon, de bomen, de mensen rondom ons. We ontwaken als het ware uit realiteit van het hoofd, en openen ons voor aanwezigheid en, uiteindelijk altijd opnieuw, het leven vanuit het hart.

Dit is een pad dat we allemaal kunnen kiezen, en vanuit we sterker in de wereld kunnen staan en meer kunnen bijdragen.
Om dit kracht te geven wil ik graag deze geleide meditatie met je delen.

Lichtmeditatie voor het versterken van je energieveld

Deel je kracht door je te verbinden met anderen

Terwijl ik deze woorden schrijf komt Midzomer er aan. Een periode die wereldwijd geëerd wordt als het hoogtepunt van het licht in de wereld en waarin we samenkomen om te vieren, om te danken, om ons hart nog meer te openen en samen te komen met anderen.

Ik wil je uitnodigen om in je leven tijd te maken om bewust het licht te vieren in je leven en dit te delen met anderen.

Als je de kans hebt, kan je ook samen met ons het licht komen vieren op volgende momenten:

– za 18 juni: Midzomer Zweethut
– zo 19 juni: Zomerzonnewende ritueel in Natuurgebied de Kesselberg (deze dag is gratis en ook kinderen zijn welkom)
– woe 22 juni: Midzomer Vuurceremonie (op donatiebasis)
– vr 1 juli: Midzomer Vrouwen Nachtwake. (op donatiebasis)

Ik wens je veel kracht op je pad!
Roel