Naar aanleiding van hun Trancedans-Jaaropleiding, waar ik gastdocent ben, contacteerden Aernoudt en Els me voor een interview over sjamanisme en mijn benadering ervan.

Het interview werd vandaag gepubliceerd op hun website en dat wil ik graag met jullie delen. Ze hebben er echt iets mooi van gemaakt.

Als je dit interview graag wil lezen, hier is de link:  een interview over sjamanisme

Ik hoop dat het inspiratie mag brengen.

Warme groet,

Roel

ps: Voel je vrij hieronder een reactie te plaatsen.
Indien je graag op de hoogte blijft van deze Blog-artikels, kan je je rechtsbovenaan deze pagina inschrijven.

Lieve vrienden,

De zomer was een erg creatieve periode voor ons. Wat minder workshops en trainingen maakten het mogelijk onze energie te richten op enkele nieuwe projecten.

Eén daarvan was een nieuwe reeks Sjamaantroms, waarvan enkele beschilderde.

De laatste dagen hebben we gewerkt aan een kleine “Anam Cara -shop”, om dit te kunnen delen. Je kan deze via deze link vinden:

Nieuwe Sjamaantroms in Anam Cara -shop

We hopen dat de troms inspiratie mogen brengen.

Warme groet!

Griet en Roel

ps: Voel je vrij hieronder een reactie te posten.
Indien je graag op de hoogte blijft van onze Blog-artikels, kan je je inschrijven rechtsbovenaan deze pagina.

De nieuwe training: “Spirit in Klank” staat net op de website. Dit is een training in Sjamanistische Klankhealing. In een reeks van twee weekends werken we intensief met de helende kracht van de klank, vanuit de verbinding met dimensies van de ziel, eigen aan al het werk binnen het sjamanisme.

We werken met klank, ritueel, trance, en meditatie. Er zal een grote nadruk liggen op het werken met stem, trom en ratel. Het werken vanuit verbinding met de gidsen en inspiratie staat centraal…

Je kan meer info vinden op de pagina van “Spirit in Klank”

Let wel: Deze intensieve training is bedoeld voor mensen die de Basiscursus Sjamanisme hebben gevolgd, of vanuit andere bron de nodige ervaring hebben opgedaan. 

 Warme groet!

Roel

Noa was daarnet nogal bezorgd. “Papa, wie weet word je subiet wel een kabouter”, zei ze terwijl ik, al kabouterdansend in de keuken stond. (om één of andere reden lijken kabouterdansen en vroeg opstaan voor mij nogal vlot samen te gaan. Als ik vroeg opsta, is mijn hoofd altijd gevuld met melodieën, vandaag “don’t worry be happy”, en kan ik niet anders dan mijn lichaam over te geven aan die inner-music)

Maar ik wijk af.

Nu denk ik dat kabouter worden wel wat voordelen kan meebrengen, maar volgens Noa ligt de sleutel tot kabouter-worden in haar geliefde kabouter-thee. Een vreemd goedje dat we kopen bij onze plaatselijke Bio-boer (Noa heeft het vast op de foto hiernaast). Griet bracht het enkele jaren geleden voor het eerst mee, waarna ik het aan een gedegen onderzoek onderwierp. Mijn eerste vermoeden bleek niet correct: er zijn geen sporen van gemalen kabouters in terug te vinden. Dus rest me de conclusie dat het gewoon de favoriete mix is van onze kleine vrienden. Noa is er alvast gek van.

Zij zelf vermoedt dat als ze veel kabouterthee drinkt, ze misschien zelf kabouter wordt. Dat is ze nu aan het testen. Ik ben benieuwd!

Deze papa is alvast reuzefier dat dochterlief op 4 jarige leeftijd zich aan zulk een serieus onderzoek waagt. Experimenteel, transformerend en zeker en vast baanbrekende resultaten mogelijk. Wat het resultaat zal worden, laat ik even terzijde. Op de verpakking wordt niets vermeld over gedaanteveranderingen, maar het zou niet de eerste keer zijn in de menselijke geschiedenis dat mensen gebruik maken van een super-goedje, zonder het te beseffen.

Het vraagt dappere zielen als Noa om de grenzen van het mogelijke af te tasten. “To go where no man has gone before”, de goeie Star-Trek slogan en tevens een super formule voor onze persoonlijke/spirituele evolutie. Noa haar onderzoek is een goed voorbeeld van de moed die het vraagt om buiten de gangbare denkwereld te denken, én het dan nog te doen ook. Sjamanisme ten top Zéker met het kabouterelement erbij!

Kortom, ik zal jullie op de hoogte houden van verder resultaat.

Nu begin ik me wel af te vragen of ik dit onderzoek moet posten onder de rubriek “innerlijke groei” (lijkt contradictorisch) of “persoonlijke evolutie” (die moet ik dan nog wel aanmaken)…

Je zal wel zien wat het wordt.

Geniet van de wolken,
Roel

ps: Indien je graag op de hoogte blijft van deze blog artikels, kan je rechtsbovenaan inschrijven voor onze blog-nieuwbrief. Reacties kan je hieronder posten.

Dit artikel schreef ik zondagavond, het heeft echter enkele dagen geduurd eer ik de tijd vond het op de blog te posten…

Ik zit hier in de zetel, het is de avond van de Zomer Zonnewende. Vandaag kwamen we met een zestigtal mensen samen om dit mooie moment te vieren. De laatste 13 jaar heb ik elk jaar het voorrecht gehad deel te mogen uitmaken van een cirkel van mensen die de kracht van het licht eren op deze manier. Alle jaren behalve één, toen zat ik in India, eveneens ondergedompeld in een wereld van rituelen, gebed en meditatie.

Rituelen zijn belangrijk in ons leven als mens op aarde. Hoe je het draait of keert, het komt er steeds weer op neer dat wij als mens onze weg zoeken doorheen het leven. We zoeken naar de beste weg om te gaan met alles wat het leven ons voorschotelt, en bovenal onszelf daarin.

We weten allemaal dat het leven één groot avontuur is, maar soms vergeten we wat een kostbaar geschenk het is om hier op aarde te mogen zijn. We raken verstrikt in onze gedachten, in onze overtuiging, in onze ideeën over hoe het leven is, in plaats van het leven te ervaren en het ten volle te beleven. En steeds opnieuw komen we  tot het inzicht dat we hier zijn om te leren. We zijn hier, in de mogelijkheid ons te openen voor nieuwe ervaringen, nieuwe kennis, en zo onszelf te ontwikkelen, nieuwe aspecten van onszelf te leren kennen en de evolutie van ons wezen ten volle te benutten. Bewust en aanwezig.

Het eerste ritueel dat ik ooit meemaakte, heeft me diep geraakt. Ik herinner het me nog levendig. Ik was 17 jaar oud en stond in een cirkel van een tweehonderdtal mensen, hand in hand, in stilte aanwezig om te bidden voor Moeder Aarde. Er kwam een stilte in me. Ik voelde in mijn hart de vrede waar ik zo lang naar gezocht had. Wat me zo diep raakte, was de eenvoud van het gebeuren. Mensen, samen in een cirkel om thuis te komen in het hart. Ik stond daar en wist van kop tot teen: “dit is wat ik wil doen”.

Nu, een 14-tal jaren later, heb ik de eer hier weer te staan, hand in hand, en te kiezen voor liefde. Eenvoudige rituelen als deze hebben mijn leven veranderd. Ik zag in dat ritueel geen lichten rondflitsen, zag geen spirituele krachten, werd niet meegenomen door vreemde wezens in een diepe trance-ervaring en werd ook niet spontaan genezen, nee, niets van dat. Maar er waren handen in mijn handen en er was liefde. En er was voor mij, opnieuw, de kans om mij te openen voor liefde. Ik stond opnieuw in het centrum van mijn leven, om mijn tijd, aandacht en hart te wijden aan dat wat belangrijk voor me is.

Er waren vandaag veel kinderen op het ritueel. En ook veel nieuwe gezichten. En opnieuw stonden we in een cirkel, toegewijd aan het hart. In de eenvoud van die momenten, vind ik waarheid.
Ik herinner mij een citaat van Walt Whitman. Hij schreef: “Waarheid is eenvoudig. Als ze ingewikkeld was, zou iedereen ze begrijpen.” De laatste maanden komt dat citaat veel in mijn geest naar voren. Het helpt me te herinneren wat het pad is. Ik leer het van onze 4 jarige dochter Noa, elke dag opnieuw. De eenvoud, en in de eenvoud, waarheid.

In onze samenleving, zijn rituelen wat op de achtergrond geraakt. We kennen nog het doopsel, het huwelijk en de begrafenis. De groei van het menselijk bewustzijn en de toename van rituelen, gaan volgens mij hand in hand. Het is duidelijk dat de mens terugkeert naar het hart. We zien het overal om ons heen, we zien het in de wereld wanneer we kijken met ogen die het willen zien. Maar bovenal zien het in onszelf. Als nooit tevoren voelen we de innerlijke roep tot zelf-bevrijding. En als nooit tevoren vinden we binnen in onszelf de moed om verantwoordelijkheid te nemen voor het leven.

Ik ben er van overtuigd dat de groei van het menselijk bewustzijn, ons zal leiden naar een steeds diepere eenvoud. Die eenvoud zal ons de weg wijzen naar een leven vol verwondering, schoonheid en verbondenheid. En ook zal het ons de weg tonen naar een goede manier van leven, waarin liefde, zorgzaamheid en eerbied het vertrekpunt wordt van elke gedachte, woord en handeling. Een kans die we allen kunnen grijpen, elke dag opnieuw.

Ik herinner me het moment dat mijn grootvader stierf. Met de familie stonden rond zijn sterfbed, we gaven elkaar de hand, we stonden er in stilte en lieten onze tranen gaan. Het is een moment waar ik nog steeds beroep op doe, wanneer ik verward geraak in gedachten. Momenten als deze brengen ons terug naar de kern en de waarheid die ons daar opwacht.

Ik wens jullie een prachtig zonnejaar. Dat het mag schitteren.

Roel

ps: Indien je graag via mail op de hoogte blijft van deze blog-artikels, dan kan je rechtsbovenaan deze pagina inschrijven. Reacties kan je hieronder posten…

Transformatie van energie is één van de peilers in healingswerk, zowel binnen het sjamanisme als daarbuiten. En als we er bij stil staan is het eigenlijk één van de peilers van het menselijk leven, ongeacht onze levenswandel, visie of overtuigingen. Hoe we het draaien of keren, we hebben allen voortdurend te maken met maar 1 ding: onszelf. Uiteindelijk is dit de enige relatie die we werkelijk hebben in het leven. Wat we ook doen, of met wie we ook in contact komen, wat er zich werkelijk afspeelt is de waarneming binnen in onszelf.

Wanneer we hier onze ogen voor openen en verantwoordelijkheid opnemen voor ons eigen leven, beginnen we de tocht die ons steeds dieper in naar onszelf leidt. Steeds dieper in het veld van waarneming, steeds bewuster wordend van wie we zijn en hoe en wat we voortdurend creëren.

We komen steeds dichter bij de waarheid dat het allemaal neerkomt op energie en haar scheppende kracht: het bewustzijn. We creëren letterlijk elk moment opnieuw met ons bewustzijn de energie waar we ons in bevinden en dus ook de wereld die we waarnemen.

De transformatie van energie is het fundament van ons leven. Al klinkt ‘transformatie van energie’ behoorlijk indrukwekkend, toch is het iets wat we allen elke moment doen. Eigenlijk is het het enige wat we doen. Het leven biedt ons de voortdurende uitnodiging ons bewust te worden van dit proces, die de basis vormt van elke schepping in ons leven.

Of we nu stoppen met roken, beslissen om astronaut te worden, een leven lang de wereld als een vreselijke plek beschrijven of spelen met de kinderen, dit alles wordt bepaald door het bewustzijn waar we voor kiezen. Een leraar van me vertelde ooit dat alles in het leven geschonken wordt binnen het veld van bewustzijn waar we ons zelf in bevinden. Hij vertelde dat het een universele wet was, zonder persoonlijke voorkeur. Ik heb daar lang over nagedacht. Toen ik het hoorde, was het alsof er een licht aanging binnenin.

Sindsdien wordt dit steeds duidelijker, alsof deze stelling een uitnodiging is geworden steeds wakkerder te worden.

Door de interesses die we hebben, richten we wat er op ons pad zal komen. Net zoals de astronaut in een andere realiteit leeft als de topatleet of boomchirurg. Elk zal heel andere dingen opmerken en zal dezelfde dingen op een heel andere manier interpreteren. Dit wordt niet zozeer bepaald door wat er gebeurt, maar wat elk van deze mensen beslist dat het voor hen betekent. Wat de ene als een grote teleurstelling beschouwt, kan de andere als een uitdaging tot groei beschouwen. De resultaten die hier uit voortkomen zullen zeer verschillend zijn.

Het leven, met al haar stormen en stiltes, met al haar uitdagingen en glorie, werpt ons steeds opnieuw terug op onszelf. Het komt altijd opnieuw neer op keuze, intentie, overgave. Wanneer we kiezen voor het leven, kiezen we voor eindeloze mogelijkheden. We kiezen om er ons bewust van te worden, elke moment opnieuw, dat alle wegen open liggen, dat we staan in een universum waarin alles gewoonweg is.

We kunnen kiezen welke ideeën ons kunnen leiden. We kunnen kiezen de eindeloze stroom van gedachten, fantasieën en angsten naast ons neer te leggen. We kunnen kiezen bewust ons leven te leven in het teken van wat ons goed lijkt. Het kan allemaal.

Het leven is wonderlijk, of we daar nu mee akkoord gaan of niet. We zijn in de mogelijkheid om er steeds opnieuw voor te kiezen onze ogen te openen voor het wonder deel te mogen zijn van deze planeet. Het wonder om in een lichaam rond te lopen. We kunnen kiezen ons leven te vullen met het bouwen aan een stralende gezondheid. We kunnen kiezen onze dag te leven in het teken van vriendschap, liefde, begrip of vrede. We kunnen kiezen, elke dag op nieuw. Die keuze wordt bepaald door ons bewustzijn, dat we voortdurend ontwikkelen en voeden met de gedachten die we kiezen, de wegen die we besluiten te gaan met onze geest.

En ja, we kunnen kiezen om elke ‘ja maar’ die dan in ons opkomt, voor even te laten rusten. Keuze is een bepaald door bewustzijn. Het is aan ons de uitnodiging te aanvaarden, en onze bewustzijn te polieren, de lens weer helder te maken door met onze beide voeten pal in het leven te staan en elke moment onszelf te herinneren dat er maar één ding te doen valt, en dat is wakker worden. Op zich een eenvoudig gegeven, al schrijf ik het met een glimlach, lachend om de voortdurende dwalingen waar ik mezelf in kan verliezen. En nog een grotere glimlach omdat ik er in dit moment om kan lachen, op zich een hele opluchting.

Terwijl ik dit schrijf schijnt de ochtendzon me tegemoet en zegt: ‘Psst, hey Roel, zin om vandaag te ontdekken hoe schoon schoonheid kan zijn? Zin om te ontdekken hoe diep vrede kan zijn? Zin om vandaag te voelen wat een zegen het is om iedereen die je ontmoet te zegenen in de stilte van je hart?”

Ik denk: “ja Zon, Laat ik vandaag maar eens wakker zijn, temidden van deze wonderlijke wereld. Laat ik maar eens opnieuw beginnen.” Dat lijkt me nu echt een goed idee. En het lijkt alsof de rest van de Schepping volmondig akkoord gaat.

De diepste lessen blijken altijd weer van een stralende eenvoud. Gelukkig maar!

De transformatie is bezig, voor ons allemaal, altijd. Tijd om te kiezen dus…

Geniet van je dag!

Roel

De lente wordt merkbaar, je ruikt het in de lucht, je ziet het aan de dieren en planten. Maar evengoed is dit moment een uitnodiging om de innerlijke geboorte te voeden, nieuwe visie toe te laten en de dromen van je hart vorm te gaan geven.
 
We leven in tijden van ongekende mogelijkheden. Tijden waarin we grenzeloos onze scheppende kracht kunnen verkennen. Dit is een kracht die voor ieder van ons beschikbaar is, wanneer we er beroep op doen. En dit vraagt één ding en dat is keuze.
 
Nog maar een tiental dagen geleden zaten we hier in de woonkamer met  de groep mensen die dit jaar de Vision Quest zullen ondernemen. Na vraag van vele mensen hadden we besloten dit jaar weer een Quest te begeleiden. Het opzet, met 6 maandelijkse rituelen als voorbereiding, mailden we een tijd geleden door aan de groep mensen die de Basiscursus Sjamanisme hadden bijgewoond. In een mum van een tijd was de Quest volzet, inclusief een lange wachtlijst.

Het innerlijk bezig zijn met dit krachtig ritueel, opende onze ogen voor de kracht van visie en de gigantische invloed die dit heeft op elk van ons. Wat we nodig hebben is visie. Mensen die durven kijken naar de energie van wie ze kunnen worden. Mensen die durven kijken voorbij alle grenzen en zich durven openen voor een groter potentieel. In het veld van eindeloze mogelijkheden, worden we wakker voor de wetenschap dat wij allen een leven deel zijn van dit veld, voortdurend scheppend, bewust of onbewust.
 
We hebben allen de mogelijkheid onze aandacht te richten op het ontvouwen van ons potentieel. Een onverdeelde aandacht op het bewust laten groeien van onze schoonheid. Elke dag ons leven te kiezen in het teken van vreugde, gezondheid, verbondenheid, kracht. Het is allemaal binnen ons handbereik. Het veld van eindeloze mogelijkheden is overal voortdurend en volledig aanwezig. We kunnen elk moment kiezen welke richting ons leven zal lopen. En die keuze is het enige wat nodig is ons potentieel te leven.
 
We kunnen kiezen elke dag op te staan en te kiezen in welk teken je die dag zal leven. Je dag in het teken van vriendelijkheid. Een dag in het teken van begrip. Een dag in het teken van kracht. Een dag in het teken van vrede…. De wereld buigt zich om en jij buigt voor de wereld. De saaie supermarkt wordt een levend wezen dat je uitnodigt je behulpzaamheid te ontwikkelen door de oude dame wiens appel naast haar karretje valt op te rapen. De man die je de pas afsnijdt op de baan is je uitnodiging tot begrip. De wegomlegging is een avontuur om te ontdekken hoe open je bent voor verandering. Elke gedachte die in je gedachten naar voren komt is een uitnodiging tot ontwaken.
 
Het is de tijd dat we onszelf ontwaken, ons toewijden aan het ontdekken hoe mooi onze schoonheid kan worden en dit overal toe te juichen in de anderen. De waas en verwarring van de wereld kan enkel verdwijnen door het eigen ontwaken. En dit ontwaken kunnen we kiezen, elke dag opnieuw, door aandacht en voeding te geven aan dat wat door ons wil geboren worden.
 
Er is een wereld van schoonheid, verbondenheid, kracht en liefde die geboren wil worden. Die wereld komt er, wanneer we er onszelf beschikbaar voor maken. Dit houdt in dat we in onszelf de moed vinden het verleden los te laten, ons te richten op onze innerlijke mogelijkheden en ons openen voor een grotere visie. Dit is de tijd van nieuwe visie. Wanneer je je er op richt zul je zien dat de nieuwe wereld overal geboren wordt, in mensen als jij en ik . Ze wordt geboren door, en áls mensen die er voor kiezen hun leven er in te leven. We doen dit door keuze en toewijding. Door elke dag op te staan en bewust te kiezen in welke kracht je zal leven om je ten volle over te geven aan de groei van het meest schitterende dat je kan vinden in jezelf. En wanneer we het visioen gevonden hebben en het in de wereld brengen, worden we wakker.

De wereld zal elke dag opnieuw geboren worden áls ons. Het is aan ons om te kiezen in welk teken die wereld zal leven. Wij zijn daar de scheppers van of we dit nu erkennen of niet. 
 
Visie komt voort uit de bron van eindeloze mogelijkheden. En deze werkt voortdurend in op ons leven. Wat er uit deze bron naar boven komt is volledig bepaald door de keuze die we maken met ons bewustzijn. Iemand die zijn aandacht geeft aan het maken van kunst, of het scheppen van vredesprojecten, zal een heel andere uitkomst hebben als iemand die zijn tijd en aandacht geeft aan het  vernietigen van volkeren of het beroven van anderen.
 
Het is alsof we elk moment kunnen kiezen in het ontkennen of erkennen van het paradijs. Wanneer we onszelf wakker maken vinden we het antwoord. Er is een enorme kracht die zich uitdrukt door en als ons. Ze wordt gestuurd door ons bewustzijn. In de tempel van je bewustzijn weet je dat je groei onvermijdelijk is. Er zijn visioenen die door jou in de wereld willen komen. Wanneer we er ons bewust voor openen, komen ze, en ze dagen je uit meer jezelf te worden, vrijgeviger, vreugdevoller, gezonder, krachtiger, liefdevoller, zachter…. 
 
De duitse kunstenaar Joseph Beuys zei ooit: “Iedereen is kunstenaar”. En dat is zo. We schilderen allen het doek van ons leven. We kunnen kiezen hoe schitterend het wordt, of niet. Een keuze die je leven bepaalt.
 
Wat een geweldige kans!
 
We hebben leiders nodig, mensen die zich toewijden aan het laten groeien van hun kwaliteiten en deze ten dienste stellen van de nieuwe wereld die geboren wordt als ons. Bewuste leiders, die het lef hebben de oude wereld te laten, en te spreken vanuit de nieuwe wereld die spreekt vanuit het hart, die denkt vanuit het hart en handelt vanuit het hart.  Dit begint vandaag, elke dag opnieuw. Je ruikt het als een schitterde lentelucht. 

Roel Crabbé

Ps: Je kan je reactie hieronder posten.
Indien je graag op de hoogte blijft van deze blog-artikels kan je je rechtsboven op deze pagina inschrijven.

Enkele weken geleden vroeg een vriendelijke man me of ik inwijdingen gaf. Uit zijn spirituele ervaringen begreep hij dat hij ‘sjamaan’ was, en vroeg me of ik hem kon inwijden. Een vraag die ik eigenlijk nog nooit eerder gehoord had.

Ik maakte hem duidelijk dat dit niet is wat ik doe. Als beoefenaar van het Sjamanisme help ik mensen contact te maken met hun spirituele gidsen, voornamelijk via sjamanistische trancereizen, rituelen en meditatie. Ervaringen die ons helpen dichter bij onszelf te komen, om ons te openen voor inspiratie en healing, om zo onze plaats in het grotere geheel te vinden en de geschenken die in onszelf leven te delen met anderen.

Het werken met Sjamanistische technieken is een pad dat men bewandeld. Het is een pad zonder eindpunt, waarin we steeds meer kunnen groeien in verbondenheid. Een pad van dat ons helpt te herinneren wie we werkelijk zijn: een onmisbaar deel van het levensweb, verbonden met al. Zoals ik het zie is er, net als in het leven, geen zijlijn in het Sjamanisme: je beleeft het, of niet. Er is enkel de reis, waarin we stap voor stap groeien, steeds meer, eindeloos.

Deze reis kan ons leren hoe we ten volle kunnen leven, hoe we ons kunnen inzetten voor wat leeft in ons hart en mooie dingen doen. En steeds opnieuw leren we, ontvangen we inzichten, krijgen we de kans te genezen wat genezen mag worden en kunnen we ons openen voor de schoonheid die door ons wil stromen. Stap voor stap, steeds opnieuw.

Voor mij is een van de pijlers van spiritualiteit dan ook ‘Luisteren’. Het opzij zetten van onze overtuigingen, oordelen en ideeën, om te luisteren met de oren van de ziel. Te luisteren naar ons hart en te herinneren wie we werkelijk zijn, zodat onze innerlijke schoonheid en kracht zich kan ontvouwen.

Ik herinner me hoe ik een tiental jaren geleden enorm werd geraakt door iets wat mijn T’ai-chi lerares zei. Ik beoefende al enkele jaren intensief T’ai-Chi en studeerde in die periode bij verschillende leraars. Op een avond begon ze tot ons te spreken over Discipline. Ik was erg toegewijd aan mijn training, dus keek uit naar wat ze te vertellen had.

Wat ze zei was heel eenvoudig: “Discipline komt van het woord “Disciple”, wat leerling betekend. Een pad van discipline, is een pad waarin je steeds opnieuw bereid bent te leren, zo eenvoudig is het.”

Deze woorden zijn me bijgebleven. Ze leerde me heel veel over mezelf en hielpen me steeds meer te ‘luisteren’. Ze hielpen me mijn overtuigingen los te laten en te leren van de situaties, mensen en woorden die op mijn pad kwamen. Ze leerden me open te staan voor de lessen die er waren, en die ik enkel kon ontdekken door werkelijk te luisteren.

We zijn allen studenten in het leven. Op ontdekkingstocht, elk op onze eigen manier. Wanneer we onszelf steeds opnieuw kunnen openen voor de les die er schuilt, is elke dag vervuld van lessen en groei. Elke ervaring wordt een schatkist waarin nieuwe juwelen ons opwachten. Het leven word dan werkelijk een ontdekkingstocht. Er is altijd groei.

Ik denk dat dit zo is voor elke spirituele discipline, of zelf elke discipline in het algemeen. Je doet wat nodig is, en daarna doe je het opnieuw. Niet dat de vorm dezelfde hoeft te blijven, want vaak is het zo dat deze veranderd met de jaren. Maar je doet wat goed is voor jou, wat jou de ervaring van innerlijke groei geeft, opnieuw en opnieuw en opnieuw. Er is uiteindelijk niemand die dat voor jou kan doen.

Dit is wat me raakt en ontroerd: wanneer we ons openen doet het leven wat het altijd doet: het stuwt ons voort, het roept ons wakker en nodigd ons uit te groeien.

Op deze manier is het pad van de leerling inderdaad een pad van discipline.

Het is goed om te luisteren naar het Leven en ons steeds opnieuw te openen voor de groei van ons wezen…

Ik wens ons allen dit pad toe…

Roel

ps: Je kan je reactie hieronder posten.
Indien je op de hoogte wenst te blijven van deze blog-artikels kan je rechtsbovenaan deze pagina inschrijven.

Een tiental dagen geleden stond ik met mijn goede vriend Wim bij het vuur waarin de stenen voor de Zweethut Ceremonie aan het opwarmen waren. Hij zei me iets wat veel voor me betekende.

Ik vertelde hem over mijn ervaringen van de weken ervoor en de impact ervan. Ik had de avond voor die zweethut het artikel “De Kracht van het Gebed en de Cirkel” geschreven. Een artikel waarvoor ik erg dankbaar ben. Dankbaar voor de kracht die me raakte, en voor het feit dat ik het neerschreef. Aan de reacties van vele mensen te horen, raakte ook hen deze woorden.

Wim en ik spraken over de kracht van het gebed en de zegen die we ervaren dat we steeds opnieuw kunnen samenkomen in cirkels om te bidden voor wat er in onze harten leeft. Te bidden voor elkaar en voor onszelf. Al de gebeurtenissen van de afgelopen weken maakten dat ik me erg ontroerd voelde. Ik schreef het artikel met tranen van dankbaarheid in mijn ogen. Een dankbaarheid die zich nog steeds voortzet.

Een gedachte die me diep beroerd had deelde ik met hem: “Stel je voor dat niemand voor je bid, dat je ziek bent, of stervende, en niemand bid voor je…”
Nog steeds maakt deze gedachte me stil. Ik had nog nooit zo stil bij gestaan. Deze gedachte maakt het leven dat we leiden, vol cirkels, rituelen en gebeden, zo kostbaar en belangrijk.

Wim en ik keken terug naar de tien jaren waarin we elkaar kennen en steeds opnieuw in cirkels samenkomen. We deelden onze dankbaarheid met elkaar en hij lachte plots. Hij zei: “Ja, bidden voor elkaar, dat is het helemaal. En als dat gedaan is, dan beginnen we opnieuw!” En zo is het. Steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw.

In vele sjamanistische volkeren leeft de traditie waarin je bidt voor de 7 generaties voor je en de 7 generaties na je. Je bidt voor je vrienden, familie, voor de mensen, de Aarde. Op deze manier wordt een web gevormd, dat maakt dat niemand vergeten wordt en er voor zorgt dat er in moeilijke tijden altijd iemand is die voor je bid, zodat je de zegen en kracht van deze spirituele praktijk kan ontvangen.

Maar ook maakt het dat je voortdurend in contact komt met de stem van je hart. Want uiteindelijk is wat we ‘gebed’ noemen, gewoon jouw contact vanuit je hart met het Leven. En bovenal opent het gebed ons voor de zegeningen van het leven en voor nieuwe dimensies van het hart. We hoeven daarvoor geen specifieke religieuze opvattingen te hebben, gewoon de openheid om ons hart te verbinden met de bron van leven, hoe we die bron ook wensen te noemen.

Een vriendin van me heeft het momenteel erg moeilijk. Er brand een kaarsje voor haar hier naast me. Ik zie haar graag. En in het kaarslicht brand het lied van mijn hart, dat vertrouwt in het leven en deuren opent naar hulp, kracht en ondersteuning, vrede, vriendschap en liefde.

De meeste mensen hebben ooit wel de kracht van het gebed ervaren. Meestal pas in moeilijke momenten, waarin we ons openen voor een grotere kracht, voor een grotere liefde, voor de hulp die het leven ons wil bieden. En wanneer we ons openen begint het leven door ons te stromen, om pijnen te genezen, de liefde te herinneren en onze waanbeelden en angsten los te laten.

Het is goed ons steeds opnieuw te verbinden met die mooie kracht die door ons wil stromen. Om ons te openen voor groeiende liefde en, eens we overstromen, alles te zegenen wat leeft. We verbinden ons zo weer met het Levensweb en kunnen thuiskomen in het hart, waar alle zegeningen geboren worden. We worden dan weer wakker als mooie mensen, met een stralend hart.

In liefde,

Roel

Je kan hieronder je reactie plaatsen…
Indien je op de hoogte wil blijven van deze blog kan je je rechtsbovenaan op deze pagina inschrijven voor de Blog-Nieuwsbrief…

Een vriendin van ons had een grote, mooie treurwilg voor haar huis staan. Een schitterende boom. Een tijd geleden belde ze me om te laten weten dat er een ziekte in de boom zat. Verschillende specialisten hadden de boom onderzocht en de stam zat vol schimmel. Omdat deze boom dicht bij enkele huizen stond en hevige wind de verzwakte stam zou kunnen doen kraken, werd hij gisteren omgedaan.

Ze had me een deel van het hout aangeboden, zodat we dit kunnen gebruiken voor het vuur van de Zweethut Ceremonie, waar we natuurlijk erg blij mee zijn! Dus stond ik daar met een lege wagen en aanhangwagen, om dit kostbare hout mee te nemen, opdat het later de stenen kan opwarmen voor onze gebeden in de zweethut.

Ik ben dankbaar dat we op deze manier de prachtige boom van onze vriendin kunnen laten verderleven.

Een vriendelijke man hing in de boom te bengelen, vakkundig, tak per tak, de kruin aan het ommantelen. Een hele tijd heb stond ik daar, vol verwondering zijn werk aan het aanschouwen. Heel alert haalde hij met een handzaagje elke zijtak van de hoofdtakken af, waarna hij ze op de juiste plaats liet vallen. Ik was verwonderd over zijn expertise, zijn focus, zijn aanwezigheid. Alsof zijn werk een nauwgezette, sierlijke dans tegen het hemelsblauwe doek was.

Terwijl ik daar zo stond toe te kijken, viel het me op dat hij zelden op een tak stond. Meestal hing hij aan de touwen, terwijl hij met zijn voeten tegen een tak steunde. Omdat ik zelf niet zo een grote fan ben van hoogtes, steeg mijn bewondering met de minuut.

Het deed me stilstaan bij twee belangrijke principes waar heel ons leven aan onderhevig is: Ervaring en Vertrouwen. Beide gaan hand in hand.

De enige manier voor hem om dit werk te doen, is een volledig vertrouwen te hebben in het touwwerk dat hem draagt. De jarenlange ervaring bracht hem dit vertrouwen. Hij heeft ‘de kneepjes van het vak’ geleerd en ongetwijfeld leert hij steeds bij… Het is de ervaring dat het fundament vormt waardoor hij vrijuit zijn werk kan doen. Ik zelf zou waarschijnlijk heel het touwwerk en klimharnas duizend keer nakijken, of enkele geruststellingen van de “expert” nodig hebben, alvorens mijn gewicht aan in alle vertrouwen aan de touwen toe te vertrouwen.

In ons leven is het ook zo. Telkens wanneer we groeien, wil het zeggen dat we onbekend terrein betreden. Vaak is dit een sprong in het diepe: een daad van vertrouwen en overgave. We zijn bang en zoals steeds doet onze geest wat ie het beste doet: fantastische verhalen creëren, of soms zelfs doemverhalen.

Maar om één of andere reden is er die roep tot groei. Wanneer we terugkijken naar ons leven, kunnen we allen zien dat deze angsten bij groei horen, en dat het vroeg of laat toch weer op hetzelfde neerkomt: Springen!

Zo herinner ik me de eerste keer dat ik deelnam aan een Zweethut Ceremonie. Ik herinner me  de knoop in mijn maag terwijl de stenen in het vuur lagen en we ons innerlijk voorbereidden. Ik was 18 en had nog nooit deelgenomen aan dit ritueel. De zweethut was deel van de voorbereiding op mijn eerste Vision Quest.

Mijn leven was, zacht uitgedrukt, een redelijke puinzooi op dat moment. Maar om één of andere reden kwamen langs alle kanten wegwijzers op mijn pad, die me brachten bij mijn eerste leraars. Het leven zoals het was gaf me geen voldoening, dus ik volgde de richtingen die het leven me toonde en zette de eerste stappen op wat een wonderlijk avontuur zou worden. Ik had vele angsten voor dit nieuwe pad, maar desondanks mijn angst, voelde ik dat ik dit moest doen.

Eens we binnenin de zweethut zaten verdween de knoop in mijn maag. Ik gaf me over aan de ervaring en liet me leiden door mijn leraar zijn stem en liederen. Zij gidsten me doorheen de tocht in mijn binnenste. Het was een zeer indringende ervaring waarin ik me voelde thuiskomen. Mijn ogen en hart opende zich voor de schoonheid van de aarde, de mensen, de stenen, het water… Het was alsof ik wakker werd uit een nachtmerrie. Niet dat mijn leven van de ene dag op de andere één en al rozegeur en maneschijn werd, zeker niet. Maar ik kreeg de ervaring dat dit ritueel me dicht bij mezelf bracht en me “wakker” maakte. Het opende voor mij ook het pad om me verder in het Sjamanisme te verdiepen.

De ervaring werd het begin van vele, vele zweethutceremonies. Ik was verkocht!

(Even terzijde: Om eerlijk te zijn: de knoop in mijn maag was er de tweede keer ook nog Ik ben een trage leerling wat dat betreft. Maar met termijn werd de knoop een gevoel van spanning, dat ik kende van de momenten voor examens en later werd ook die zachter… Kortom, de ervaring gaf me vertrouwen.)

Het leven nodigt ons allen uit om te groeien, elk op onze eigen wijze. En groei betekent dat we uit onze comfortzone stappen. Het is daarin goed te kijken naar de herinnering aan groei. De herinneringen die ons tonen dat we steeds datgene vinden dat we nodig hebben, wanneer we het nodige hebben.

Wanneer we stappen in het onbekende zetten, is het goed te leren van mensen die het pad kennen en hun wijze raad te omarmen. Zij hebben de stappen gezet waar wij bang voor zijn. Zij hebben de ervaring en die ervaring bracht hun het vertrouwen. Het is dit vertrouwen dat ze aan ons kunnen doorgeven, zodat we de angsten kunnen achterlaten.

Misschien sta jij nu ook op de drempel van een nieuw begin. Ook al heb je nog niet de ervaring in de stappen die je gaat zetten, je kan altijd beroep doen op het vertrouwen dat je verkreeg in het verleden. Je kan in dit moment die kracht in jezelf naar voren brengen. Elk begin is eng, maar met oefening, wordt het een deel van je: je groeit.

Het leven is een wonderlijke reis, waarin de paden open liggen. Ik hoop dat je mag springen, wanneer je voelt dat dit nodig is. En wanneer je springt, dat je een schitterende vlucht mag hebben!

Roel
Je kan je eigen ervaringen en inzichten delen via je reactie hieronder.