Wanneer het oude zacht en kostbaar wordt..

Ik herinner me hoe ik op een bepaald moment in mijn leven leek te dansen tussen twee paden die elk verbonden waren met een eigen bestaan:
het oude leven dat ik losliet na een moeilijke scheiding en een periode van veel twijfel, verdriet en angst…
en het nieuwe waarin ik mezelf terug met beetjes begon te vinden, kon omarmen en zelfs vreugde voelde ontvouwen.

Voor een tijd had ik het gevoel dat het oude diende losgelaten te worden zodat het er niet meer was en ik in die vrije ruimte van het nieuwe pad mijn eerste prille stappen kon wandelen.
Wat me toch bleef achtervolgen, was dat ik uit dit oude leven drie prachtige kinderen meedroeg, waarvoor ik zoveel dankbaarheid kon voelen.

Steeds meer begon ik te begrijpen dat mijn denken en leven rond heel dit gebeuren me opsplitste en daarin schuilde een gevoel van verloren gegane glorie, gekke woorden die steeds opnieuw mijn gedachten doorkruisten.

Mijn zoektocht leidde me naar nieuwe inzichten die ik dankbaar begon te omarmen en waar ik een verbinding kon voelen met het goud dat zich voorzichtig toonde doorheen elke pijnlijke barst.
En zo ontstond er een brug tussen beide werelden, in het begin kwetsbaar en wankel en na een tijdje verankerd in wat ik nieuw en als kostbaar begon te ervaren.

Ik begreep dat de kwaliteiten die ik vergaard had doorheen het ganse proces van loslaten, omarmen en afscheid nemen, me dieper verbonden met het mededogen van wat wij als mens kunnen ervaren en waar we zo in mogen groeien.

Maar ook het pad dat ik had gewandeld droeg kostbaarheid in zich. Doorheen de sluiers van verdriet werd pril en teder dankbaarheid geboren. Als kleine herinneringen die mijn hart raakten en een glimlach toverden op mijn soms zo strakke zijn. Ik durfde toelaten wat me eens zo leek verloren.

Ik had geleerd over verliefdheid, dromen, opbouwen, teleurstelling en onmacht en nog zoveel meer. Met beetjes begon ik te omarmen, teder en zacht. Maar ook over trouw zijn aan wat zo wilde groeien, wat leefde in mezelf en de moed om daar mee verbonden te zijn nodigden me uit tot zoveel innerlijke groei.

Ik leerde dat de oplossing niet te vinden is in de buitenwereld, dat voedt slechts de illusie, maar dat het pad zo uitnodigt tot inkeer, lief te hebben, te houden van dat kleine kind dat leeft… ja, ook in jou.

En zo begon ik te wandelen, in het begin op teder mos, maar gaandeweg werd het pad stevig en verbonden met de schoonheid van al wat was. De zingende vogels, de stralende zon, dat heerlijke ochtendglorie en vlinders alom… De brug werd een pad van liefdevolle dankbaarheid, zo soepel en zo open en bejubeld door het leven zelf. Ik kon het oude zegenen en voelde de rijkdom van het vergaarde juweel.

Misschien leef jij ook in deze ervaring en ken je dit bewogen pad…
Het loslaten en omarmen van wat eindigt, in welke vorm dan ook.

Weet dat je bent gezegend met dit kostbare goud. Het leven zal je dragen en gidsen en uitnodigen tot het naar voor brengen van je meest ware zijn.
Mijn gebeden zullen je verwarmen en liefhebben, gewoon, omdat ik ook wandelde op dit doorleefde pad.
Wees soms moedig, soms zacht en soms verdrietig voor wat was.

Maar weet dat het pad zich opent zoals het ontwaken uit de stille nacht.

In liefde verbonden ,
Griet.

Kom naar huis…

Ieder van ons draagt, ingegrift in zijn of haar hart, instructies met zich mee die luiden: “Kom naar huis, kom naar huis.”
En dan komt de beminde om ons daar heen te brengen, de spirit van God…….
Lang, lang geleden, in een bewustzijnssfeer heel ver hier vandaan, begon ergens een mystiek avontuur.
Nu, vele eeuwen later, beginnen we te ontwaken uit onze diepe, diepe slaap van afgescheidenheid en schuld.
Het is tijd om wakker te worden, de groeipijnen nodigen ons daartoe uit.
Durf naar binnen te keren en stil te zijn, want het kind wil geboren worden. We zijn onderweg…

In liefde,
Griet.

Als een stromende rivier, vloeiend, beweeglijk en vrij…

Weet je, als het leven beweegt in richtingen die je niet meer kan begrijpen, dan is het goed om je te herinneren:
Dat het leven is als een stromende rivier, vloeiend, beweeglijk en vrij. Wanneer obstakels zich tonen in de vorm van grote stenen die de stroming weerhouden, dan is het niet de bedoeling te duwen tot het water de top bereikt en bijna overloopt.

Maar haal de obstakels eruit, zacht, omarmend, liefdevol en ook met de kracht die jij bezit.

De rivier zal haar stroming hervatten, steeds opnieuw.

Laat vandaag daaraan opgedragen zijn.

In liefde,
Griet.

Open…..

Het uitreiken naar anderen om geluk, thuis komen of één zijn te ervaren is slechts een illusie die reikt naar het eindeloze zoeken.
Er is een natuurlijke staat van goedheid die stroomt door ieder van ons. Wanneer je jezelf vrij maakt van blokkades, van angst en oude gewoonten zal deze stroom zijn natuurlijke bedding vinden.

Alles wat je nodig hebt is daarin verweven… liefde, geborgenheid, vertrouwen, vreugde,…. Het is aan jou om dit terug te ontdekken.

En ja, we zijn verbonden met elkaar, maar het kan niet zijn dat we daarom elkaars nabijheid opzoeken, niet om ons geluk in de ander te vinden.

Daarom voor vandaag, als angst je pad komt vergezellen, omarm, wees zacht en verwelkom. Er is een nieuwe deur die wacht om open te gaan. Iets nieuws wil geboren worden.
Vind een plaats waar je naar de hemel kan kijken en open je voor dat immense gevoel dat de hemel je nooit heeft verlaten.

Alles is in je, ook vandaag….

In liefde,
Griet.

Verras de wereld met je mooie zijn!

Ik geloof dat velen onder ons het geloof hebben dat we ons zo moeten gedragen dat we kleiner zijn dan we werkelijk zijn.
Minder bedreigend, gemakkelijker, meer aanvaardbaar en eenvoudiger om mee om te gaan, lieflijker, niet uitgesproken …

Waardoor we denken meer sympathie, begrip en goedkeuring van anderen naar ons toe te trekken en de uitnodiging om erbij te horen groter wordt…
Je jezelf kortwiekt en afscheid neemt van de grootsheid die je werkelijk in je draagt.

Maar wat als je stopt met dit neerhalend patroon nog verder te leven en je stopt met je in te houden om te zijn wie je werkelijk bent?

En wat als je ophoudt te denken dat er een strijd valt te leveren om toch maar de beste te zijn en de beste gewoon in jezelf te zijn?

Daarom voor vandaag, luister naar het verlangen dat er werkelijk leeft in jou. Maak van deze dag, een dag van vreugde en dankbaarheid voor de man of vrouw die je werkelijk bent.

Welke woorden willen door jou gesproken worden vrij van angst voor oordeel of verwijt.
Welke wijsheid wil je delen op die wijze die werkelijk bij je past…
Hoe kan je je vreugde verspreiden, door gewoon jezelf te zijn?

Sta recht vandaag, fier en trots en krachtig. Verras de wereld met je mooie zijn!

Namasté,
Griet.

Wanneer licht je raadgever wordt…


“Ik weet niet meer wie ik ben”, sprak mijn cliënt, “Ik ben de draad van mijn eigen verhaal verloren…”

Ik kon haar zo goed begrijpen en ik herinnerde me al die keren dat ik me doorheen deze beleving worstelde

We staarden samen in hetzelfde vlammetje van de kaars die tussen ons stond en het was stil.

En het bleef stil, elk verzonken in onze eigen gedachten.

En toen verscheen een glimlach rond haar lippen en ik glimlachte mee.

“Tijd voor verandering” sprak mijn cliënt, en we stonden recht en wandelden doorheen de angst, moedig en krachtig en vol van de beslissing dat het nieuwe pad de richting was. Het werk kon beginnen.

Namasté,
Griet.

Coming Home…

In de stilte van de ziel is er een plaats waar thuiskomen huist. Een plaats van omarming en gedragenheid in al wat is.

Wanneer je je opent voor de ervaring van dit wonderlijke zijn, ontstaat er een resonantie waarin de werkelijke schoonheid van het leven zich kan ontvouwen. Nood aan, hopen op, wachten tot,… verdwijnen als in een lichte bries die zachtjes fluistert dat het goed is.

Wat zich ontvouwt is de wonderlijke ervaring dat alles perfect is zoals het is en altijd zo zal zijn.

Het leven is veranderlijk, dat weten jullie wel, maar om te kunnen wandelen in die armen van geborgenheid is er overgave nodig en diep geloof. Je kan dit beoefenen door terug te keren naar die momenten van stil aanwezig zijn, elk oordeel te laten vervagen en te omarmen, je mooie zelf.

Wandel in die stille kracht, alleen voor vandaag en wat zich morgen zal tonen zal ook hierin mogen rusten.
Ik wens je een stralende dag toe!

In liefde,
Griet.

Mijn medicijn in deze tijd…

Heel het corona gebeuren heeft me diep doen duiken in onze tuin. In het begin om mijn idee dat ik ons gezin moest voorzien van eten te sussen, nadien om mijn dankbaarheid voor de aarde te vieren en nog later om mijn passie voor tuinieren terug te voelen.

Elke morgen wandel ik door onze tuin, bewonder alle groen, zit ik nog steeds op mijn bankje, geniet ik van de liederen van de vogels en hang een lintje in de boom op de vrouwenplek en dank voor alle overvloed.

Het is mijn medicijn in deze tijd. Ik kan er terecht met mijn zorgen, mijn dwalingen, mijn verlangens, mijn hoop, mijn verdriet en alles wat daar bijhoort. Wat het met me doet is me verlichten, oplossen, omkeren en terug brengen naar de eenvoud van wat is. Naar het kostbare nu, naar dankbaarheid en naar stille vreugde en diep geloof dat het leven goed voor me is.

Het oogsten is ingezet, het zaaien gaat verder en het uitplanten is mijn geschenk. Elk plantje is verbonden met een gebed voor de aarde, en voor allen hiermee verbonden. Voor liefde en voor verbondenheid in elk hart.

De pandemie heeft me geraakt en het was alsof de collectieve pijn en angst voelbaar was tot in mijn hart. Het was een innerlijke zoektocht naar vertrouwen en geloof en die gaat nog steeds verder.

Ik ben me er zeer van bewust dat we te gast zijn op onze mooie plek, dat ze ons niet toebehoort, maar dat we er gebruik van mogen maken. En tot nu was zij een plaats waar velen verbinding konden vinden, mensen elkaar konden ontmoeten.

Sinds heel het corona gebeuren is het hier stil en zijn we nog steeds gesloten. Hier en daar sijpelt er iemand binnen en dat doet deugd. De rust en de stilte hebben me de ruimte gegeven om te overschouwen en uit te zoeken wat voor nu werkelijk belangrijk is. “Introspection time” noemt één van mijn leraren het.

En zo neem ik het ook. Mijn dankbaarheid en toewijding draag ik op aan jullie, mijn vrienden. En zo ook mijn vrienden de bomen, de bloemen, de dieren, de vlinders, de bijen, de zon, de wind….

Onze tuin toont me dat het leven verder gaat, steeds opnieuw een begin en een einde heeft, een cirkel die nooit wordt onderbroken. De zon komt op, de maan neemt over, de nacht is stil en de vogels verwelkomen met hun ochtendlied.

Dit is mijn medicijn maar ik geloof dat ieder zo het zijne heeft. Het zijn de kleine dingen die het groot maken. Een ochtendwandeling, een lied voor een kind, zorg voor ouderen, een stil gebed, een kaars branden,….

Laat ons onze medicijnen samenbrengen en schenken aan het wereldhart. De wereld heeft dit zo nodig! Eén verandering is kostbaar voor zovelen. Zoals een schaakbord… één beweging verandert gans het spel.

Wees krachtig, moedig, open en wandel. Omarm wat beweegt in je mooie hart. Wees zacht voor je meest kostbare zijn. En weet dat het leven je lief heeft!

Voor vandaag wens ik je vreugde en dankbaarheid toe. Voor de kleine dingen en voor je grote hart!
In liefde verbonden,
Griet.

Omarm….

Omarm het gevoel dat je gefaald hebt, dat
het fout was en je niet gegeven hebt wat je kon.

Fouten horen niet tot het universum.
Je hebt gewandeld volgens je beste kunnen op dat moment.

Dus omarm, wees zacht voor jezelf
en kijk naar het pad dat voor je ligt.

Het is tijd om opnieuw richting te kiezen en jezelf toe te staan dat het goed is om stap voor stap, met kleine babypasjes,
het nieuwe pad te bewandelen.

In de donkere nacht van de ziel.

Ik luister naar het lied dat zingt vanuit de donkere nacht van zijn ziel.
De pijn van onbegrip en afgescheidenheid overschaduwt de zachte klanken. Het lijkt alsof rondom ons alles mee resoneert in deze ruimte waarin waarheid niet langer verbonden is met de liefde die leeft in het hart.

Mijn cliënt staart in de schaal met water die voor hem staat en ik vraag of hij bereid is om dieper te kijken. Hij voelt de pijn van zijn gebroken relatie die snijdt doorheen de bittere korst van het leven. Het verlangen naar samenzijn leeft zo diep in zijn hart.
Ik voel zijn wantrouwen en ik verzeker hem dat niet ik, maar het water hem zal gidsen. Ik voel de twijfel en de angst, doch het reiken naar verbondenheid is groter en doet zijn wezen bewegen.

Ik lees de energie van onmacht en verlangen die leeft in de diepte van zijn ziel. Het water spreekt tot hem en maakt vloeibaar wat zo strak verankert is in de kwaadheid die zijn pijn beschermd. De eerste laag van weerstand smelt… een traan valt en maakt cirkels die uitdeinen als een tere bloem die zich opent voor het eerste licht. Zijn ogen smelten in deze dans van ontwaken in liefdevol begrip. Het water neemt de ogen mee in dit ontwapenend spel en brengt terug de ziel naar de liefde, die de enige waarheid is.

Zachte ogen kijken me aan en een glimlach verschijnt op zijn mooie en rustige gelaat en stil worden de woorden gesproken. De duisternis maakt plaats voor het wonder van het licht zoals de ochtendzon die met haar eerste stralen de wereld verlicht. Zijn handen reiken uit naar de mijne…dankbaar kan ik ontvangen dit teken van verbonden zijn met al wat is.

In de stilte adem ik de vreugde van het ontwaken in. Dankbaar omarm ik dit intense gebeuren en voel hoe mijn hart in de liefde zingt. De eerste stap is gezet, het pad is open, de uitnodiging om te wandelen is gezet.

Als een jong kind dat danst in de vreugde van het licht jubel ik.

Relaties zijn uitnodigingen om te genezen, met als opdracht de groei van de ziel. Zij maken zichtbaar wat zwak of niet verbonden is en zijn een oefening in het leren over mededogen en begrip. Het verlangen dat de liefde van de ander je wonden zal genezen is slechts een illusie die dient tot het niets. Verder wandelen in dit geloof zal wrok en haat als brandstof in het leven roepen voor het brengen van de warmte waar je zo naar verlangt. Eenzaamheid en afgescheidenheid worden je bondgenoten in dit eenzame spel. Kwaadheid is de illusie die het ego tussen beiden brengt. Zij wordt gebruikt om gelijk mee af te dwingen, om waarheid in eigen kamp te brengen, en dat maakt dat dit pad soms moeilijk en zo uitdagend is.”

De bron van alle geluk is liefde. Elkaar deelgenoot maken van de pijn zonder naar oplossingen te zoeken, is een eerste stap. Er is een keuze in het pad dat kan gewandeld worden. Pijn kan tussen beiden komen te staan of het kan een brug zijn die jullie verbindt.
Zelfliefde en zorgzaamheid zijn noodzaak in dit gebeuren. Het vraagt openheid en de kracht om te begrijpen wat er werkelijk leeft in ieders hart.

En daarom, luister naar wat er leeft in je hart en wat er wil geboren worden. Wees helder in het delen van dit verlangen. Wees trouw aan jezelf en voel de bereidheid om te groeien in de waarheid van je ziel.
Deze tijd is een uitnodiging tot veel verandering. Wees moedig en krachtig en geloof dat het leven je dient.

In liefde verbonden,
Griet.